Cieszyńska seria „Nauczyciele – nauczycielom” odbiła się szerokim echem w świecie pedagogów: akademickich, szkolnych i tych nam najbliższych – rodziców. Książka powstawała latami, a każdy jej fragment to prawdziwa historia, zaczerpnięta z doświadczeń dwóch znakomitych Autorek – nieżyjącej już Profesor Bronisławy Dymary oraz Profesor Ewy Ogrodzkiej-Mazur, wykładowczyń Uniwersytetu Śląskiego. „Sztuka kształtowania codziennych kontaktów człowieka z człowiekiem jest darem niezwykle rzadkim” – tak we Wstępie zapisały Autorki i temu stwierdzeniu podporządkowały swą publikację, omawiającą genezę i konteksty współczesnej pedagogiki, począwszy od w. XIX, gdzie pierwszym i najważniejszym źródłem edukacji był dom rodzicielski. Dziecko w odbiorze Autorek to dziecko doświadczające, ba! chłonące światy je otaczające, toteż edukacja, czy szerzej – pedagogika, musi, zdaniem Autorek, przybrać formę dialogu i wzajemnych relacji, „współbycia”. Niezwykle cennym dodatkiem do pedagogicznych rozważań jest część trzecia publikacji, stanowiąca przegląd siedemdziesięciu, zdaniem Autorek najwartościowszych prac, omawiających różne aspekty wiedzy o dziecku. Trudno o lepsze zwieńczenie serii „Nauczyciele – nauczycielom” niż książka duetu Dymara – Ogrodzka-Mazur.
Komentarze