Świeży start

lubimy szybko o tym zapomnieć, Oficyna Wydawnicza „Impuls” znakomicie wykorzystała swoją szansę na nowy początek, pokazując, jak w praktyce zastosować znaną wszystkim metodę „na Hitchcocka” (na początku trzęsienie ziemi, a potem napięcie musi rosnąć…): prezentowane tu nowości wydawnicze bez wątpienia można ochrzcić mianem „mocnego uderzenia”: Wybór źródeł do dziejów ZHP w opracowaniu Katarzyny Marszałek, Pedagogika społeczna. Zarys problematyki Mariusza Cichosza i wreszcie – od dawna zapowiadane, od dawna wyczekiwane – Niewidzialne środowisko autorstwa prof. Lecha Witkowskiego. Dzięki tym trzem tytułom „Impuls” rozgorzał na nowo.

Pedagogika społeczna. Zarys problematyki Mariusza Cichosza ma charakter specjalny: jest to kompleksowy podręcznik, a może raczej monografia tej jednej z bardziej dziś rozpoznawalnych subdyscyplin pedagogicznych. Podzielone na cztery zasadnicze części, opracowanie to daje wiedzę potrzebną nie tylko studentom nauk społecznych; ujęcie historyczne pedagogiki społecznej, rodzące się w jej łonie teorie i koncepcje, wpływ środowiska wychowawczego oraz współczesne jej konteksty stanowią klucz czy może raczej: podwaliny służące zrozumieniu nauk społecznych oraz samej pedagogiki. Zadanie to tym łatwiejsze, że od samego początku pedagogika społeczna wyróżniała się na tle nauk pokrewnych wyraźnie sprecyzowaną metodologią i przedmiotem badań, niemniej zebranie całości blisko stuletniej historii pedagogiki społecznej w połączeniu z wnikliwą analizą jej obecnej postaci, czyni z publikacji Mariusza Cichosza pozycję ważną, bez wątpienia potrzebną i – co najważniejsze – od teraz dostępną.

Zapoczątkowana przeszło rok temu inicjatywa wydawnicza, skrystalizowana pod postacią serii reprintów harcerskich „Przywrócić Pamięć” (do tej pory z Oficyny Wydawniczej Impuls wyszło już 47 tomów, w większości niewznawianych od czasów przedwojennych), odniosła bezprzykładny w historii naszego Wydawnictwa sukces. Naturalną kontynuacją tej strategii wydawniczej jest  zaplanowany z rozmachem, trzytomowy Wybór źródeł do dziejów ZHP, będący wynikiem wieloletnich studiów Katarzyny Marszałek oraz jej kwerend w zasobach

Archiwum Akt Nowych (Warszawa), Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa (Warszawa), w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych (ISAP) etc. Z zaplanowanych trzech tomów światło dzienne ujrzały pierwsze dwa: Utworzenie ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu harcerskiego (1918–1944) oraz Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944–1988), ostatni, prezentujący dzieje najnowsze, będzie mieć swą premierę w najbliższych dniach. Nikogo chyba nie trzeba przekonywać o wadze dokumentów źródłowych – pozbawione balastu komentarza, odarte z częstokroć nieudolnych interpretacji, uderzają siłą gołych faktów; blisko 1500 stron wypełniają wyłącznie skany lub przedruki materiałów źródłowych: uchwały, wezwania, notatki, listy i pisma, teksty odezw i przemówień, odzwierciedlających nie tylko dzieje ruchu harcerskiego, ale i historię swych czasów. W efekcie otrzymujemy bezcenną pomoc i lekturę nie tylko dla miłośników i pasjonatów ZHP, ale i dla wszystkich zainteresowanych historią społeczną Polski.

http://www.impulsoficyna.com.pl/katalog/kategoria,harcerstwo-historia,15
Ostatnie półrocze upłynęło czytelnikom „Impulsu” (i nie tylko!) pod znakiem oczekiwania. Na wiele tygodni przed właściwą premierą ruszyła internetowa przedsprzedaż, a teoretycy i badacze pedagogiczni wstrzymali oddech – ukazać się wreszcie miała najnowsza książka Lecha Witowskiego, swoiste opus vitae Profesora: Niewidzialne środowisko. Pedagogika kompletna Heleny Radlińskiej jako krytyczna ekologia idei, umysłu i wychowania. O miejscu pedagogiki w przełomie dwoistości w humanistyce. Publikacja ta stanowi wydarzenie z dwojakich względów: dlatego, że stanowi pierwsze całościowe i uwolnione od ideologii odczytanie życia i dzieła (a może nawet – życia/dzieła?) jednej z najwybitniejszych postaci polskiej sceny pedagogicznej w ogóle, jak również dlatego, że nad teoriami autorki Stosunku wychowawcy do środowiska społecznego pochylił się właśnie Lech Witkowski, autor m.in. Przełomu dwoistości w pedagogice polskiej, niekwestionowany autorytet i czołowy przedstawiciel polskiej pedagogiki współczesnej. Połączenie tych dwóch przyczynków przypomina w efekcie intelektualny roller-coaster, gdzie nic nie jest oczywiste, a perspektywa zmienia się wraz z kolejnymi tezami. Cel Witkowskiego został jasno umotywowany i wytłuszczony już w Przedmowie: chodzi tu już nie tylko o przywrócenie Radlińskiej należnego jej miejsca po latach spłyceń, przekłamań, a nawet – przemilczeń, lecz także o przebudzenie polskiej myśli współczesnej. Niewidzialne środowisko jest rękawiczką, rzuconą przez Witkowskiego wszystkim tym, którzy odcinają się od naszej intelektualnej schedy lub też zarzucają trud samokształcenia, tworzenia własnych problemów i programów, na rzecz bytu odtwórczego. Witkowski dał nam książkę, my… no właśnie?