„Kształt atomu - wojna i pamięć” – recenzja
Czy wojna faktycznie kończy się, gdy zostaje podpisany pokój, czy może trwa znacznie dłużej? Prawdziwe może być stwierdzenie, że wojna trwa tak długo, jak żyją ci, którzy ją przeżyli i odczuwają skutki wydarzeń, których doświadczyli. Na takie pytania próbuje odpowiedzieć autorka tej powieści. Jak sama wskazuje, nie jest prosto pisać o wojnie, której samemu się nie przeżyło i opisywać zdarzenia z nią związane po tak długim czasie. Bardzo trudno jest także przedstawiać historie wojenne, znając je tylko z opowieści i opisywać w nich strach, emocje, doświadczenie głodu i tęsknotę za rodziną, którą trzeba było opuścić. Jak zatem można, pisząc o tym trudnym temacie, dawać nadzieję, że taki los już nigdy się nie powtórzy?
Głównym zadaniem autorki tej powieści było przede wszystkim odpowiedzenie na kilka pytań dotyczących kontekstu wojny, a także odkrycie tajemnicy związanej z wojennym okresem. Losy ludzkie są bardzo poplątane i bywa tak, że pewne fakty jesteśmy w stanie odkryć dopiero po wielu latach. Powieść śledzimy z dwóch perspektyw czasowych. Pierwsza odnosi się do czasów II wojny światowej, gdzie możemy poznać losy piętnastoletniej Kazimiery – młodej Polki wywiezionej do Niemiec na roboty. Z kolei druga odnosi się do historii starszej kobiety, która znalazła się w domu niemieckiego seniora. Tam właśnie odkryła tajemniczą historię dotyczącą deportowania polskich młodych kobiet wysyłanych do pracy w Niemczech. Jej zwykła codzienna praca od tego czasu połączona była z poszukiwaniem śladów przeszłości. Wszystko to, co na początku mogło wydawać się chaotycznymi i niejasnymi wspomnieniami chorej kobiety, powoli układało się w spójną historię.
Należy zaznaczyć, że w tej powieści pamięć została połączona z psychologią, filozofią czy też intuicją, stawiając tym samym pytania dotyczące winy, przebaczenia, traumy, a także granic ludzkiego sumienia. Autorka w bardzo ciekawy sposób porównuje tutaj pamięć do atomu, w którego centrum są emocje, a także życiowe doświadczenia. Jest to nie tylko powieść o odkrywaniu tajemnic, ale także o przebaczeniu oraz przemijaniu. Po przeczytaniu tej powieści możemy zdać sobie sprawę z tego, że dużo ludzi kryje w sobie historie, które dopiero po wielu latach zostają odkryte. Jest to bardzo ciekawa i interesująca powieść, którą wszyscy fani historii powinni zdecydowanie przeczytać.
Ewelina Makoś
Łucja Fice, „Kształt atomu – wojna i pamięć”, Wydawnictwo BookEdit, Kiełpin, 2026.
Ostatnio dodane
- „Nigdy nie jest za późno” – recenzja
- „Rewizor” – recenzja
- „Sen nocy letniej” – recenzja
- „Popiół i dym” – recenzja
- „Śnieżny pałac” – recenzja
- „Ognica” – recenzja
- „Wychowywać i wzruszać. Literatura młodzieżowa PRL-u” – recenzja
- „Włoski skarbiec. Tom 2. Najlepsze komiksy: Massimo De Vita” – recenzja
- „Waga zmiany” – recenzja
- „Bezpieczna opcja” – recenzja

Komentarze