Mira Zimińska – Sygietyńska – wielka artystka międzywojnia

Urodziła się 22 lutego 1901 roku w Płocku. To tutaj stawiała pierwsze kroki jako artystka teatralna, mając zaledwie 7 lat. Prawdziwe nazwisko tej niezwykłej kobiety to Marianna Burzyńska, przynajmniej w okresie, gdy była panną.Teatr był jej drugim domem, ponieważ to tutaj pracowali jej rodzice. Mama była bileterką, następnie bufetową, a ojciec dekoratorem i maszynistą. Wyszła za mąż w wieku 16 lat, za syna specjalisty od organów, Jana Zimińskiego, ale małżeństwo nie przetrwało zbyt długo. Mira Zimińska – Sygietyńska nigdy nie pozwalała sobą rządzić, potrafiła postawić na swoim, nie bała się wypowiadać swoich poglądów,na każdy temat, miała cięty język i nie brakowało jej nigdy wielbicieli i adoratorów. Była osobą upartą, ale  też niebywale piękną i można jej było wszystko wybaczyć.

Zależało jej niebywale na tym, by stać się artystką kabaretu i dążyła do tego celu wytrwale. Była roześmiana, potrafiła tańczyć, śpiewać i grać na scenie, wyglądała świeżo, uroczo, kobieco. Do tego była inteligentna, potrafiła się modnie ubrać i dobrze zaprezentować. Uwielbiała samochody. Stale dokształcała swój wokal i dykcję, chciała być doskonała w tym, co robiła. Odznaczała się niebywałą żywiołowością, ciętym dowcipem, była przy tym urocza, publiczność bardzo ją ceniła i kochała. Potrafiła sobie zaskarbić uczucia ludzi. Doskonale odnajdywała się na deskach teatru, tu było jej miejsce, tu czuła się wspaniale.

W czasie Powstania Warszawskiego Mira Zimińska – Sygietyńska występowała niemalże na linii frontu, dodając otuchy ludności cywilnej i bohaterom walczącym o wolność naszego kraju. Oprócz tego, że koncertowała, odwiedzała także chorych w szpitalach, starając się podtrzymywać ich na duchu, co wychodziło jej wybornie. Niestety, została uwięziona i przebywała na „Pawiaku”.

Państwowy Ludowy Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze” utworzono w roku 1948. Powstał w oparciu o pomysł aktorki i jej kolejnego męża, Tadeusza Sygietyńskiego, którego poznała w teatrze, pisywał dla niej piosenki. Początkowo pełniła funkcję kierownika artystycznego, później stała się dyrektorem zespołu.

Napisała o sobie dwie książki, wspomnienia zatytułowane „Nie żyłam samotnie” i „Druga miłość mego życia”. Zmarła 26 stycznia 1997 roku w Warszawie. Pochowano ją na Cmentarzu Powązkowskim obok męża w Alei Zasłużonych.

Anna Grzyb
(anna.grzyb@dlalejdis.pl)

^{Fot. wikipedia}