„Włoski skarbiec. Tom 2. Najlepsze komiksy: Massimo De Vita” – recenzja

Są takie książki, przy których przyjemność zaczyna się jeszcze przed przeczytaniem pierwszej strony. Wystarczy wziąć je do ręki, poczuć zapach świeżej farby drukarskiej – ten nieco onieśmielający, a dla mnie absolutnie cudowny – i przesunąć palcami po śliskich, eleganckich kartach. Drugi tom „Włoskiego skarbca: Najlepsze komiksy Massimo De Vita” od Egmontu jest kwintesencją tego opisu. Twarda oprawa, staranne wykonanie i dopracowana forma sprawiają, że to prawdziwa ozdoba półki. Na szczęście wnętrze dorównuje opakowaniu.

W środku czeka na nas pięć komiksów pochodzących z różnych okresów twórczości Massima De Vity. To podróż nie tylko do Myszogrodu, lecz także przez historię disneyowskich opowieści i zmieniający się styl autora. Każdą historię poprzedza krótkie wprowadzenie, które przybliża okoliczności jej powstania. Dzięki temu lektura zyskuje dodatkowy wymiar – poznajemy nie tylko same przygody, ale też ich miejsce w dorobku twórcy. Szczególnie zaciekawił mnie symboliczny udział Theodore’a „Teddy’ego” Roosevelta w genezie „Doliny Misiów”. Takie redakcyjne dodatki lubię: nie odciągają uwagi od komiksów, a pozwalają spojrzeć na nie z szerszej perspektywy.

Najstarszy w zestawie „Kamień mądrości” zabiera nas do Chin. Podczas archeologicznych wykopalisk profesor Zapotek, Goofy i Miki odkrywają grobowiec wielkiego władcy oraz sekret legendarnego kamienia. To opowieść wyraźnie odróżniająca się od pozostałych. Jest bardziej rozbudowana, pełna szczegółów i tekstu, a przy okazji przemyca sporą dawkę wiedzy – między innymi o przyczynach budowy Wielkiego Muru Chińskiego. Z dzisiejszej perspektywy ciekawie wypada również obecność pierwszych komputerów i technologicznych nowinek. Nie są jeszcze oczywistym elementem codzienności bohaterów, dlatego ich wykorzystanie w fabule ma w sobie urok dawnej wizji przyszłości.

Z kolei „Ferdek i Mordek. Na planszy i w puszczy” przywołuje skojarzenia z „Jumanji”. Planszowa rozgrywka okazuje się czymś znacznie więcej niż niewinną zabawą – przenosi bohaterów do kolejnych miejsc i wystawia ich na niecodzienne próby. To pomysł, który ma w sobie sporo przygodowego potencjału i przypomina, jak wdzięcznym motywem potrafi być gra wymykająca się spod kontroli.

Dwie ostatnie historie, „Góra Grozy” i „Wyspa olbrzymów”, są mniej kolorowe, za to mocniej stawiają na przygodę, odkrywanie nieznanego i zmagania z naturą. Górska wspinaczka, zaginiony samolot i tajemnica rabunku sprzed lat – ta przygodowa mieszanka bawi nawet dzisiaj. Równie widowiskowa jest „Wyspa olbrzymów”, w której tsunami i wybuch wulkanu odsłaniają przed przodkiem Mikiego, baronem von Mysiakiem, zupełnie nowy ląd.

W porównaniu z pierwszym tomem, poświęconym Kaczogrodowi, mam wrażenie, że tutaj De Vita jeszcze większą wagę przywiązuje do detali, tła i rozbudowania scenariuszy. Widać, że nie chodzi wyłącznie o to, by bohaterowie znaleźli się w kolejnych opałach. Liczy się również świat, który ich otacza. Zwraca uwagę także wyraźna sympatia autora do Goofy’ego. Jego nieprzewidywalność, pozorna nieporadność i nieoczekiwane pomysły wielokrotnie stają się iskrą zapalną fabularnego twistu.

Na końcu tomu czeka jeszcze ciekawostka w postaci rysunków z kalendarza. Można wypatrzyć na nich subtelne odniesienia do marek produkujących artykuły dla dzieci – drobny ślad czasów, w których powstawały te materiały, i przypomnienie, jak rozbudowanym przedsięwzięciem była disneyowska machina wydawnicza.

„Włoski skarbiec” przypomniał mi, dlaczego tak lubię wracać do disneyowskich komiksów. Jest w nich coś kojącego: znajomi bohaterowie, przygody, które potrafią zaskoczyć, i świat, do którego można wejść bez względu na wiek. Tym razem dodatkową przyjemność sprawiło mi obserwowanie, jak Massimo De Vita rozwijał swój warsztat i jak wiele uwagi poświęcał detalom. Nie ukrywam też, że samo obcowanie z tym wydaniem było dla mnie małym rytuałem – od ciężaru twardej oprawy, przez śliskie strony, aż po ten cudowny zapach farby drukarskiej. To jeden z tych tomów, które chce się nie tylko przeczytać, ale też mieć pod ręką, by od czasu do czasu znów po niego sięgnąć. Ponadczasowy, pięknie przygotowany i pełen przygód. Zdecydowanie polecam – również jako prezent dla kogoś, kto wciąż ma w sobie odrobinę dziecięcej ciekawości.

Anna Wasyliszyn

„Włoski skarbiec. Tom 2. Najlepsze komiksy: Massimo De Vita”, Story House Egmont, Warszawa, 2026.