"Dziwne losy Jane Eyre" Charlotte Brontë

Kilkanaście lat temu młodsza wersja mnie miała swoje pierwsze wrażenie związane z książką. Siadasz sobie spokojnie z „Dziwnymi losami Jane Eyre”, myślisz: Charlotte Brontë, XIX wiek, klasyka, pewnie będzie elegancko, spokojnie i dostojnie… NO TO SIĘ GRUBO POMYLIŁAM. 🤣 I tak moja miłość do Jane Eyre trwa nieprzerwanie. Jeszcze dziś pamiętam, z jakim entuzjazmem siadałam do niej. 🤣 Tutaj od pierwszych stron życie Jane mówi mniej więcej: „Dzień dobry, przyszłam Ci trochę skomplikować życie”. Dziewczyna traci rodziców, trafia do rodziny, która traktuje ją jak piąte koło u wozu, później ląduje w szkole, gdzie warunki są takie, że współczesny człowiek po pięciu minutach szukałby numeru do sanepidu, a kiedy wreszcie dorasta i zaczyna pracować jako guwernantka, trafia do Thornfield Hall. Tutaj pojawia się Edward Rochester. No i zaczyna się zabawa. 😏 Bo Rochester, to jest osobna historia. Człowiek tajemniczy, momentami irytujący, momentami fascynujący, a momentami, aż chce się powiedzieć: „PANIE ROCHESTER, CZY PAN MOŻE PRZESTAĆ KOMBINOWAĆ I POWIEDZIEĆ W KOŃCU, O CO PANU CHODZI?!”, Ale Jane? Patrzy na niego i najwyraźniej stwierdza: „Spokojnie, Edward. Nie jestem kolejną osobą, którą możesz ustawić w kącie.” I ZA TO JĄ UWIELBIAM. ❤️. Jane nie jest bohaterką, która czeka, aż ktoś ją uratuje. Nie ma wielkiego majątku, nie ma potężnego nazwiska, nie ma wyglądu księżniczki z bajki, nie ma też zamiaru całe życie siedzieć cicho i mówić „tak, oczywiście”, tylko dlatego, że ktoś ma więcej pieniędzy albo wyższą pozycję społeczną. Ona ma charakter. Momentami taki, że naprawdę chciałabym ją zobaczyć w dzisiejszych czasach. 😂 Teraz mam coś rewelacyjnego, bo wyobrażacie sobie Jane w 2026 roku? LinkedIn: ✔️ Własne pieniądze: ✔️ Granice: ✔️ Asertywność: ✔️ Rochester robi dramę: ❌ Jane: „Nie mam czasu na takie cyrki.” 🤣.