„Zabrakło nam jutra” – recenzja

„Zabrakło nam jutra” to opowieść, która wciąga od pierwszej strony – barwna, momentami oszałamiająca rozmachem, a jednocześnie dławiąca poczuciem nieuchronnie zbliżającej się katastrofy. Sawicka zabiera nas w podróż do świata, w którym marzenia o przyszłości ścierają się z brutalnymi podziałami narodowościowymi.

Fabuła została skonstruowana dwutorowo, co nadaje jej świetny rytm. Z jednej strony mamy współczesny Zamość roku 2022 i schorowaną Alicję, u której u kresu życia z ogromną siłą powracają bolesne, powojenne wspomnienia. Z drugiej strony przenosimy się do Krzemieńca u schyłku lat trzydziestych XX wieku. To tutaj poznajemy główną bohaterkę, Helenę Krzemieniecką – postać absolutnie wyjątkową jak na swoje czasy. 

Helena to młoda inżynier chemik, która całkowicie wyłamuje się ze schematu ówczesnej roli kobiety. Zamiast o białej sukni i obrączce czy statecznym mężu marzy o... własnym szybie naftowym w Borysławiu. Kiedy w jej życiu pojawia się przystojny porucznik lotnictwa Arkady Pawlicki, dziewczyna próbuje walczyć z uczuciem, ale serce wybiera własną drogę. 

W tle tej romantycznej relacji i osobistych ambicji coraz mocniej narasta polsko-ukraiński konflikt, podsycany zbrodniami i akcjami odwetowymi. Kiedy o morderstwo zostaje oskarżony przyjaciel Heleny, Ukrainiec Dmytro, a w domu Krzemienieckich pojawia się tajemnicza mała dziewczynka, poukładany świat bohaterów zaczyna rozsypywać się jak domek z kart.

Co najbardziej mi się podobało w tej książce? Przede wszystkim doskonale nakreślone postacie i autentyzm ich relacji. Helena jest bohaterką pełną życia, upartą, ale też niezwykle głęboką. Relacja z Arkadym nie jest tanim romansidłem – to dojrzałe uczucie rodzące się w cieniu wydarzeń, które za chwilę pochłoną wszystko. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie także to, jak autorka ucieka od czarno-białych ocen. Konflikt na Wołyniu pokazany jest przez pryzmat jednostkowych więzi i złamanych życiorysów; obrona Dmytra przez Helenę to piękny dwugłos o tym, że prawdziwa przyjaźń nie zna przynależności narodowej.

Wioletta Sawicka operuje plastycznym, lekkim, a zarazem emocjonalnym językiem. Prowadzenie fabuły jest płynne, dialogi brzmią naturalnie, a tempo akcji – od radosnych, pełnych pasji chwil po dławiące napięcie – nie pozwala na odłożenie książki choćby na moment. Autorka balansuje między romantyzmem a historyczną prawdą, nie oszczędzając czytelnika, ale dając mu też chwilę oddechu.

Dla mnie ta powieść to poruszające przypomnienie o tym, jak kruche bywa ludzkie szczęście. „Zabrakło nam jutra” wywołuje cały wachlarz emocji: od uśmiechu i wzruszenia po ściskający gardło ból. Gorąco polecam tę książkę każdej czytelniczce, która w literaturze szuka nie tylko pięknej miłości, ale też niezapomnianej historii, intrygujących bohaterów i prawdy o ludzkich wyborach w obliczu zbliżającego się końca świata. Łzy wzruszenia są po prostu gwarantowane!

Daria Konieczna

Wioletta Sawicka, „Zabrakło nam jutra”, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa, 2026.