Szampon przeciwłupieżowy… tylko z apteki

Szampon przeciwłupieżowy… tylko z apteki Pirolam
Ponad 80% fryzjerów rekomenduje apteczne szampony przeciwłupieżowe, jako najskuteczniejsze w walce z łupieżem. Dowodzą tego wyniki ankiety przeprowadzonej wśród 400 stylistów z całego kraju.

Łupież owłosionej skóry głowy to schorzenie o charakterze przewlekłym i nawracającym. Szacuje się, że dotyczy on 5%-10% ogólnej populacji. Najczęściej występuje u ludzi młodych w wieku 10-20 lat1. Tego, jak powszechny jest to problem, dowodzą wyniki ankiety przeprowadzonej  w sierpniu wśród fryzjerów w 8 miastach Polski. Wynika z niej, że co czwarta osoba odwiedzająca salony fryzjerskie ma problem z łupieżem. Według fryzjerów to schorzenie, które  jest bardziej powszechne niż łysienie, przesuszone i przetłuszczające się włosy, czy rozdwajające się końcówki.

O ile jednak fryzjerzy polecają klientom szampony apteczne, podkreślając ich skuteczność w walce z łupieżem, o tyle nadal nie są przekonani o ich właściwościach pielęgnacyjnych.  Ponad 40% ankietowanych jest zdania, że szampony przeciwłupieżowe podrażniają i wysuszają skórę głowy. Tymczasem nowoczesne, dostępne w aptekach szampony łączą w sobie właściwości lecznicze i pielęgnacyjne. Przykładem innowacyjnego, aptecznego produktu jest Pirolam® szampon, oferowany przez Polpharmę. Dzięki unikalnej formulacji i zastosowaniu cyklopiroksolaminy  szampon skutecznie walczy z łupieżem, nie naruszając równowagi wodno-lipidowej skóry. Zawarte w szamponie Pirolam® substancje odżywcze, takie jak: kompleks witamin A i E, proteiny pszenicy, gliceryna sprawiają, że włosy są odżywione, nawilżone, odzyskują blask i jedwabistość.

Polskie Towarzystwo Dermatologiczne w zwalczaniu łupieżu zaleca stosowanie szamponów, zawierających w swym składzie cyklopiroksolaminę2.

1. Nykiel A. Rola cyklopiroksolaminy w leczeniu łupieżu. Farmacja Praktyczna 2010; 4 (31): 15-16.
2. Baran E., Szepietowski J. et al. Łojotokowe zapalenie skóry i łupież: Konsensus postępowania terapeutycznego. Wytyczne rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne. Dermatologia Kliniczna 2006; 8 (4): 229-234.



Komentarze




Społeczność

Newsletter

Reklama

 
W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w Polityce Cookies. Ukryj komunikat