„Ognica” – recenzja
Historia rozpoczyna się od dwóch tragicznych wydarzeń w hotelu Leśna Róża. Jedna ze współwłaścicielek, Rozalia, umiera wskutek przedawkowania narkotyków i alkoholu, a w kontenerze na śmieci zostają znalezione nagie zwłoki starszego mężczyzny, Mieczysława Walczaka. Na kontenerze ktoś umieścił niepokojący napis „Otchłań”. Sprawa przyciąga śledczych, którzy zaledwie tydzień wcześniej prowadzili w tej samej miejscowości inne dochodzenie. Wkrótce okazuje się, że pozornie niezwiązane ze sobą wydarzenia mogą mieć więcej wspólnego, niż początkowo przypuszczano. Co więcej, wychodzi na jaw, że wiele osób jest powiązanych z tą niewielką miejscowością.
Niepokoju dostarcza również tajemnicza sytuacja związana z Kają Dalke. Jej tożsamość i zachowanie budzą coraz więcej pytań wśród współpracowników, którzy próbują zrozumieć, co tak naprawdę się wydarzyło. W tym samym czasie dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz próbuje rozwikłać zagadkę włamań do willi okolicznych bogaczy. Jej dochodzenie szybko nabiera jednak zupełnie innego charakteru, kiedy zostaje wciągnięta w sprawę przez Celestyna Grabowskiego, syna zmarłej Rozalii. W ten sposób kolejne wątki zaczynają się ze sobą splatać, tworząc coraz bardziej skomplikowaną i niepokojącą historię.
Muszę przyznać, że „Ognica” wciągnęła mnie od pierwszych stron i do samego końca nie straciła mojego zainteresowania. To wielowątkowy kryminał, który łączy w sobie tajemnicę, śmierć, zaginięcie, niepokojących bohaterów i wydarzenia, które potrafią zaskoczyć czytelnika. Fabuła jest dość skomplikowana, a liczba bohaterów i prowadzonych równolegle wątków sprawia, że trzeba uważnie śledzić wydarzenia. Nie czytałam poprzednich części cyklu i momentami musiałam nadrabiać informacje dotyczące wcześniejszych losów bohaterów. Nie zawsze było łatwo, ale nie odebrało mi to przyjemności z lektury.
Klimat powieści zdecydowanie przypadł mi do gustu. Jest tajemniczy, a jednocześnie bardzo realistyczny. Nie miałam wrażenia, że przedstawione wydarzenia są oderwane od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie, sposób, w jaki autorka buduje historię, sprawiał, że mogłam uwierzyć w to, co działo się na kartach książki. W tej opowieści nie brakuje kłamstw, ukrywanych informacji i ludzi, którzy niekoniecznie są tymi, za których się podają.
Szczególnie zastanawiające było dla mnie to, że większość wydarzeń rozgrywa się w niewielkiej społeczności, w której niemal każdy zna każdego. Kiedy uświadamiałam sobie, jak wiele tragedii, tajemnic i niepokojących sytuacji skupia się w tak małym miejscu, trudno było uwierzyć, że aż tyle może się tam wydarzyć. Z jednej strony nadawało to historii jeszcze bardziej niepokojącego charakteru, a z drugiej sprawiało, że zaczynałam się zastanawiać, jak dobrze mieszkańcy Zalesia tak naprawdę się znają i ile wiedzą o sobie.
Bardzo dobrze oceniam również kreację bohaterów. Jest ich naprawdę dużo, ale każdy ma swoją indywidualność i własny sposób zachowania. Nie miałam poczucia, że wszyscy są do siebie podobni. Szczególnie zainteresowała mnie perspektywa dziennikarki Oliwii Bacewicz. Jej wątek był dla mnie jednym z najciekawszych i to właśnie z jej punktu widzenia szczególnie chętnie poznawałam kolejne wydarzenia. Z kolei Stefan, syn Zofii, od pierwszego spotkania wzbudzał we mnie niepokój. To postać, która naprawdę potrafi przerazić.
Nie zabrakło również momentów zaskoczenia. Jednym z nich był moment ataku Stefana na Oliwię. Zaskakiwała mnie również skala kłamstw, jakich dopuszczali się bohaterowie. Z każdą kolejną informacją coraz trudniej było mi ocenić, komu można zaufać. I chyba właśnie to podobało mi się najbardziej – nieustanne poczucie, że za chwilę może wyjść na jaw coś, co zupełnie zmieni moje spojrzenie na daną postać lub wydarzenie.
Na szczególną uwagę zasługuje według mnie sposób prowadzenia narracji. Bardzo podobał mi się podział rozdziałów, w którym dokładnie zaznaczono miejsce i czas rozgrywania się akcji. Taki zabieg pomagał mi się odnaleźć w wielowątkowej historii i lepiej śledzić poszczególne wydarzenia. Przy tak rozbudowanej fabule jest to naprawdę istotne. Doceniam również możliwość poznawania historii z różnych perspektyw, ponieważ pozwala to spojrzeć na sytuację szerzej i stopniowo odkrywać kolejne elementy zagadki.
Końcówka książki przynosi sporo zaskoczeń i sprawia, że na niektórych bohaterów zaczynamy patrzeć zupełnie inaczej. Szczególnie mocno zaskoczyła mnie prawda dotycząca Kai oraz skala intryg, które rozgrywały się za plecami innych postaci. Autorka odsłania kolejne tajemnice, ale nie wyjaśnia wszystkiego. Zamiast tego zostawia czytelnika z nowymi pytaniami i zakończeniem, które wyraźnie zapowiada dalszy ciąg historii. Przyznam, że taki finał może pozostawić pewien niedosyt, ale jednocześnie budzi ciekawość i sprawia, że chciałoby się od razu sięgnąć po kolejny tom.
„Ognica” to według mnie bardzo udana, wciągająca powieść kryminalna. Doceniam przede wszystkim niepokojącą atmosferę, dobrze zarysowanych bohaterów, wielowątkową fabułę i sposób prowadzenia narracji. To książka, której warto poświęcić uwagę, bo wymaga skupienia, zwłaszcza jeśli nie zna się wcześniejszych części cyklu. Mimo to potrafi wciągnąć od pierwszych stron. Polecam ją osobom, które lubią skomplikowane historie, tajemnice, nieoczywistych bohaterów i zakończenia, po których od razu chce się poznać ciąg dalszy.
Nikola Czerwińska
Katarzyna Puzyńska, „Ognica”, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa, 2026.
Ostatnio dodane
- „Wychowywać i wzruszać. Literatura młodzieżowa PRL-u” – recenzja
- „Włoski skarbiec. Tom 2. Najlepsze komiksy: Massimo De Vita” – recenzja
- „Waga zmiany” – recenzja
- „Bezpieczna opcja” – recenzja
- „Zabrakło nam jutra” – recenzja
- „Dom dusz. Urszula” – recenzja
- „Bliżej siebie” – recenzja
- „Ocalona z wyspy miliardera” – recenzja
- „Formuła 1. Rywale” – recenzja
- „Asteriks u Reszehezady. Asteriks. Tom 28” – recenzja

Komentarze