CHAPLIN KOLEKCJA WYTWÓRNI KEYSTONE

Wyjątkowa kolekcja filmów.
Tylko na DVD od 11 października!

CHAPLIN. KOLEKCJA WYTWÓRNI KEYSTONE
Charlie Chaplin w pamięci milionów widzów zapisał się jako niezapomniany odtwórca pociesznego włóczęgi z charakterystycznym wąsikiem, laseczką i w zbyt dużych spodniach. Galapagos Films przedstawia wyjątkową kolekcję DVD wczesnych filmów zrealizowanych przez Charliego Chaplina w wytwórni Keystone. To właśnie w tym miejscu Chaplin stworzył swoją najbardziej charakterystyczną rolę - postać Trampa, z którą nie rozstał się do końca kariery. „Chaplin. Kolekcja wytwórni Keystone” części 1-4 to 33 odrestaurowane obrazy z 1914 roku, których nie powinno zabraknąć w kolekcji każdego miłośnika X Muzy. Premiera na DVD już 11 października wyłącznie w sieci salonów Empik i na empik.com!

Filmowa kariera Charlesa Chaplina trwała ponad 50 lat. W tym czasie wielki artysta grał, reżyserował, pisał scenariusze i produkował. Pozostawił po sobie setki filmów, z których wiele na stałe zapisało się w historii kina. Kolekcja filmów zrealizowanych przez Chaplina w studiu Keystone to pierwsze obrazy stworzone przez człowieka, którego miał wkrótce pokochać cały świat.

Chaplin, syn artystów rewiowych pierwsze kroki w showbiznesie stawiał w komediowej trupie Freda Karno. Podczas jednego z występów zespołu w USA, został wypatrzony na scenie teatralnej przez Macka Sennetta – wpływowego producenta i właściciela studia Keystone Company. Ustawicznie szukający nowych twarzy Sennett (w przyszłości miał „odkryć” m.in. Harolda Lloyda i Glorię Swanson) dostrzegł w Chaplinie kandydata na aktora filmowego i zaproponował mu pracę u siebie. Stosowny kontrakt podpisano 25 września 1913 roku (zgodnie z nim aktor miał otrzymywać za swoją pracę wynagrodzenie w wysokości 150 dolarów tygodniowo), a pierwszy film z Chaplinem w roli głównej zatytułowany „Zarabiać na życie” wszedł na ekrany 2 lutego 1914.

Pięć dni później swoją premierę miał film „Charlie jest zadowolony z siebie” – pierwsza produkcja, w której pojawia się postać słynnego włóczęgi. Chaplin występuje w nim już w meloniku, z nieodłączną laseczką oraz niewielkim wąsikiem, ma niedopasowane spodnie, a na stopach za duże buty. Postać, którą stworzył tak spodobała się jemu i widzom, że postanowił do niej wracać i dalej nad nią pracować.

Praca w studio Keystone Company nie była łatwa. Przedsięwzięcie działało jak fabryka, produkując po kilka filmów tygodniowo. Zgodnie z zaleceniami Macka Sennetta filmy miały powstawać szybko (zdarzało się, że realizowano je w ciągu zaledwie jednego dnia) i być zrozumiałe dla każdego, co z kolei oznaczało, że ich scenariusze bazowały na stereotypach oraz sprawdzonych pomysłach i gagach.

Chaplin próbował zmienić ten stan rzeczy. Jako urodzony komik intuicyjnie próbował nowych rozwiązań na planie filmowym, co nie wszystkim się podobało. Na planie „Mabel przy kierownicy” z udziałem ówczesnej gwiazdy Mabel Normand a jednocześnie życiowej partnerki Macka Sennetta, pokłócił się z nią do tego stopnia, że producent poważnie rozważał możliwość rozwiązania z nim umowy. Jednak rosnące zainteresowanie filmami Chaplina sprawiło, że zamiast tego zdecydował się zaprosić oboje na uroczystą kolację i załagodzić konflikt.

Filmem „Charlie się kocha” Chaplin zadebiutował jako reżyser. Ta praca przypadła mu tak do gustu, , że w przyszłości coraz częściej stawał po obu stronach kamery, aż wreszcie sam reżyserował wszystkie filmy ze swoim udziałem.

„Charlie się kocha” był jednym z większych sukcesów Keystone Company. Chaplin starał się rozbudowywać fabułę swoich filmów kosztem liczby gagów. Było ich wprwadzie mniej niż w podobnych produkcjach realizowanych ówcześnie przez Sennetta, ale były bardziej dopracowane. Chaplin chętnie korzystał również ze zbliżeń oraz niezwykłą wagę przywiązywał do kostiumów, które – w jego przekonaniu – były przedłużeniem filmowego bohatera, a nie jedynie niezbędnym rekwizytem.

Ze studiem Keystone Company, Chaplin pracował aż do końca 1914 roku. Zwieńczeniem tej współpracy była komedia „Zabawny romans Charliego i Loloty” – pierwsza pełnometrażowa produkcja w karierze Chaplina, a zarazem ostatni film z udziałem komika, którego sam nie był reżyserem.

Kiedy z końcem 1914 roku kontrakt aktora wygasał, Chaplin był na tyle rozpoznawalnym aktorem, że zażądał od Sennetta wysokiej podwyżki. Niestety, kwota 1 000 dolarów tygodniowo była dla producenta zbyt wysoka i ten nie zdecydował się na przedłużenie umowy. Kilka tygodni później Chaplin podpisał kontrakt ze studiem Essanay Film Manufacturing Company, które zaproponowało mu wynagrodzenie w wysokości 1 250 dolarów tygodniowo oraz jednorazową premię w wysokości 10 000 dolarów za odejście z Keystone Company. Oferta była na tyle kusząca, że pod koniec grudnia 1914 roku gwiazdor porzucił Los Angeles i przeprowadził się do Chicago, gdzie rozpoczął pracę nad nowym filmem już dla nowego producenta.

Praca w Kesytone Company to jeden z kluczowych okresów w karierze Chaplina, a także – jak sam wspomina w autobiografii – jeden z najbardziej ekscytujących. W ciągu niecałego roku Chaplin zrealizował ponad 30 filmów, z których część wyreżyserował oraz stał się aktorem rozpoznawalnym (aczkolwiek wielka kariera i najlepsze filmy wciąż jeszcze były przed nim). Tam też stworzył swoją najsłynniejszą postać włóczęgi, która miała mu przynieść ponadczasowe popularność i uznanie. W filmach zrealizowanych w studiu Macka Sennetta odnajdziemy wiele gagów i pomysłów które później Chaplin z powodzeniem rozwijał w innych produkcjach.

Do naszych czasów nie zachował się tylko jeden z filmów zrealizowanych przez Chaplina w Keystone Company. Pozostałe przetrwały, aczkolwiek w kiepskiej kondycji.
We współpracy z założonym przez dzieci gwiazdora Association Chaplin postanowiono przywrócić tym, niekiedy już zapomnianym dziełom, ich dawną świetność. Przez ponad 8 lat trwały intensywne poszukiwania materiałów filmowych zrealizowanych przez Chaplina dla studia Keystone Company. W tym czasie historycy przeszukali praktycznie wszystkie archiwa oraz prywatne kolekcje filmowe na całym świecie. Znalezione materiały, z których część zachowała się jedynie a taśmach 16 mm, poddano obróbce cyfrowej. Nad ich odnowieniem pracowali specjaliści z Brytyjskiego Instytutu Filmowego, bolońskiego archiwum i laboratorium Cineteca, specjalizującego się w ratowaniu starych filmów włoskiego studia L’Immagine Ritrovata oraz paryskiego Lobster Films.

Dzięki ich pracy fani Charliego Chaplina mogą obejrzeć jego pierwsze filmy w niezwykłej jakości. Muzykę do poszczególnych obrazów nagrali światowej sławy taperzy: Eric Beheim, Neil Brand, Antonio Coppola, Frederick Hodges, Stephen Horne, Robert Israel, Rodney Sauer and The Mont Alto Motion Picture Orchestra oraz Ethan Uslan.

„CHAPLIN. KOLEKCJA WYTWÓRNI KEYSTONE” NA DVD SKŁADA SIĘ Z CZTERECH CZĘŚCI:

PIERWSZA CZĘŚĆ KOLEKCJI DVD:
Część pierwsza kolekcji zawiera 12 filmów krótkometrażowych: „Zarabiać na życie”, „Charlie jest zadowolony z siebie”, „Charlie w hotelu”, „Wśród ulewy”, „Film o Johnym”, „Charlie tańczy”, „Charlie wybiera między barem, a miłością”, „Charlie jako markiz”, „Charlie zakochany”, „Mabel przy kierownicy”, „Charlie i chronometr”, „Charlie kelnerem”.

1. „Zarabiać na życie” (1914) – pierwszy film z udziałem Charlesa Chaplina, w którym wciela się w postać oszusta podejmującego pracę reportera.
2. „Charlie jest zadowolony z siebie” (1914) – tu po raz pierwszy Chaplin wciela się w postać włóczęgi. Ze słynnym wąsikiem i laseczką w za małym meloniku,  obszernych spodniach i za dużych butach doprowadza do białej gorączki ekipę filmową cały czas wchodząc w kadr i przeszkadzając w realizacji filmu opowiadającego o wyścigach.
3. „Charlie w hotelu” (1914) – pierwszy film, w którym Chaplin wystąpił wspólnie z Mabel Normand – ówczesną gwiazdą i partnerką Macka Sennetta, która jest również reżyserem obrazu. „Charlie w hotelu” to opowieść o perypetiach bohatera, którego zainteresowanie atrakcyjną lokatorką staje się początkiem niezłego zamieszania.
4. „Wśród ulewy” (1914) – krótka historia, w której Charlie rywalizuje z innym mężczyzną o względy kobiety starającej się przejść przez zalaną wodą ulicę. Film ważny z tego względu, iż to właśnie tutaj po raz pierwszy Charlie-włóczęga przedstawiony zostaje jako bohater szlachetny, a kiedy sytuacja tego wymaga, nawet heroiczny.
5. „Film o Johnym” (1914) – pierwszy z serii filmów, w których Chaplin wystąpił na ekranie razem z Roscoe „Fattym” Arbuckle – komikiem, który za kilka lat miał się stać najlepiej opłacanym gwiazdorem Hollywood (w 1921 roku podpisał ze studiem Paramount Pictures pierwszy w historii milionowy kontrakt). „Film o Johnym” to opowieść o włóczędze, który trafia na plan filmowy i zakochuje się w aktorce odtwarzającej główną rolę (Mabel Normand).
6. „Charlie tańczy” (1914) – Chaplin ponownie w duecie z „Fattym” Arbuckle. Aktor wciela się w postać dandysa „pod wpływem” pojawiającego się w sali tanecznej i wprowadzającego tam niemałe zamieszanie.
7. „Charlie wybiera między barem, a miłością” (1914) – kolejny film zrealizowany we współpracy z „Fattym” Arbuckle. Chaplin gra włóczęgę walczącego z mężczyzną podejrzewającym go o próbę uwiedzenia żony.
8. „Charlie jako markiz” (1914) – tym razem Chaplin, obdarzony wyjątkowo bujnymi wąsami, wciela się w postać zakochanego szlachcica. Niestety, jego wybranka podejrzewa go o zdradę i zrywa z nim znajomość. Zrozpaczony bohater postanawia odebrać sobie życie.
9. „Charlie zakochany” (1914) – Chaplin ponownie w roli włóczęgi, który tym razem zamieszkuje pensjonat i jest ulubieńcem jego właścicielki. Zażyłość obojga nie podoba się jednak mężowi kobiety.
10. „Mabel przy kierownicy” (1914) – film w reżyserii Mabel Normand i Macka Senetta, którzy również w nim grają. Chaplin tym razem występuje jako czarny charakter, który ucieka się do najgorszych rzeczy byle tylko wygrać prestiżowy wyścig. Film przeszedł do historii ze względu na kłótnię do jakiej doszło na planie pomiędzy Chaplinem i Mabel Normand. Oboje byli utalentowanymi komikami jednak każde z nich miało zupełnie inne poglądy na sztukę i sposób realizacji filmów. Dyskusja na ten temat skończyła się ogromną awanturą, która mogłaby Chaplina kosztować pracę, gdyby nie fakt, że jego filmy cieszyły się takim wzięciem, że Mack Sennett nie chciał rezygnować z jego usług.
11. „Charlie i chronometr” (1914) – film w części improwizowany. Chaplin po raz kolejny w roli włóczęgi tym razem staje na drodze pewnej zakochanej parze, co kończy się potężną awanturą.
12. „Charlie kelnerem” (1914) – kolejny film z udziałem Mabel Normand. Tym razem Chaplin wciela się w postać kelnera, który spieszy na ratunek kobiecie w potrzebie, a później – w wyniku nieoczekiwanego zbiegu okoliczności – zostaje wzięty za greckiego ambasadora. Pierwszy film Chaplina, w którym pojawia się konflikt pomiędzy biednymi i bogatymi, temat, do którego artysta będzie później wracał jeszcze wiele razy.

DRUGA CZĘŚĆ KOLEKCJI DVD:
Druga część kolekcji zawiera 9 filmów krótkometrażowych: „Charlie się kocha”, „Pani Charlie”, „Młotek Charliego”, „Charlie i Fatty na ringu”, „Charlie i parówki”, „Charlie i manekin”, „Charlie dentystą”, „Charlie w teatrze”, „Charlie jako malarz”.

1. „Charlie się kocha” – oficjalny debiut reżyserski Chaplina (niektóre źródła twierdzą, że po raz pierwszy za kamerą aktor stanął na planie filmu „Charlie i chronometr”). Historia mężczyzny niesłusznie podejrzanego o romans z mężatką i mającego z tego powodu poważne kłopoty.
2. „Pani Charlie” – film w reżyserii Macka Sennetta, w którym Chaplin wciela się w... kobietę zazdrosną o swojego męża i gotową na wszystko by dać mu nauczkę.
3. „Młotek Charliego” (1914) – kolejny film z Mackiem Sennettem i Mabel Normand w obsadzie. Tym razem Charlie staje do walki o względy pewnej kobiety. Aby ją zdobyć jest gotów na wszystko, nawet na rzut cegłą, od którego wszystko się zaczyna.
4. „Charlie i Fatty na ringu” (1914) – Chaplin ponownie w duecie z „Fattym” Arbuckle. Aktorzy wcielają się w postać włóczęgów i drobnych oszustów postanawiających zorganizować fikcyjny mecz bokserski. Niestety, to co miało być tylko wymysłem staje się rzeczywistością, w której nie zabraknie pistoletów, pościgów po dachach oraz nierozgarniętych policjantów.
5. „Charlie i parówki” (1914) – włóczęga Charlie przypadkiem wchodzi w posiadanie pudła hot dogów. Ku zmartwieniu właścicielki (Mabel Normand), zaczyna rozdawać je klientom, za darmo.
6. „Charlie  i manekin” (1914) – kolejny film zrealizowany wspólnie z Mackiem Sennettem (reżyseria) i Mabel Normand w obsadzie. Tym razem Chaplin wciela się w postać gamoniowatego męża pięknej kobiety nie potrafiącego stanąć w jej obronie. Aby go zainspirować, żona postanawia kupić mu manekin do treningów bokserskich.
7. „Charlie dentystą” (1914) – tym razem Charlie gra rolę pomocnika dentysty, który udaje, że jest doświadczonym stomatologiem, co okazuje się być opłakane w skutkach.
8. „Charlie w teatrze” (1914) – film w reżyserii Chaplina, opowieść o kulisach pracy w teatrze. Film ciekawy z powodu ostrego humoru oraz faktu, że jest jednym z nielicznych, w których Chaplin gra postać prawdziwie antypatyczną.
9. „Charlie jako malarz” (1914) – film inspirowany wierszem Hugh Antoine’a D’Arcy’ego „The Face on the Bar Room Floor”. Historia biednego malarza rywalizującego z bogaczem o względy pięknej Madeleine.

TRZECIA CZĘŚĆ KOLEKCJI DVD:
Trzecia część kolekcji zawiera 9 filmów krótkometrażowych: „Charlie kokietuje”, „Charlie pielęgniarzem”, „Charlie i Fatty bawią się”, „Charlie jako dozorca”, „Charlie i Józef są rywalami”, „Charlie piekarczykiem”, „Charlie i Mabel na wyścigach”, „Jego muzyczna kariera”, „Charlie jest tatusiem”.

1. „Charlie kokietuje” (1914) – film w reżyserii Chaplin i z „Fattym” Arbuckle w jednej z głównych ról. Tym razem Chaplin wciela się  postać aktora, który po tym jak nie sprawdza się na planie, zostaje wyrzucony z pracy. Nie daje jednak za wygraną i wraca przed kamery jako... kobieta.
2. „Charlie pielęgniarzem” (1914) – kolejny film zrealizowany we współpracy z „Fattym” Arbuckle. Włóczęga Charlie podejmuje się opieki nad przykutym do wózka inwalidzkiego mężczyzną, co nie kończy się dobrze.
3. „Charlie i Fatty bawią się” - kolejny film w reżyserii Chaplina i z „Fattym” Arbuckle w obsadzie. Aktorzy wcielają się w role dwóch pijaków mieszkających w tym samym hotelu – jeden bije żonę, drugi z kolei jest bity przez swoją. Zrozpaczeni swoim losem mężczyźni, postanawiają się wspólnie upić.
4. „Charlie jako dozorca” (1914) – Chaplin wciela się w postać dozorcy budynku należącego do firmy, której właściciel ma olbrzymie karciane długi i poważnie obawia się o swoje życie. Aby wyjść z kłopotów postanawia okraść własną firmę. Na drodze staje mu jednak gapowaty dozorca.
5. „Charlie i Józef są rywalami” (1914) – Charlie i Józef rywalizują w miłosnych podbojach. Ich „wyścigi” szybko wymykają się spod kontroli i stają początkiem niezłego zamieszania.
6. „Charlie piekarczykiem” (1914) – film wyreżyserowany wspólnie przez Chaplina i Macka Sennetta. Chaplin wciela się w postać kelnera, który musi spróbować swoich sił w zawodzie piekarza, po tym gdy piekarze ogłaszają strajk.
7. „Charlie i Mabel na wyścigach” (1914) – kolejny obraz w którym Chaplin wystąpił wspólnie z Mabel Normand. Akcja filmu rozgrywa się podczas wyścigu samochodowego, w którym jeden z bohaterów chce – nie do końca zgodnie z regulaminem – wziąć udział.
8. „Jego muzyczna kariera” (1914) – jeden z najlepszych filmów z Chaplinem zrealizowanych w Keystone Company. Dowcipna opowieść o dwóch tragarzach dostarczających pianino pod niewłaściwy adres. Ten film zainspirował Stana Laurela i Olivera Hardy’ego, słynnych Flipa i Flapa, do realizacji obrazu „The Music Box” uhonorowanego w 1932 roku Oscarem®.
9. „Charlie jest tatusiem” (1914) - kolejny film w którym Chaplin wystąpił wspólnie z Mabel Normand i który również sam wyreżyserował. „Charlie jest tatusiem” to rzecz o zabawnych konsekwencjach przypadkowej zamiany płaszczy przez dwóch mężczyzn.

CZWARTA CZĘŚĆ KOLEKCJI DVD:
Czwarta część Kolekcji wytwórni Keystone zawiera 3 filmy: „Zabawny romans Charliego i Loloty” - pierwszą pełnometrażową komedię oraz filmy krótkometrażowe: „Charlie i Mabel na spacerze” oraz „Charlie królem”.

1. „Zabawny romans Charliego i Loloty” (1914) – pierwszy pełnometrażowy film w karierze Chaplina i pierwsza pełnometrażowa komedia w historii. To również ostatni film z udziałem Chaplina, którego sam nie wyreżyserował. „Zabawny romans Charliego o Loloty” to adaptacja popularnej ówcześnie sztuki Marie Dressler. Autorka w filmie zagrała jedną z głównych ról. Chaplin wciela się w postać podrywacza, który na wieść, że jego dawna kochanka odziedziczyła wielką fortunę, postanawia raz jeszcze zdobyć jej serce i... majątek.
2. „Charlie i Mabel na spacerze” (1914) – film w reżyserii Chaplina z Mabel Normand w jednej z głównych ról. Zabawna opowieść o konsekwencjach małżeńskiej niewierności.
3. „Charlie królem” (1914) – ostatni film zrealizowany przez Chaplina dla studia Keystone Company. Włóczęga Charlie śni, że żyje w czasach epoki kamienia łupanego i przypadkowo zostaje królem plemienia. Jak na człowieka pierwotnego przystało Charlie paraduje odziany w skóry, ale na głowie ma nieodłączny melonik.

FENOMEN CHARLIEGO CHAPLINA
Zanim słowo „marka” zrobiło światową karierę, w świadomości zbiorowej zaistniała postać bezbłędnie rozpoznawalna pod każdą szerokością geograficzną. Była to postać drobnego włóczęgi w meloniku, w przyciasnym surducie, z laską w ręku i ogromnych butach, poruszającego się „kaczym” krokiem.

Twórcą postaci włóczęgi był wodewilowy komik – Charlie Chaplin, który 28 lutego 1914 roku po raz pierwszy pojawił się na ekranie. Po nakręceniu „Zarabiać na życie” i kilkudziesięciu innych burlesek przyszła kolej na wyrafinowane komedie i melodramaty. Charlie Chaplin od razu zawojował serca publiczności.

Charlie Chaplin był pierwszym i do dzisiaj ostatnim twórcą, który osobiście nadzorował każdy aspekt produkcji filmowej. Założył własne studio, United Artists (razem z Douglasem Fairbanksem, Mary Pickford i D.W. Griffithem), był producentem, reżyserem, scenarzystą, aktorem, operatorem i autorem muzyki. To on przekształcił kino z przemysłu w sztukę.

W trzecim roku swej filmowej kariery, z tygodniową płacą 10 tysięcy dolarów, był najlepiej opłacanym aktorem na świecie. W latach 20. postać Charliego stała się wszechobecna. Ubierano się i tańczono jak on, śpiewano jego piosenki, rysowano go w komiksach i sprzedawano figurki z jego podobizną. Zdarzenia z jego życia trafiały na pierwsze strony gazet. Chaplin unosił się na fali popularności przez następne dekady, nawet po tym, jak ostatecznie pożegnał się z kamerą (1966).

Charles Spencer Chaplin urodził się 16 kwietnia 1889 roku w Londynie. Jego ojciec był popularnym śpiewakiem i aktorem wodewilowym. Jego matka, Hannah, występowała razem z mężem. Po śmierci ojca Charlie z matką i bratem Sydneyem, tułał się po nędznych mieszkaniach ubogich dzielnic Londynu.

Charlie wystąpił na scenie wodewilu już w wieku sześciu lat. Kilka lat później związał się z wędrowną grupą teatralną. Wodewil angielski i pantomima nauczyły Chaplina sztuki aktorskiej, a tematów dostarczyło mu życie w slumsach. Stamtąd też zaczerpnął pomysł na wizerunek odrzuconego włóczęgi.

− Wąsiki to symbol próżności. Bezkształtne spodnie to karykatura naszych śmiesznostek i niezręczności. Laseczka jest chyba moim najszczęśliwszym pomysłem. Wymyśliłem różne sposoby posługiwania się nią, by wywoływać śmiech. Często znajduje ją uczepioną za czyjąś nogę czy ramię i publiczność zaczyna się śmiać, zanim sam zdam sobie sprawę z tego, co zrobiłem – wspominał Charlie Chaplin.

W 1912 r. Charles Chaplin po raz drugi wyjechał z wodewilową grupą Karno na tournee po Stanach Zjednoczonych. Aktor często odwiedzał kina i w końcu postanowił zmienić branżę. Przystał na propozycję wytwórni Keystone Macka Sennetta i 5 stycznia 1914 roku stanął po raz pierwszy przed kamerą. Grał w komedii „Zarabiać na życie”.

Scenariusze Keystone nie porażały oryginalnością: gonitwy, upadki, obrzucanie się tortem, kopniaki, jednak pojedyncze sceny, niektóre efekty komiczne już wówczas zapowiadały narodziny Mistrza. Chaplin miał charakterystyczną postać, ale brakowało jej jeszcze duszy.

Po przejściu do wytwórni Essenay (1915), twórca uzyskał sporą niezależność. Mógł pisać scenariusze i reżyserować wszystkie swe filmy oraz, co okazało się dobroczynne, dobierać aktorów. Jego pierwszym wielkim odkryciem była młodziutka Edna Purviance, z której w kilka tygodni zrobił wyśmienitą aktorkę. Edna zagrała narzeczoną Charliego w dwudziestu filmach, m.in. w „Charlie bokserem” („The Champion”), „Charlie włóczęgą” („The Tramp”), czy „Charlie marynarzem” („By the Sea”).

Rok po swym debiucie, wieczny włóczęga i bezrobotny klown przyciągał do kin miliony widzów. Wytwórnie filmowe rozpoczęły prawdziwą batalię o Chaplina. Wytwórnia Mutual za podpisanie kontraktu zaproponowała mu 600 tysięcy dolarów i absolutną swobodę w działaniu. Chaplin przystał na propozycję.

W filmach dla Mutual twórca nie ograniczył się do powielania łatwych efektów. Wytrwale poszukiwał doskonałości formalnej. Jego filmy przypominały balet, dzięki niezwykłej precyzji i zgraniu aktorów. Doskonałość formalna wzmacniała efekt komiczny, ale też ułatwiała komunikację z widzem. A mały włóczęga nie chciał tylko kpić i szydzić. Z zapałem misjonarza chciał poprzez farsę wyjaśniać i ukazywać chorobę ludzkiego społeczeństwa.

Serię filmów-baletów zamknął „Charlie policjantem” („Easy Street”, 1917). Po niej nastąpiła seria satyr społecznych, w których Chaplin natrząsał się z: brzuchatych mężczyzn i otyłych dam, monarchów, sędziów, dwulicowych kapłanów i oficerów. Jednocześnie z szacunkiem traktował ubogich: żołnierzy, służących, robotników, bezrobotnych i emigrantów.
Skierowanie ostrza satyry w uprzywilejowanych jasno pokazywało, po której stronie opowiadał się dawny biedak i producent filmowy zarazem. Chaplin był z przekonania zawziętym krytykiem nierówności społecznych, ale też pamiętał, kto jest jego najwierniejszą publicznością. Dotkliwości krytyki nie złagodziła niewinna mina „włóczęgi”.

Władcy ówczesnej Ameryki zrozumieli jego grę i nie wybaczyli mu tego nigdy. Rosnącemu uwielbieniu ze strony publiczności towarzyszyły coraz napastliwsze ataki na artystę ze strony establishmentu, organizacji „obywatelskich” i rasistowskich. Zarzucano mu niemoralność, brak patriotyzmu i szacunku dla religii. Ostatecznie, po trzydziestoletniej nagonce, zabroniono Chaplinowi powrotu do Ameryki (1952). Wiadomość dotarła do artysty podczas jego podróży do Europy. Chaplin osiadł z całą rodziną w Szwajcarii, gdzie mieszkał aż do śmierci (1977).

Dziś Charlie Chaplin zaliczany jest do grona największych postaci XX wieku. Mack Senett, producent filmowy współczesny Chaplinowi, nazwał go „największym artystą wszech czasów” i nie pozostał w tej opinii odosobniony. Jego gorącymi wielbicielami byli Bernard Shaw, Marcel Proust, Zygmunt Freud i Pablo Picasso.

Sztuka Chaplina przekraczała ograniczenia kulturowe i językowe. „Małego włóczęgę” kochano w Ameryce i Europie, w Indiach i Japonii. Charlie Chaplin był siłą napędową przemysłu filmowego w latach swej artystycznej aktywności i inspiracją dla współczesnych reżyserów, aktorów i komików. Do grona jego fanów należą: Woody Allen, Roberto Benigni, Milos Forman, Bono, Johnny Depp i Mike Myers.

^{Fot. Galapagos
IP}