„Asteriks u Reszehezady. Asteriks. Tom 28” – recenzja

Pewnego dnia do galijskiej wioski dociera fakir, który słyszał, że jej mieszkańcy mogą mu pomóc w walce z dotkliwą suszą. Sytuacja jest poważna, ponieważ jeśli w ciągu tysiąca i jednej godziny nie uda się sprowadzić deszczu, księżniczka zostanie stracona. Okazuje się, że jedyną nadzieją może być śpiew Kakofoniksa, który nawet w Galii potrafi przywołać ulewę. Nie pozostaje więc nic innego, jak wyruszyć z odsieczą. Asteriks, Obeliks i Kakofoniks wskakują na latający dywan i ruszają do Indii, by uratować księżniczkę i pomóc mieszkańcom uporać się z suszą.

Już sam pomysł na tę wyprawę zapowiada sporą dawkę przygód, a indyjska sceneria daje twórcom wiele możliwości do zabawy konwencją i znanymi motywami. Nie brakuje charakterystycznego dla serii humoru, zaskakujących sytuacji i spotkań z barwnymi postaciami. Co ważne, cała podróż ma konkretny cel, a upływający czas dodatkowo podkreśla stawkę tej misji. Dzięki temu historia nie jest jedynie pretekstem do pokazania Asteriksa i Obeliksa w nowym otoczeniu, ale pełnoprawną przygodą, w której sporo się dzieje.

Szczególnie bawiła mnie relacja Obeliksa z indyjskim fakirem. To dwa zupełnie różne charaktery: jeden kojarzy się z umiarem i opanowaniem, drugi z nieposkromionym apetytem. Ich wzajemne docinki są świetnym źródłem komizmu i pokazują, jak wiele można wycisnąć z dobrze zestawionych postaci. Humor nie opiera się tu wyłącznie na gagach sytuacyjnych – często wynika właśnie z charakterów bohaterów. Dzięki takim zestawieniom nawet zwykła rozmowa potrafi być zabawna.

Dużym atutem albumu są również historyczne smaczki i nawiązania do legend. Indyjska sceneria daje twórcom sporo możliwości, a historia nie ogranicza się do przeniesienia galijskich bohaterów w egzotyczne miejsce. Widać, że za pomysłem stoi zainteresowanie opisywaną krainą i chęć wykorzystania jej motywów w przygodowej opowieści. Te odniesienia urozmaicają lekturę i sprawiają, że można czerpać z niej przyjemność nie tylko dzięki żartom i perypetiom Asteriksa oraz Obeliksa.

Warto wspomnieć także o samym wydaniu. Zanim zacznie się właściwy komiks, czeka nas około 35 stron materiałów wprowadzających. To prawdziwa gratka dla fanów: można dowiedzieć się więcej o inspiracjach autora, francuskich grach słownych, kulisach powstawania albumu i postaciach. Są tu również informacje związane z Indiami, które pomagają lepiej zrozumieć tło opowieści. Przyznam jednak, że podczas lektury tego wstępu coraz bardziej chciałam już przejść do samej historii. Ciekawostki są interesujące, ale apetyt na komiks rośnie z każdą kolejną stroną. Dodatkowe materiały znajdziemy również po komiksie, więc wydanie oferuje fanom jeszcze więcej treści.

Nie wszystko w oprawie graficznej wydania przypadło mi do gustu. Okładka spotyka się z krytyką i muszę przyznać, że ją rozumiem – mogłaby być po prostu ładniejsza i bardziej zachęcająca wizualnie. Nie zmienia to jednak faktu, że doceniam twardą oprawę. Przy albumie, do którego można chętnie wracać, solidniejsze wydanie jest zdecydowanym plusem.

„Asteriks u Reszehezady” to album, który trafił w mój gust. Ma wciągającą fabułę, wyrazistych bohaterów, sporo humoru i dodatkową warstwę odniesień, dzięki którym lektura staje się jeszcze ciekawsza. Podoba mi się połączenie przygodowej historii z charakterystycznym dla serii humorem, a także to, że nowa sceneria wnosi do opowieści świeżość. Jak dotąd to najlepszy komiks, który miałam okazję recenzować. Polecam go zarówno miłośnikom Asteriksa, jak i osobom, które mają ochotę na lekką, pełną przygód historię z czymś więcej niż tylko serią żartów.

Dorota Pustelnik

Albert Uderzo, Rene Goscinny, „Asteriks u Reszehezady. Asteriks. Tom 28”, Wydawnictwo Egmont, 2026.