Jak wychowywać dziecko z ADHD?

Twoje dziecko jest bardzo ruchliwe, często nie może się skoncentrować, wszędzie jest go pełno w negatywnym tych słów znaczeniu? ADHD to dokładniej i naukowym językiem mówiąc zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Jest zaburzeniem neurorozwojowym – ciekawym zjawiskiem według specjalistów z dziedzin nauk humanistycznych, pedagogicznych i medycznych. Powstanie syndromu ADHD warunkują czynniki genetyczne i biologiczne. Wpływ środowiska nie może wywołać u dziecka ADHD, ma jednak ogromne znaczenie dla przebiegu leczenia i istnienia zaburzenia w kolejnych latach życia dziecka. Intensywność objawów zależna jest między innymi od systemu rodzinnego i społecznego, w którym malec jest wychowywany. Dla dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej rodzina jest ważnym środowiskiem terapeutycznym, zajmującym najważniejsze miejsce w procesie diagnozy i wspomagania rozwoju.

Właśnie dla rodzin dzieci z syndromem ADHD powstała książka Piotra Pawlaka „Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo”. We właściwy sposób przedstawia ona problem od strony naukowej, więc zainteresuje z pewnością wielu specjalistów, szczególnie pedagogów. Według mnie jest ona jednak przede wszystkim bardzo dobrą lekturą dla rodziców i opiekunów dzieci z ADHD. W dość naukowy i szczegółowy sposób przedstawia wybrane zagadnienia dotyczące ADHD tj. definiowanie, przyczyny, wpływ środowiska, symptomy, diagnozy, funkcjonowanie w zależności od wieku oraz formy pomocy dzieciom dotkniętym tą chorobą.

Język jest trudny, ale wydaje mi się że odpowiedni dla czytelników, którym zależy na szczegółowym zapoznaniu się z tematem. Ciekawym zagadnieniem, które porusza autor, a które zainteresuje z pewnością rodziny dzieci z syndromem ADHD, jest dziecko w systemie rodzinnym. Piotr Pawlak wyjaśnia sytuację rodzeństwa i rodziców, podpowiada sposoby postępowania, buduje obraz rodziny jako grupy oraz instytucji społecznej wspierającej w rozwoju członka z nadpobudliwością psychoruchową. Bardzo interesującym dla mnie rozdziałem były badania własne autora, metodologia i ich wyniki. Piotr Pawlak na końcu książki zamieścił wzór ankiety dla rodziców i rodzeństwa dziecka z ADHD, którego użył do swojej pracy.

Każdy opis malucha chorego na ADHD opatrzony jest imieniem i wiekiem dziecka. Kolejno autor przedstawia jego rozwój wczesnodziecięcy, czyli przebieg ciąży i porodu, wagę, w których miesiącach dziecko zaczęło siadać, chodzić, mówić pojedyncze słowa. Następnie przedstawia przebyte choroby i urazy dziecka, później przebieg edukacji wczesnoszkolnej i szkolnej oraz relacje z rówieśnikami. Ostatnim punktem jest zawsze sytuacja psychospołeczna i osiągnięcia edukacyjne dziecka wraz z sytuacją rodzinną. Każdy z przypadków opisanych przez autora jest inny, ale wśród nich nawet czytelnik niedoświadczony w temacie potrafi sam wskazać różnice oraz prawdopodobne przyczyny w okresie wczesnodziecięcym takiego a nie innego  późniejszego rozwoju dziecka i sukcesów edukacyjnych. Czytelnik może dane sytuacje interpretować po swojemu, Piotr Pawlak przedstawia interpretację w świetle naukowym, medycznym i psychologicznym.

Przewodnik napisany został językiem trudnym, naukowym, ale problem też nie jest łatwy.  Mimo to chciałabym polecić tę pozycję rodzinom dzieci dotkniętych syndromem ADHD, ponieważ nigdy wcześniej nie wpadła mi w ręce lepsza książka o tej tematyce.

Joanna Swojak
(joanna.swojak@dlalejdis.pl)

Piotr Pawlak, „Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo. Teoria i badania”, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2013