„Nigdy nie jest za późno” – recenzja

Recenzja książki „Nigdy nie jest za późno”.
„Nigdy nie jest za późno” – ta historia to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który poruszył we mnie najczulsze struny i wywołał falę głębokich, autentycznych refleksji. Mamy tu trzy pokolenia, wspólny mianownik i jeden wielki katalizator zmian.

W urokliwej gdańskiej kamienicy spotykamy trzy kobiety reprezentujące zupełnie różne etapy kobiecości. Siedemnastoletnia Janka skrywa w sobie bolesne tajemnice szkolnego odrzucenia i desperacko szuka bezpiecznej przystani. Jej mama, Paulina, to kobieta o naturze perfekcyjnej księgowej – pragnie kontrolować każdy aspekt rzeczywistości i naprawiać życie bliskich. Z kolei bliska osiemdziesiątki Helena przez całe dekady dbała o wszystkich wokół, całkowicie spychając na margines własne pragnienia.

I wtedy w tej poukładanej, choć pełnej cichych napięć mikroprzestrzeni pojawia się on – Jarek. Postawny, obficie wytatuowany motocyklista, który wprowadza się do mieszkania po zmarłym sąsiedzie. Ten nietuzinkowy bohater burzy dotychczasowy porządek staruszek w oknach, a jednocześnie staje się iskrą zapalną dla prawdziwej lawiny wydarzeń. Janka trafia na jego treningi boksu, by odzyskać utracone poczucie siły, Helena niespodziewanie znajduje w nim bratnią duszę gotową pomagać w realizacji szalonych marzeń, a Paulina uczy się bolesnej lekcji o tym, że nadmierna troska bywa bliska duszącej kontroli.

Ta książka to czysta, szczera i piękna opowieść o tym, co w życiu najważniejsze. Czytając ją, czułam autentyczne ciepło rozlewające się w klatce piersiowej, ale też ukłucie w sercu, bo Witkiewicz z niebywałą przenikliwością obnaża nasze codzienne błędy. Najbardziej poruszył mnie motyw macierzyństwa i miłości, która zamiast dawać wolność, czasem nieświadomie zaciska pętlę na szyi drugiego człowieka. Autorka z niezwykłą empatią pokazuje, że największym dowodem miłości jest pozwolenie bliskim na popełnianie własnych błędów i przeżywanie ich własnego życia.

Nie jest to cukierkowa opowiastka o niczym. To lektura, która autentycznie rozczula, a momentami wyciska łzy – zwłaszcza wtedy, gdy Helena udowadnia, że marzenia absolutnie nie mają daty ważności, a na realizację pragnień nigdy, przenigdy nie jest za późno. Powieść niesie ze sobą niesamowity ładunek optymizmu i psychologicznego oczyszczenia. Pokazuje, że rodzina to nie tylko biologia, ale przede wszystkim ludzie, przy których możemy zdjąć maski.

Prowadzenie fabuły z perspektywy trzech różnych pokoleń pozwala czytelnikowi spojrzeć na te same konflikty z odmiennych punktów widzenia. Tempo akcji jest idealnie wyważone – autorka nigdzie się nie spieszy, daje nam czas na oddech, delektowanie się klimatem kamienicy, a nawet na uśmiech w stronę zwierzaków przewijających się przez karty powieści. Dialogi są naturalne, pełne autentyzmu, humoru i życiowej mądrości, dzięki czemu bohaterowie stają się naszymi bliskimi znajomymi, o których losach czytałam z zapartym tchem.

To nie jest kolejna przewidywalna obyczajówka – to głęboka, mądra i uziemiająca refleksja nad naszą codziennością. Jeśli czujesz, że przytłacza Cię obowiązek kontrolowania wszystkiego, jeśli zapomniałaś o swoich dawnych marzeniach albo po prostu potrzebujesz książki, która utuli Cię w chłodny wieczór jak najcieplejszy kocyk – „Nigdy nie jest za późno” jest pozycją stworzoną dla Ciebie. Gorąco polecam!

Daria Konieczna

Magdalena Witkiewicz, „Nigdy nie jest za późno”, Wydawnictwo Flow, Gdańsk, 2026.



Komentarze




Newsletter

 
W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w Polityce Cookies. Ukryj komunikat