Mezoterapia narodziła się w latach 50 – tych we Francji za sprawą doktora Pistora i została odkryta przypadkowo. Michel Pistor był lekarzem, do którego zgłosił się pacjent z napadem astmy, który cierpiał również na głuchotę. Doktor dał mu zastrzyk procainy i odesłał do domu. Atak astmy pacjentowi nie minął, ale okazało się, że po piętnastu latach głuchoty, człowiek znów zaczął słyszeć. Wieść szybko się rozeszła, a doktor Pistor tym zastrzykiem zaczął leczyć zapalenie ucha, bóle stawów skroniowo – żuchwowych oraz bóle kolan. Lekarz zaczął procainę mieszać z innymi lekami, dzięki czemu uzyskiwał coraz lepsze rezultaty. Zabiegi nazwano mezoterapią i uznaną ją za technikę medyczną podawania leków
Mezoterapia w kosmetologii zaczęła być stosowana od lat 70-tych XX w. Nazwa pochodzi od greckich słów mesos oznaczającego „środek” lub „środkowy” oraz therapeia oznaczającego „terapię”. Mezoterapia to zbiorcza nazwa grupy zabiegów leczniczych i profilaktycznych stosowanych w dermatologii i medycynie estetycznej. Technika ta polega na dostarczeniu do skóry środków farmakologicznych i substancji aktywnych: leczniczych, regenerujących lub odżywczych. Ma ona swoich zwolenników i przeciwników. Ma jednak bardzo szerokie zastosowanie, nie tylko w medycynie estetycznej. Jest również stosowana w reumatologii, ortopedii, medycynie sportowej, leczeniu depresji czy zaburzeń snu.
Mezoterapia jest obecnie najszerzej stosowana w medycynie estetycznej jako metoda rewitalizacji skóry. Zapobiega ona starzeniu się, odżywia, wpływa na jakość skóry i redukuje łojotok. Ma również zastosowanie w leczeniu cellulitu, obrzęków i jako metoda pomocnicza przy leczeniu otyłości. Obecnie stosuje się trzy metody mezoterapii: igłową, mikroigłową i bezigłową.
Anna Stasiuk
(anna.stasiuk@dlalejdis.pl)
Fot. pixabay.com
Komentarze