„Bolesław Chrobry. Puszcza” – recenzja

Antoni Gołubiew w swej książce „Bolesław Chrobry. Puszcza” z rozmachem roztacza wizję wydarzeń z drugiej połowy X wieku. Akcja skupia się na postaci Bolesława Chrobrego, ale jest to powieść wielowątkowa, w której znane nam wydarzenia sprzed ponad tysiąca lat przeplatają się z tym, co nieznane z historii i stworzone przez autora. W sercu powieści jest puszcza, która niegdyś pokrywała cały kraj Mieszka i Bolesława. Puszcza prastara, tajemnicza, traktowana przez postaci jako magiczna, groźna siła. Gołubiew świetnie sportretował bohaterów, ich charaktery i motywacje, od Mieszka i Bolesława po zwykłych kmieci, dając czytelnikowi bardzo spójny obraz przeszłości i ciekawy ciąg zdarzeń. Świat przedstawiony przez autora jest misternie utkany, bo choć Gołubiew opiera się na wydarzeniach historycznych, to całość jest jego kreacją, dopisaniem tego, co nigdy nie zostało napisane. Świat widziany oczami bohaterów jest niemal mityczny.

Jednym z objawów dbałości autora o wszelkie szczegóły jest archaizacja języka zarówno w dialogach, jak i w narracji. Stąd też książę Mieszko jest nazywany księdzem, a jego syn Bolesław z początku księżycem (czyli synem księdza-księcia). Oracz nazywany jest ratajem, chłop kmieciem a mały chłopiec otrokiem. Od czytelnika wymaga to przyzwyczajenia się, ale pozwala także całkowicie zanurzyć się w klimacie tej powieści.

Jeśli wciągnięcie się bez reszty w tę książkę, nie martwcie się, że szybko się skończy. „Puszcza” to tylko pierwszy tom monumentalnej serii poświęconej Bolesławowi Chrobremu. Warto poczekać na więcej.

Paulina Ziemińska
(paulina.zieminska@dlalejdis.pl)

Antoni Gołubiew, „Bolesław Chrobry. Puszcza”, Wydawnictwo MG, Kraków, 2024.