„Nigdy nie jest za późno” – recenzja
W urokliwej gdańskiej kamienicy spotykamy trzy kobiety reprezentujące zupełnie różne etapy kobiecości. Siedemnastoletnia Janka skrywa w sobie bolesne tajemnice szkolnego odrzucenia i desperacko szuka bezpiecznej przystani. Jej mama, Paulina, to kobieta o naturze perfekcyjnej księgowej – pragnie kontrolować każdy aspekt rzeczywistości i naprawiać życie bliskich. Z kolei bliska osiemdziesiątki Helena przez całe dekady dbała o wszystkich wokół, całkowicie spychając na margines własne pragnienia.
I wtedy w tej poukładanej, choć pełnej cichych napięć mikroprzestrzeni pojawia się on – Jarek. Postawny, obficie wytatuowany motocyklista, który wprowadza się do mieszkania po zmarłym sąsiedzie. Ten nietuzinkowy bohater burzy dotychczasowy porządek staruszek w oknach, a jednocześnie staje się iskrą zapalną dla prawdziwej lawiny wydarzeń. Janka trafia na jego treningi boksu, by odzyskać utracone poczucie siły, Helena niespodziewanie znajduje w nim bratnią duszę gotową pomagać w realizacji szalonych marzeń, a Paulina uczy się bolesnej lekcji o tym, że nadmierna troska bywa bliska duszącej kontroli.
Ta książka to czysta, szczera i piękna opowieść o tym, co w życiu najważniejsze. Czytając ją, czułam autentyczne ciepło rozlewające się w klatce piersiowej, ale też ukłucie w sercu, bo Witkiewicz z niebywałą przenikliwością obnaża nasze codzienne błędy. Najbardziej poruszył mnie motyw macierzyństwa i miłości, która zamiast dawać wolność, czasem nieświadomie zaciska pętlę na szyi drugiego człowieka. Autorka z niezwykłą empatią pokazuje, że największym dowodem miłości jest pozwolenie bliskim na popełnianie własnych błędów i przeżywanie ich własnego życia.
Nie jest to cukierkowa opowiastka o niczym. To lektura, która autentycznie rozczula, a momentami wyciska łzy – zwłaszcza wtedy, gdy Helena udowadnia, że marzenia absolutnie nie mają daty ważności, a na realizację pragnień nigdy, przenigdy nie jest za późno. Powieść niesie ze sobą niesamowity ładunek optymizmu i psychologicznego oczyszczenia. Pokazuje, że rodzina to nie tylko biologia, ale przede wszystkim ludzie, przy których możemy zdjąć maski.
Prowadzenie fabuły z perspektywy trzech różnych pokoleń pozwala czytelnikowi spojrzeć na te same konflikty z odmiennych punktów widzenia. Tempo akcji jest idealnie wyważone – autorka nigdzie się nie spieszy, daje nam czas na oddech, delektowanie się klimatem kamienicy, a nawet na uśmiech w stronę zwierzaków przewijających się przez karty powieści. Dialogi są naturalne, pełne autentyzmu, humoru i życiowej mądrości, dzięki czemu bohaterowie stają się naszymi bliskimi znajomymi, o których losach czytałam z zapartym tchem.
To nie jest kolejna przewidywalna obyczajówka – to głęboka, mądra i uziemiająca refleksja nad naszą codziennością. Jeśli czujesz, że przytłacza Cię obowiązek kontrolowania wszystkiego, jeśli zapomniałaś o swoich dawnych marzeniach albo po prostu potrzebujesz książki, która utuli Cię w chłodny wieczór jak najcieplejszy kocyk – „Nigdy nie jest za późno” jest pozycją stworzoną dla Ciebie. Gorąco polecam!
Daria Konieczna
Magdalena Witkiewicz, „Nigdy nie jest za późno”, Wydawnictwo Flow, Gdańsk, 2026.
Ostatnio dodane
- „Sen nocy letniej” – recenzja
- „Popiół i dym” – recenzja
- „Śnieżny pałac” – recenzja
- „Ognica” – recenzja
- „Wychowywać i wzruszać. Literatura młodzieżowa PRL-u” – recenzja
- „Włoski skarbiec. Tom 2. Najlepsze komiksy: Massimo De Vita” – recenzja
- „Waga zmiany” – recenzja
- „Bezpieczna opcja” – recenzja
- „Zabrakło nam jutra” – recenzja
- „Dom dusz. Urszula” – recenzja

Komentarze