„RIO BAR” Ivana Sajko

Obraz kobiecego doświadczenia wojny.

Kobiety nie głoszą szczytnych haseł, nie bronią ideologii - mówią o zburzonej codzienności, rozpaczy po utracie ukochanego, weselu przerwanym przez wybuch granatu. Czują się oszukane i zdradzone, odarte ze złudzeń i pozbawione nadziei.

Autorka pozwala swoim bohaterkom wykrzyczeć ból i wściekłość.

Nie strzelaj. Nie strzelaj. Nie, nie, nie, nie będę uciekać. Nie, nie, nie, to nie jest mój sposób na przeżycie takich sytuacji, w których wydaje ci się, że masz przewagę, bo dopadłeś mnie w czasie snu i teraz stoisz przede mną z kupą amunicji i wycelowaną lufą kałasznikowa, M70, kaliber 7,62 mm.
Mierz sobie do celu - jestem spokojna. Proszę bardzo. W potylicę, w skroń, między oczy, w pierś, plecy, gdzie chcesz, bo wiem, że nie strzelisz. Nie krzyczę, nie wzywam pomocy i nie złorzeczę. Kiedy mówię, żebyś nie strzelał, tak naprawdę cię uwodzę. Nie strzelaj, bo mnie z tym tutaj nic nie łączy.
(fragment)

Przekład: Dorota Jovanka Ćirlić
język oryginału: chorwacki
premiera 13 lipca 2011
literatura piękna, seria z miotłą.

Ivana Sajko
(ur. 1975) - pisarka chorwacka, założycielka grup artystycznych, redaktorka magazynów "Frakcija" i "Tema", producentka programu telewizyjnego "V-effekt", gościnnie wykładowca Akademii Sztuk Dramatycznych w Zagrzebiu. Autorka kilkunastu dramatów nagradzanych w wielu krajach świata, m.in. Naranča u oblacima (1997), 4 suha stopala (1999), Ulicari - city tour Orfeja i Euridike (2001) czy Kobieta-bomba (2003, wystawiana w Polsce).

Rio Bar, debiut prozatorski Ivany Sajko, został nagrodzony jako najlepsza chorwacka powieść 2006 roku.