Rodzaje nożyczek fryzjerskich i ich dobór do techniki cięcia

Doświadczeni styliści z kolei świadomie dobierają osobne narzędzia do cięcia konturów, przerzedzania i pracy na mokro. Poniżej omówiono budowę nożyc, główne typy, rolę stali i szlifu, rodzaje uchwytów oraz zasady dbania o ostrza, tak aby wybór był świadomy i dopasowany do konkretnych zadań.

Dla fryzjera nożyce to podstawowe narzędzie, które pracuje w dłoni po kilka, a czasem kilkanaście godzin dziennie. Różnice między modelami widać nie tylko w cenie, ale przede wszystkim w tym, jak sprzęt prowadzi się w trakcie strzyżenia, jak tnie włos i jak obciąża nadgarstek. Początkujący często dostają pierwszy komplet w zestawie startowym i dopiero po czasie orientują się, że nie każdy kształt i każdy uchwyt pasuje do ich stylu pracy. Doświadczeni styliści z kolei świadomie dobierają osobne narzędzia do cięcia konturów, przerzedzania i pracy na mokro. Poniżej omówiono budowę nożyc, główne typy, rolę stali i szlifu, rodzaje uchwytów oraz zasady dbania o ostrza, tak aby wybór był świadomy i dopasowany do konkretnych zadań.

Z jakich elementów składa się nożyczka fryzjerska

Każda nożyczka składa się z dwóch połówek połączonych śrubą regulacyjną. Połówka z oczkiem na kciuk nazywana jest ruchomą, a ta z oczkiem na palec serdeczny nieruchomą. Do tego dochodzą ostrza, grzbiet, sprężyna lub gumowe odbojniki oraz tak zwany odpoczynek na palec, czyli występ, który stabilizuje dłoń. Od jakości wykonania tych drobnych części zależy, czy cięcie jest gładkie, czy włosy są raczej szarpane.

Szczególne znaczenie ma śruba. Zbyt luźna powoduje, że ostrza się rozchodzą i gniotą włos, a zbyt dokręcona daje opór i szybko męczy rękę. Dobrze ustawiona pozwala na płynny, cichy ruch, a ostrza zamykają się równomiernie na całej długości. Warto też sprawdzić, czy oczka są symetryczne i czy nie ma między połówkami luzu bocznego.

Nożyczki proste, degażówki i szerszeniki w pracy

Podstawą salonu są nożyczki fryzjerskie proste, czyli z gładkimi, ostrymi krawędziami po obu stronach. Służą do wyznaczania linii, cięcia na sucho i na mokro, techniki punktowej oraz pracy z grzebieniem. Ich długość wyrażana jest w calach, a dobiera się ją do rodzaju cięcia: krótsze, około 5 cali, dają większą kontrolę przy detalach, dłuższe sprawdzają się przy dużych partiach i cięciu na palcach.

Degażówki mają ząbkowane ostrze, które usuwa część włosów i nie tworzy wyraźnej linii cięcia. Służą do cieniowania, odciążania gęstej fryzury i łagodzenia przejść. Liczba oraz rozstaw zębów decyduje o tym, ile włosów zostanie usuniętych przy jednym zamknięciu. Szerszeniki, czyli nożyczki z ostrzem o zwiększonej liczbie drobnych zębów lub z falistym szlifem, dają efekt miękkiego wykończenia i teksturyzacji. Zwykle uzupełniają nożyce proste, a ich nie zastępują.

• proste: kontur, linie, cięcie bazowe,

• degażówki: przerzedzanie i cieniowanie,

• szerszeniki: teksturyzacja i zmiękczanie końcówek,

• krótkie modele: detale, grzywka, broda,

• długie modele: cięcie na grzebieniu i dłuższe włosy.

Stal i szlif ostrzy a komfort cięcia

Jakość nożyc w dużej mierze wynika ze stali. Stale o wyższej twardości dłużej zachowują ostrość, ale bywają bardziej kruche i trudniejsze w ostrzeniu. Miększe gatunki łatwiej odzyskują krawędź, jednak szybciej się tępią. Producenci zwykle podają rodzaj stali, na przykład japońskiej lub niemieckiej, ale sama nazwa niewiele mówi bez wiedzy o obróbce cieplnej i wykończeniu. Najlepiej sprawdzić narzędzie w dłoni i na próbnym kosmyku.

Równie ważny jest szlif. Szlif wypukły, nazywany często szlifem japońskim, tworzy bardzo cienką i ostrą krawędź, która tnie miękko i niemal bezgłośnie. Sprawdza się przy cięciu na sucho i technikach ślizgowych. Szlif klinowy jest trwalszy i bardziej uniwersalny, więc dobrze znosi intensywną pracę w salonie. Wybór zależy od tego, czy bardziej liczy się precyzja, czy odporność na codzienne obciążenia.

Rodzaje uchwytów i dopasowanie do dłoni

Uchwyt wpływa na ułożenie nadgarstka i ramienia, a więc na zmęczenie po całym dniu pracy. Wyróżnia się trzy podstawowe typy. Uchwyt symetryczny ma oczka na tej samej wysokości, co daje klasyczny, uniwersalny chwyt. Uchwyt offsetowy ma dłuższą połówkę z oczkiem na palec serdeczny, dzięki czemu dłoń pracuje w naturalnym ułożeniu, a łokieć jest niżej. Uchwyt krzywiony, zwany też ergonomicznym, jest wygięty tak, by odciążyć kciuk i przedramię.

Do tego dochodzi wielkość oczek, rodzaj wkładek i obecność odpoczynku na palec. Zbyt małe oczka uciskają, a zbyt duże zmuszają do dociskania palców. Osoby leworęczne powinny wybierać modele naprawdę przystosowane do lewej dłoni, ponieważ samo odwrócenie nożyc zmienia sposób zetknięcia ostrzy i pogarsza cięcie. Przy wyborze pomaga przymiarka z włosami, bo dopiero w ruchu widać, czy narzędzie leży stabilnie.

Konserwacja i ostrzenie nożyczek w codziennym użytkowaniu

Po każdym kliencie warto zetrzeć z ostrzy włosy i resztki kosmetyków miękką ściereczką, a po pracy na mokro dokładnie osuszyć metal. Wilgoć i środki do stylizacji sprzyjają korozji oraz osadom, które zwiększają tarcie. Raz na jakiś czas stosuje się kroplę oleju przy śrubie i na styku ostrzy, po czym nadmiar się wyciera. Nożyce przechowuje się w etui lub futerale, aby ostrza nie uderzały o inne narzędzia.

Ostrzenie powinien wykonywać wyspecjalizowany ostrzarz, który zna geometrię ostrza i nie zmieni kąta szlifu. Domowe pilniki i ostrzałki łatwo uszkadzają krawędź, zwłaszcza w modelach ze szlifem wypukłym. Częstotliwość zależy od intensywności pracy i rodzaju włosów, a objawem tępienia jest gniecenie lub wyślizgiwanie się włosów spomiędzy ostrzy. Zalecenia dotyczące serwisu konkretnego modelu podaje zwykle producent.

Materiał zewnętrzny