Młyn i Krzyż

REWOLUCJA W KINIE! REWOLUCJA W SZTUCE! REWOLUCJA W MYŚLENIU!

Jeszcze nigdy sztuka nie była tak blisko kina.

W rolach głównych: Rutger Hauer, Charlotte Rampling i Michael York.

„Wizje Lecha Majewskiego odkrywają nowe obszary kina.”
Wall Street Journal

„Hipnotyzujący film, który staje się medytacją o naturze świata”
New York Times

„Arcydzieło - Lech Majewski stworzył nowy wymiar kina... Być może czwarty.”
Paris Match

Lech Majewski jest jednym z najbardziej wszechstronnych, ale i najbardziej zagadkowych polskich reżyserów. Jego najnowszy film zadowoli wszystkich widzów, którzy szukają w kinie niezapomnianych przeżyć.

Galapagos Films z dumą przedstawia film „Młyn i Krzyż”, który zadebiutuje  na Blu-ray i DVD
już 12 października!

Jest rok 1564. W Niderlandach trwa okres ucisku politycznego i religijnego. Panujący hiszpańscy Habsburgowie krwawo zwalczają reformację. W tych realiach historycznych Pieter Bruegel maluje swoje dzieło – niezwykły obraz zatytułowany Droga krzyżowa.

Prawie 450 lat później inny wizjoner postanawia powołać ten obraz do życia, z całym jego pięknem, surowością i okrucieństwem. Udowodnia tym samym, że nie istnieją dla niego granice wyobraźni. Młyn i krzyż, dzieło Lecha Majewskiego, to opowieść o artyście, który staje się demiurgiem świata, może zatrzymać go w jednej chwili i utrwalić na zawsze.

Dzięki nowatorskim technologiom, w tym CGI oraz przestrzeni 3D, w ciągu trzech lat powstał unikalny film.
„Praca nad nim może być porównana do tkania ogromnego cyfrowego gobelinu zbudowanego z wielowarstwowych perspektyw, zjawisk atmosferycznych i ludzi” – mówi reżyser.

W 2005 r. pisarz i krytyk sztuki Michael Gibson zobaczył w paryskim kinie „Angelusa” Lecha Majewskiego. Zafascynowany malarską wizją reżysera podarował mu swoją książkę „Młyn i Krzyż” analizującą obraz Pietera Bruegla „Droga Krzyżowa”. Majewski, który drogę twórczą rozpoczynał od malarstwa i poezji, docenił głębię spojrzenia Gibsona na obraz Bruegla, zaś naturalną tego konsekwencją stała się oferta stworzenia wspólnego scenariusza.

Lech Majewski wielokrotnie opierał kanwę swoich filmów na źródłach malarskich. To on napisał oryginalny scenariusz „Basquiata” i znalazł Juliana Schnabla do jego realizacji, to jego film „Ogród rozkoszy ziemskich” z obrazem Boscha w tle, został uznany przez „Sight&Sound” za arcydzieło, a wideo-arty pokazywane są w Museum of Modern Art (MoMA) i na Biennale w Wenecji.

W rolę Pietera Bruegla wcielił się zdobywca Złotego Globu Rutger Hauer („Ucieczka z Sobiboru”, „Blade Runner. Łowca androidów”). bankiera Jonghelincka - kolekcjonera jego obrazów - zagrał Michael York („Kabaret”, „Austin Powers. Agent specjalnej troski”), Marię zaś – zdobywczyni Europejskiej Nagrody Filmowej Charlotte Rampling („Basen”, „Księżna”).

„WSZYSTKO, CO ZROBIŁEM, JEST OSOBISTĄ PODRÓŻĄ I FASCYNACJĄ”
Lech Majewski w rozmowie z serwisem Stopklatka.pl

KIM JEST LECH MAJEWSKI?
To jeden z najbardziej wszechstronnych polskich artystów: reżyser filmowy i teatralny, pisarz, poeta, malarz, członek Gildii Reżyserów Amerykańskich i Europejskiej Akademii Filmowej.

Urodził się w Katowicach. Początkowo studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych, by w 1973 roku rozpocząć naukę na Wydziale Reżyserii PWSFTViT w Łodzi. Już podczas studiów zrealizowana przez niego etiuda dokumentalna „Grand Hotel” (1975) zdobyła Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Szkół Filmowych. Jego dyplomem była nowela „Zwiastowanie” w filmie fabularnym „Zapowiedź ciszy”.

W roku 1978 Wydawnictwo Śląsk opublikowało tomik poetycki Lecha Majewskiego, o tytule „Baśnie z tysiąca nocy i jednego miasta”. Rok później nakładem Czytelnika ukazał  się kolejny zbiór wierszy – „Poszukiwanie Raju”.

Jego samodzielny debiut reżyserski „Rycerz” (1980) został wysoko oceniony przez krytyków filmowych w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, co przełożyło się na zaproszenie reżysera do Cambridge i decyzję o emigracji.

W Anglii organizuje m.in. przegląd polskiego kina zatytułowany „Uczniowie Wojciecha Hasa”, a w 1982 roku na Tamizie wystawia monumentalną inscenizację „Odysei” Homera. Spektaklem tym zwraca na siebie uwagę producenta Michaela Hausmana, który zaprasza Majewskiego do Stanów Zjednoczonych, a później decyduje się na realizację jego filmu „Lot świerkowej gęsi”.

W 1986 roku Lech Majewski wyjeżdża do Rio de Janeiro, gdzie wspólnie z Ronaldem Biggsem – jednym z uczestników słynnego angielskiego napadu stulecia – pracuje nad filmem „Więzień Rio”. Zdjęcia do obrazu powstają m.in. w brytyjskim studiu Pinewood, w którym realizowane są kolejne odsłony przygód agenta Jamesa Bonda. Film, w którym główne role zagrali Steven Berkoff, Paul Freeman i Peter Firth zostaje dobrze przyjęty przez widzów i krytyków, odnosi również sukces komercyjny.

W 1992 roku we współpracy z należącym do Davida Lyncha studiem Propaganda Films, Majewski realizuje „Ewangelię według Harry’ego” – film, w którym jedną z pierwszych głównych ról w swojej karierze zagrał Viggo Mortensen – późniejszy odtwórca postaci Aragorna w superprodukcji „Władca Pierścieni” Petera Jacksona.

Kolejne lata zajmuje Majewskiemu praca w teatrze oraz pisanie. Szczególnym przedsięwzięciem była opera „Król Ubu” z muzyką Krzysztofa Pendereckiego. Premiera miała miejsce w Teatrze Wielkim w Łodzi i została uhonorowana Złotą Maską za najlepszy spektakl sezonu oraz Złotym Orfeuszem Warszawskiej Jesieni w 1994 roku. Wtedy też została opublikowana kolejna powieść Majewskiego – „Szczury Manhattanu”.

W 1995 roku w Heilbronn w Niemczech Majewski wystawił sztukę „The Black Rider” autorstwa Boba Wilsona, Toma Waitsa i Williama Burroughsa. Przedstawienie otrzymało nagrodę Kilianpreis za najlepszą reżyserię w sezonie 1994/95.
Do kina powraca w 1996 roku jako scenarzysta i producent biograficznego filmu „Basquiat – taniec ze śmiercią” w reżyserii Juliana Schnabla. Zagrali w nim m. in. Gary Oldman, Benicio del Toro, Dennis Hopper, Willemem Dafoe, Jeffrey Wright, Christopher Walken, Courtney Love i David Bowie jako Andy Warhol.

W 1996 roku debiutuje jako kompozytor - wspólnie z Józefem Skrzekiem tworzy muzykę i libretto do autobiograficznej opery „Pokój Saren” na podstawie własnych wierszy wydanych w tomiku „Mieszkanie”. Międzynarodowy Instytut Teatru wybrał „Pokój saren” do grona dwunastu najlepszych oper współczesnych i nagrodził ją w 1998 w Düsseldorfie. „Pokój Saren” uhonorowano także Złotą Maską. Na podstawie opery Lech Majewski nakręcił film pod tym samym tytułem, prezentowany m. in. w nowojorskim Museum of Modern Art, Galerie Nationale du Jeu de Paume w Paryżu, Museum of Fine Arts w Buenos Aires oraz na weneckim Biennale.

Rok później, Majewski zaprezentował własną adaptację „Snu nocy letniej” Szekspira. Został także producentem serii płyt pod wspólnym tytułem „Mistycy i wirtuozi” z muzyką współczesną, między innymi Henryka Mikołaja Góreckiego, Andrzeja Krzanowskiego, Józefa Skrzeka i Juliana Gembalskiego. W tym samym roku ukazał się również „Autobus na Golgotę” (Wydawnictwo Baran i Suszczyński) – połączenie prozy i komiksu.

W 1999 roku Lech Majewski zrealizował „Wojaczka” – najgłośniejszy, a zdaniem wielu najlepszy film w swojej karierze. Biograficzna opowieść o „kaskaderze polskiej literatury” Rafale Wojaczku zdobyła 8 nominacji do Orłów – Polskich Nagród Filmowych, a odtwarzający w nim rolę tytułową Krzysztof Siwczyk otrzymał nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii „najlepszy aktor europejski”. Film został zaprezentowany na festiwalach m. in. w Rotterdamie, Berlinie, Jeruzalem, Rio de Janeiro, Londynie, Mexico City, Sao Paulo, Nowym Jorku, Montrealu i Los Angeles, zdobywając ponad 20 nagród, w tym tytuł Najlepszego Europejskiego Niezależnego Filmu w 2000 roku w Barcelonie, Najlepszego Filmu Europejskiego w Corato i Grand Prix w Kłajpedzie.

Następnym filmem Lecha Majewskiego był „Angelus” – nazywany często „śląskim Sto lat samotności”. Podobnie jak „Wojaczek”, „Angelus” zdobył szereg liczących się nagród filmowych, m.in. Grand Prix Camerimage i nagrodę im. Federico Felliniego.

Kolejny film to „Ogród rozkoszy ziemskich”, nagrodzony Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rzymie (2004 rok). 

W 2003 roku nakładem Wydawnictwa Rebis ukazała się powieść Lecha Majewskiego nosząca tytuł „Hipnotyzer” W tym samym roku Lech Majewski stworzył zbiór dwunastu videoartów „DiVinities”.

W 2005 roku zorganizowane zostały dwie duże retrospektywy prac Lecha Majewskiego; pierwsza w Buenos Aires i Mar del Plata w Argentynie, druga w Londynie. Rok później twórczość Majewskiego uhonorowało najbardziej prestiżowe muzeum sztuki współczesnej, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, organizując w maju 2006 roku indywidualną retrospektywę jego twórczości. Jej otwarcie uświetniła premiera „KrwiPoety”, unikalnej sekwencji 33 wideoartów prezentowanych symultanicznie.

W lutym 2007 roku cykl videoartów „KrewPoety” był prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, a w czerwcu na Biennale w Wenecji. W tym samym roku Lech Majewski stworzył film fabularny „Szklane usta”, oparty na cyklu „KrewPoety”.

MICHAEL FRANCIS GIBSON
Urodził się w Brukseli w 1929 roku. Pisarz, historyk i krytyk sztuki oraz antropolog kultury. Przez ponad 30 lat pisał regularnie o sztuce do światowego dziennika International Herald Tribune. Jego znakomite artykuły drukowane były także w New York Timesie, Art in America, ARTnews, Connaissance des Arts oraz wielu innych periodykach. Poświęcił wiele audycji radiowych sprawom sztuki, kultury i filozofii. Publikuje zarówno po angielsku jak i francusku.
Gibson jest autorem wielu monografii m.in. Pietera Bruegla, Symbolistów, Dadaistów, Marcela Duchampa, Paula Gauguina, Odilona Redona – prekursora surrealizmu. Wspólnie z Lechem Majewskim jest autorem scenariusza do filmu „Młyn i krzyż”.

FESTIWALE / RECENZJE
Światowa premiera: Sundance Film Festiwal – 23 stycznia 2011 r.
Europejska premiera: Rotterdam Film Festiwal – 30 stycznia 2011 r.
Francuska premiera: Paryski Luwr – 2 lutego 2011 r.

„Eksperyment, którego nie wolno przegapić”
Screen International, David D’Arcy

„Wizualne olśniewający”
Variety, Dennis Harvey

„Prawdziwe dzieło sztuki”
Charlotte Rampling

OBSADA
RUTGER HAUER (Pieter Bruegel)
Rutger Hauer rozpoczął swoją karierę w 1969 roku występując w duńskim serialu „Floris” w reżyserii Paula Verhoevena. Z reżyserem spotkał się wkrótce na planie „Tureckich owoców” w 1973 roku. Później nakręcili jeszcze wspólnie „Żołnierza Orańskiego” (1977) i „Ciało i krew” (1985). Po raz pierwszy zagrał w języku angielskim w filmie „Na tropie Wilby’ego” (1975), wraz z Michaelem Cainem i Sydneyem Poitier. Zachęcony sukcesami, postanowił spróbować szczęścia w Hollywood. Zagrał terrorystą ściganego przez Sylvestra Stallone w „Nighthawks”. Rok później (1982) zabłysnął rolą replikanta walczącego o przeżycie w znakomitej adaptacji prozy Philipa K. Dicka – filmie „Łowca androidów” w reżyserii Ridleya Scotta. Za rolę przywódcy zbuntowanych replikantów nominowano Hauera do Nagrody Saturna, a sam film został uznany za arcydzieło gatunku SF. W kolejnym filmie – „Weekend Ostermana” Sama Peckinpaha  - ekranizacji powieści Roberta Ludluma, wśród takich gwiazd jak Dennis Hopper, Craig T. Nelson, John Hurt, Hauer zagrał dziennikarza telewizyjnego Johna Tannera, broniącego się przed manipulacją mediów. W baśni „Zaklęta w sokoła” wcielił się w postać średniowiecznego rycerza, a partnerowała mu Michelle Pfeiffer.
Rutger Hauer obsadzany jest zazwyczaj w rolach czarnych charakterów. Taką postać zagrał w kultowym już „Autostopowiczu” z 1986 roku oraz „Nieoczekiwanym ataku” – filmie z 1993 roku, w którym partnerowali mu Rebecca de Mornay i Ron Silver.  W latach 90-tych Hauer występował w wielu produkcjach telewizyjnych i kinowych, ale także w serii komicznych reklam Guinnesa. W 1988 r. Hauer otrzymał pierwszą w swojej karierze nagrodę Złotego Globu za rolę w telewizyjnej produkcji „Ucieczka z Sobiboru”.
Charakterystyczna uroda sprawia, że Rutger Hauer jest perfekcyjny w rolach nikczemników, m.in. zagrał zabójcę w znakomitym debiucie reżyserskim George’a Clooneya „Niebezpieczny umysł” (2002),  zdeprawowanego Kardynała Roarka w „Sin City – miasto grzechu” (2005), Rodrigueza i Millera – najlepszej  ekranizacji komiksu ostatnich lat, a także przebiegłego dyrektora w „Batman – Początek” (2005) Christophera Nolana.

CHARLOTTE RAMPLING (Maria)
Charlotte Rampling brytyjska aktorka, która karierę rozpoczynała od zawodu modelki.  Pracowała z najsłynniejszymi reżyserami Wielkiej Brytanii, Francji i Stanów Zjednoczonych. W 2001 roku została laureatką honorowego Cezara, nagrody przyznawanej przez francuską Akademię Filmową. Przez cztery dekady grała w angielskich, francuskich i włoskich filmach. W 1965 roku debiutowała w filmie Richarda Lestera „The Knack... and How to Get It” (1965). Rok później zwróciła uwagę krytyków rolą Meredith w „Georgy Girl” Silvio Narizzano. Rampling partnerowała Dirkowi Bogarde w „Zmierzchu bogów” (1969) Luchino Viscontiego i „Nocnym portierze” (1974) Lilian Cavani.
Była drugą żoną króla Anglii, Anną Boleyn w dramacie historycznym „Sześć żon Henryka VIII” (1972) Warisa Husseina. Pojawiła się w docenionym na festiwalu w Berlinie horrorze science fiction pt. „Asylum” (1972) Roya Warda Bakera. Zagrała Consuellę w „Zardozie” (1974) Johna Boormana, z Seanem Connerym. W 1975 roku wcieliła się w więzioną przez własną ciotkę Claire w dramacie „Czar orchidei” (1975) Patrice’a Chéreau oraz smutną piękność w adaptacji powieści Raymonda Chandlera, thrillerze „Żegnaj laleczko” (1975). Partnerowała Philippe’owi Noiret i Peterowi Ustinov w „Un taxi mauve” (1977) Yves Boisseta.
Po trzyletniej przerwie zagrała piękną i depresyjną Dorrie we „Wspomnieniach gwiezdnego pyłu” (1980) Woody’ego Allena. Wystąpiła z  Paulem Newmanem w dramacie „Werdykt” (1982) Sidneya Lumeta. W 1984 roku pojawiła się w filmie Claude’a Leloucha „Niech żyje życie!”, a rok później otrzymała nominację do Cezara za rolę kochanki pianisty, w dramacie kryminalnym „On ne meurt que 2 fois” (1985) Jacquesa Deray. Rok później odebrała nagrodę na festiwalu Fantasporto za rolę Gaby Hart w thrillerze Patricka Conrada „Mascara” (1987). W 1997 zagrała w „Miłość i śmierć w Wenecji” wg powieści Henry’ego Jamesa.
Na początku 2000 roku rozpoczęła współpracę z François Ozonem, przyjmując rolę Marie Drillon w dramacie „Pod piaskiem”. Otrzymała za nią nominację do Cezara. Praca przy „Basenie” (2003) przyniosła aktorce Europejską Nagrodę Filmową i kolejną nominację do Cezara.
Rampling wystąpiła u boku Jeremy’ego Ironsa w dramacie „Anioł zemsty” (2001) Johna Irvina. Partnerowała Robertowi Redfordowi w thrillerze „Zawód: Szpieg” (2001) Tony’ego Scotta. W 2002 roku zagrała w komedii „Letni zawrót głowy” (2002) Michela Blanca. Za rolę Alice Pollock w dramacie „Lemming” (2005) Dominika Molla, otrzymała czwartą nominację do Cezara. Nigdy nie bała się wyzwań i chętnie przyjmowała role prowokacyjne. Wcieliła się w przyjaciółkę psychiatry Andrew Glassa (David Morrissey) w „Nagim instynkcie 2” (2006). Towarzyszyła Keirze Knightley w głośnym filmie „Księżna” (2008), z aktorką spotkała się także na planie dramatu „Nie opuszczaj mnie” (2010).

MICHAEL YORK (Nicholas Jonghelinck)
Michael York urodzony w Wielkiej Brytanii, swoją karierę rozpoczął w National Youth Theatre na londyńskim East Endzie, występując głównie w repertuarze szekspirowskim. W międzyczasie udzielał się w Oxford University Dramatic Society. W 1965 roku dołączył do zespołu National Theatre Company, który wówczas był kierowany przez Sir Laurence'a Oliviera. Rok później zadebiutował w filmie Franco Zeffirellego „Poskromienie złośnicy” z Elizabeth Taylor i Richardem Burtonem. Z Zeffirellim, York spotkał się ponownie w 1968 roku grając Tybalta w uznanym „Romeo i Julii” oraz w roku 1977 w serialu telewizyjnym pt. „Jezus z Nazaretu” gdzie wcielił się w postać Jana Chrzciciela.
Wielką sławę i uznanie przyniosła mu rola biseksulanego Briana Robertsa w słynnym „Kabarecie” (1972) Boba Fosse’a. Następnie York zdecydował się na rolę D'Artagnana w „Trzech Muszkieterach” (1973), która ugruntowała jego pozycję w Hollywood. Film odniósł ogromny sukces i już rok później powstał ciąg dalszy przygód D’Artagnana – „Czterej muszkieterowie” (1974). York występował zarówno w telewizji, teatrze oraz kinie. Stworzył niezapomniane kreacje w „Morderstwie w Orient Expressie” (1974) Sidneya Lumeta, „Ostatnim filmie o Legii Cudzoziemskiej” (1977) czy w „Wyspie doktora Moreau”(1977). Aktor chętnie wybiera role w filmach kostiumowych, jak w „Damie i rozbójniku” (1989), a także w miniserialu „Póki się znów nie spotkamy” (1989) oraz w „Hańbie i chwale” (1994). Talent komediowy prezentował w filmie „Ściągany” (1998), gdzie wystąpił u boku króla komedii – Leslie Nielsena oraz w filmach „Austin Powers 2 – szpieg, który nie umiera nigdy” (1999) z Mike Myersem oraz „Austin Powers i Złoty Członek” (2004).
W ostatnim czasie aktor zaangażował się w produkcję filmu „Świadectwo”(2008), o pontyfikacie Jana Pawła II opowiedzianym z perspektywy jego osobistego sekretarza kard. Dziwisza. Wyróżniający się głos Michaela Yorka prowadzi filmową narrację. Aktora można było także zobaczyć w rosyjskim dramacie „Moskiewska gorączka” (2004), w którym zagrał emerytowanego dyplomatę.

ANALIZA „DROGI KRZYŻOWEJ” PIETERA BRUEGLA – FRAGMENT

Wstęp – MULTA PINXIT
Obcowanie po raz pierwszy z obrazem jest jak spotkanie z nieznajomym człowiekiem. To, jakie zrobi na nas wrażenie, zależy od nawiązanej z nim relacji. Tylko sporadycznie jesteśmy skłonni kierować się w naszych sądach dochodzącymi do nas zewsząd opiniami.
Proponuję zatem: nie czytajcie jeszcze tej książki. Przyjrzyjcie się najpierw. Zawrzyjcie z nim znajomość. Wejdźcie do malowanego świata Pietera Bruegla bez żadnych wstępnych założeń.
Gdy się wystarczająco skoncentrujecie, gdzieś w tłumie dostrzeżecie Chrystusa dźwigającego Krzyż, na którym On wkrótce umrze.
Czy długo go szukaliście? Pytanie nie jest wcale tak bezzasadne, jak mogłoby się z pozoru wydawać, ponieważ Bruegel dołożył wszelkich starań, by tę najważniejszą ze wszech miar postać ukryć w gęstym tłumie. Jaki miał w tym cel?
Obraz nosi tytuł Droga Krzyżowa i powstał w 1564 roku.
Czasy – podobnie jak nasze – były wówczas burzliwe i skomplikowane, zdominowane przez jątrzący się konflikt religijny. Lecz choć Kościół czasów Bruegla – rozdarty niczym zasłona w Świątyni Jerozolimskiej w godzinie śmierci Chrystusa – ofiarowywał udręczonemu światu jedynie niezrozumiałą dlań zagadkę pustej świątyni, żadne z palących pytań o naturę Kościoła i Boga, jakimi żył ówczesny człowiek, nie znalazło odzwierciedlenia w sztuce tamtych dni. Kościoły protestanckie potępiały wszelkie próby przedstawień figuratywnych Boga i świętych, Kościół katolicki z kolei stał na stanowisku wyrazistej retoryki afirmatywnej, której celem było poruszyć serca i zdobywać umysły wiernych. W takim kontekście malarstwo Bruegla wydaje się jeszcze bardziej niezwykłe, gdyż jest wyrazem całkowicie osobistego pojmowania świata przez jednego człowieka.
Zwrócił na to uwagę już Abraham Ortels, najstarszy i najbliższy przyjaciel Bruegla z czasów antwerpskich, a zarazem najwybitniejszy geograf, kosmograf i kartograf swej epoki. W 1573 roku, cztery lata po przedwczesnej śmierci artysty, miał on, według przekazów, wygłosić, zapłakany (lugens), epitafium po łacinie na cześć Bruegla. „Pieter Bruegel”, powiedział Ortels, „namalował wiele rzeczy, których nie da się namalować” (multa pinxit quae pingi non possunt)... W całym jego dziele więcej jest materii do namysłu, niźli malarstwa” (In omnibus eius operibus intelligitur plus semper quam pingitur).
Umieściłem tutaj ten cytat celowo, by tym usilniej zachęcić was do osobistych, swobodnych poszukiwań i interpretacji. Nieważne, dokąd was one zaprowadzą – artysta zawsze będzie przy was, obserwując was spod oka, w cichym rozbawieniu przewidując wasz kolejny ruch. Tak właśnie dotrzymywał mi towarzystwa, gdy pisałem tę książkę.
Dajcie sobie czas. Godzinę, miesiąc – albo rok, jeśli zachodzi taka potrzeba. A potem, gdy w końcu uznacie, że już dobrze przestudiowaliście obraz, powróćcie do tego tekstu; jeśli zechcecie, możemy przebyć tę samą drogę razem, niczym dwoje ludzi spacerujących po lesie i wspominających przyjaciela.
(Michael Francis Gibson, „Młyn i Krzyż”)

WYDANIE BLU-RAY I DVD
Wydanie Blu-ray i DVD filmu „Młyn i Krzyż” do sprzedaży trafi już 12 października!
Na płytach obok filmu znajdą się również wyjątkowe  dodatki specjalne:

• Lech Majewski o powstawaniu filmu
• Lech Majewski: Ruchome ściany
• Zdjęcia z planu
• Sceny usunięte
• Galeria zdjęć
• Zwiastun

^{Fot. Galapagos
IP}