"Po co nam to było" Joanna Rawik

Mówi tak:
Pragnę przywrócić pamięci artystów, pisarzy, publicystów, jak również polityków i uczonych – wielkich, mniejszych, czasami nieznanych, których spotkałam na swojej drodze. Ocalić od zapomnienia (…) Moje spotkania z Nimi to wielki prezent od losu (…).

„Po co nam to było” – na taki tytuł zdecydowała się autorka. To jednocześnie słowa utworu przez nią wykonywanego, wielkiego przeboju nagranego w czasie odległym, co jakiś czas powracającego z zawsze aktualnym przesłaniem.
A Joanna Rawik potrafi śpiewać, czego dowiodła w amfiteatrze opolskim i paryskiej Olimpii, ale też potrafi pisać i mówić, co artystom sceny dane jest w niewielu przypadkach. W dodatku śpiewa, pisze i mówi  w kilku językach, jest bowiem poliglotką, co artystom zdarza się nieczęsto.
Książkę „Po co nam to było” skomponowała według reguł recitalu. Recital śpiewa się tak jak się chce, a nie jak się musi. W recitalu pisanym Joanny Rawik zostało trochę miejsca na dwa, trzy akapity - na tajemnice, które zostawia dla siebie. Tak jest z dobrym koncertem – coś jeszcze pozostaje, coś nie zostało wygrane do końca.
Znajdujemy w niej, tak jak we wcześniejszych książkach akcenty autobiograficzne, ale autorce szło o coś więcej.
Podjęła bowiem próbę przywołania czasu minionego, tzw. peerelowskiego, ważnych zdarzeń z życia artystycznego tamtych lat, znaczących postaci polskiej sceny teatralnej i estradowej, polskiego filmu. Zaś w tle mamy politykę, kształtującą i warunkującą życie zwykłych ludzi – już to codzienne, już to od święta.
Niełatwo dziś podjąć się próby zebrania tego wszystkiego, co znakomitego wówczas działo się w kulturze polskiej, w różnych tej kultury dziedzinach, jakie ważne dokonały się wydarzenia  artystyczne. Nie jest prostą sprawą skonfrontowanie czasu przeszłego z teraźniejszym, ponieważ żyjemy w diametralnie różnych warunkach społeczno-ekonomicznych.
Rawik z tej próby wychodzi z powodzeniem, ponieważ udaje się jej zachować w tej pisarskiej robocie rzecz ważną – obiektywizm.
Innym walorem tej książki jest erudycja autorki, świetny język – pamiętajmy, że autorka ma za sobą nie tylko parę udanych książek, ale całą masę tekstów publicystycznych i felietonów pomieszczanych w wielu periodykach. Tę erudycyjność Joanna Rawik zawdzięcza biegłej znajomości paru języków obcych i nieustannego obcowania z wielką literaturą. I to, że ma znakomity słuch tak muzyczny, jak i pisarski. No i wielką karierę pieśniarską.

Słowo o autorce:
Urodziła się w Rumunii, gdzie od siódmego roku życia uczyła się gry na skrzypcach.  W wieku lat trzynastu przyjeżdża do Polski, porzuca  skrzypce, podejmuje studia aktorskie. Po dwóch sezonach teatralnych zajmuje się wyłącznie śpiewaniem, zdobywając liczne nagrody na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Trzykrotnie reprezentuje nasz kraj na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Koncertuje w paryskiej Olympii, w Berlinie, Pradze, Budapeszcie, Wiedniu, Zurychu, Zagrzebiu, Bułgarii, Rumunii, ZSRR, USA, Australii, Izraelu. W latach siedemdziesiątych prowadzi cykliczne audycje radiowe promujące piosenkę francuską, prezentuje programy telewizyjne,  często w TV Polonia.
Publikuje stałe felietony, początkowo w „Twoim Stylu”, następnie w miesięczniku „Dziś” oraz w „Aneksie”- dodatku kulturalnym do dziennika „Trybuna”. W 1991 roku ukazuje się jej debiutancka książka „Edith Piaf – Hymn życia i miłości”. Kolejno wydaje: „Za kulisami sławy”(1992 r.), „Maestra – opowieść o Wandzie Wiłkomirskiej” (1993 r.), „Kocham świat” (2002 r.), „Krótka opowieść o piosence” (2002 r.), „Edith Piaf – ptak smutnego stulecia” (2003 r.) i „Muzyka życia” (2013). Te dwie ostatnie, jak i ta najnowsza ukazały się nakładem Wydawnictwa Studio EMKA.
Najchętniej śpiewa recitale, także z orkiestrami symfonicznymi. Od czternastu lat gra i śpiewa monodram „Edith Piaf – ptak smutnego stulecia”. W  2009 r. odznaczona  złotym medalem Gloria Artis – zasłużona dla kultury.  

Joanna Rawik
Po co nam to było
Cena: 34.90 PLN
Ilość stron: 280
Oprawa: miękka, skrzydełka
Format: 135x200mm
Rok wydania: 2017
ISBN: 978-83-65068-37-8