"Mondo i inne historie" Jean-Marie Gustave Le Clézio

Mondo i inne historie to książka o życiu w zachwycie oraz o tym, że marzyć trzeba, bo marzenia dają człowiekowi wolność i ogromną siłę, by jej bronić.

Le Clézio wielokrotnie podkreślał swoją fascynację światem dzieci, ich niewinnością i bliskim związkiem z naturą. Z tej fascynacji zrodził się tom Mondo i inne historie – zbiór ośmiu opowiadań, których bohaterami są dzieci: Mondo, który pojawia się znikąd i pyta obcych, czy chcą go adoptować, podróżniczka Lullaby, mędrzec Juba, zafascynowany historią Sindbada Żeglarza Daniel, sierota Alia mieszkająca w międzynarodowej komunie.

Biedne, nie zawsze rozumiane i kochane, ale zawsze oddające się marzeniom, cieszące się tajemniczym pięknem świata i wyobrażające sobie cuda,wzbudzają podziw swoim spokojem, determinacją, umiejętnością wpisania się w odwieczny rytm przyrody.

Dziecko jest u Le Clézia symbolem tego, czego brakuje nowoczesności, jego dzikość stanowi antidotum na sterylność miejskiej dżungli, przedstawicielem świata mitu, pierwotnych sił natury, mistycznej duchowości, o których dawno zapomnieli żyjący w konsumpcyjnych społeczeństwach dorośli.

Z recenzji:
Mondo to współczesna wersja Małego Księcia. „Le Monde”

Lektura tej książki działa kojąco, ale też zaszczepia chęć ucieczki od zbyt poważnego świata, by powygłupiać się z falami, pozwolić swojej wyobraźni dojrzewać i odnaleźć zagubioną niewinność. lalunemauve.fr

Powieść uznawana za jedno z większych dokonań współczesnej literatury francuskiej. „Gazeta Wyborcza”

Le Clézio jest jednym z najmocniejszych i najodważniejszych francuskich pisarzy. „New York Times”

Z recenzji poprzednich książek:
Wojna jest w istocie z furią rzuconym na papier poematem. „Nowa Fantastyka”

Proza, która zmusza do zadumy. Smutna, ale nie przygnębiająca. Statyczna, lecz nie nużąca. Pełna napięcia, a jednak kończąca się ciszą – dosłowną i metaforyczną.  www.independent.pl

Jean-Marie Gustave Le Clézio (ur. 1940) – francuski prozaik, laureat literackiej Nagrody Nobla (2008). Wiele podróżował, m.in. po Afryce i obu Amerykach. Już debiutancka powieść Protokół (wyd. pol. 1965) przyniosła mu sukces i nominację do prestiżowej Nagrody Goncourtów. W 1980 roku za powieść Pustynia (wyd. pol. 1985) otrzymał nagrodę Paul-Morand, ufundowaną przez Akademię Francuską. Jego dorobek pisarski (około trzydziestu pozycji) obejmuje m.in. powieści eksperymentalne (Terra amata, 1967), eseje filozoficzne (L’extase matérielle, 1967), tłumaczenia z literatury meksykańskiej oraz prozę poświęconą cywilizacjom i ludom nieeuropejskim (Onitsza, wyd. pol. 1995; Urania, wyd. pol. 2008; Afrykanin, wyd. pol. 2008). Nakładem W.A.B. w latach 2009–2010 ukazały się trzy powieści: Powracający głód, Wojna i Rewolucje oraz książka biograficzna Diego i Frida. Opowiadanie Mondo posłużyło za podstawę filmu Tony’ego Gatlifa pod tym samym tytułem (1996).