„Plant Lady” – recenzja

Akcja powieści rozgrywa się w spokojnej dzielnicy Dosan. To właśnie tutaj Yoohee otworzyła swój salon botaniczny. Bohaterka jest bardzo skryta, a rośliny są dla niej wszystkim – otwarcie tego miejsca było jej największym marzeniem. Yoohee to kobieta zmagająca się z własnymi ograniczeniami oraz traumami. Jedną z nich są mężczyźni, do których nie ma szczęścia, dlatego ucieka do świata zieleni, gdzie znajduje upragnione ukojenie oraz spokój. Nie trwa on jednak długo. W okolicy zaczynają znikać mężczyźni, a dziwnym trafem wszyscy mieli wcześniej styczność z jej sklepem. W tym samym czasie rośliny głównej bohaterki zaczynają niesamowicie bujnie rosnąć. Czy tak spokojna i niepozorna osoba jak Yoohee ma z tym coś wspólnego? I dlaczego przyczepił się do niej ten nieznośny, młody detektyw, który swoim wścibstwem burzy misternie budowany ład jej bezpiecznego azylu?

Największą zaletą tej książki jest lekki i przyjemny język. Atmosfera powieści – jak na kryminał – nie jest duszna. Czyta się ją bardzo szybko, akcja zdaje się nigdy nie kończyć, a główna bohaterka dzięki swojej specyficznej osobowości wprowadza nas wręcz w stan zniecierpliwienia. Marzymy, by jak najszybciej dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Kontrast między jej wewnętrznym światem a upartym śledczym dodaje dynamiki i sprawia, że od kolejnych stron trudno się oderwać.

Minyoung Kang w genialny sposób bawi się kontrastami. Z jednej strony mamy tu florystyczną delikatność, uspokajający szum liści i rytuał przesadzania kwiatów, z drugiej zaś – brutalną, bezkompromisową rzeczywistość ludzkich dramatów. Autorka nie skupia się wyłącznie na samej intrydze kryminalnej. Pod warstwą dreszczowca przemyca celny komentarz społeczny dotyczący współczesnej Korei Południowej, samotności w wielkim mieście oraz pozycji kobiet stojących w obliczu zakorzenionej w społeczeństwie mizoginii. Rośliny stają się tutaj czymś więcej niż tylko dekoracją. Są niemymi świadkami, a momentami wręcz wspólnikami w procesie wymierzania sprawiedliwości. To sprawia, że historia nabiera unikalnego, nieco poetyckiego, a zarazem makabrycznego klimatu, który wyróżnia tę pozycję na tle klasycznych domestic noir.

Bardzo polubiłam Yoohee. Mimo że jej czyny nie były zgodne z moją moralnością, to doskonale ją rozumiałam. Sama od kilku miesięcy interesuję się roślinami i przynosi mi to niesamowity spokój, dlatego doskonale wiem, jak to jest, gdy człowiek całym sercem angażuje się w ich pielęgnację (i jak bardzo jest przykro, gdy coś złego się z nimi dzieje!). Wracając jednak do samej bohaterki – dawno nie spotkałam tak dobrze napisanej postaci. Yoohee na co dzień jawi się jako spokojna i miła kobieta, jednak pod tą fasadą potrafi być niezwykle stanowcza, opanowana i absolutnie nie pozwala nikomu ze sobą zadzierać. Jej transformacja w trakcie rozwoju fabuły jest rozpisana po mistrzowsku.

„Plant Lady” była dla mnie czymś ogromnie odświeżającym w czasach, gdy tak wiele wydawanych obecnie książek zdaje się po prostu powielać wcześniejsze, dobrze znane schematy. W tym tytule na szczęście tego nie znalazłam. Ogromny plus przyznaję również za samą konstrukcję techniczną powieści. Bardzo podobały mi się tytuły rozdziałów, które były nazwami konkretnych roślin – co ciekawe, nie stanowiły one jedynie pustej ozdoby, ale rzeczywiście były w kluczowy sposób wykorzystywane w danym fragmencie fabuły.

Książka „Plant Lady” będzie idealna dla czytelników, którzy szukają przyjemnych i nieszablonowych kryminałów. Myślę, że świetnie sprawdzi się jako lektura dla osób, które wcześniej nie miały styczności z tym gatunkiem, a chciałyby spróbować – ta powieść na pewno ich nie odstraszy. Nie jest to jednak bardzo skomplikowana historia, więc u zagorzałych wielbicieli zawiłych kryminałów raczej się nie sprawdzi. Niemniej to idealna, pełna zieleni lektura na dwa długie wieczory, która zostaje w głowie na znacznie dłużej.

Natalia Gdeczyk

Minyoung Kang, ,,Plant Lady”, Wydawnictwo Muza, Warszawa, 2026.