Metale ciężkie o najwyższej szkodliwości

Do najbardziej toksycznych i rozpowszechnionych metali ciężkich należy: ołów i kadm. Są to pierwiastki, które występując w środowisku w dawkach wyższych niż NDS (najwyższe dopuszczalne stężenie) powodują najczęściej zmiany nowotworowe. Jednak nie tylko one są problemem...

Ołów
Ołów dostaje się do naszego organizmu z powietrzem, żywnością i wodą lub przez kontakt z wyrobami przemysłowymi zawierającymi ołów lub jego związki, jak farby, akumulatory itp. Największe zatrucie ołowiem wśród roślin, zwierząt i ludzi występuje w rejonach wydobycia oraz przetwarzania rud ołowiu i miedzi. Ołów jest przyczyną wielu chorób, a zwłaszcza chorób umysłowych. Potrafi uszkodzić komórki nerwowe, powoduje upośledzenie umysłowe, niedorozwój dzieci, wyraźnie skraca życie i jest najprawdopodobniej również przyczyną zwiększenia zachorowań na choroby serca. Poziom stężenia toksycznego ołowiu jest uzależniony od indywidualnej odporności organizmu. Przyjęta norma szkodliwego stężenia ołowiu to 35 miligramów w 100 mililitrach krwi.

Kadm
Kadm jest metalem ciężkim kumulującym się w organizmie człowieka, zwłaszcza w pęcherzyku moczowym. Ponadto kumuluje się w ciele ostryg, jagniąt i kurcząt oraz w liściach tytoniu. Jest toksyczny i rakotwórczy, powoduje odwapnienie i deformację kości, zanik mięśni, węchu oraz nowotwory. Dostaje się do organizmu drogą oddechową i pokarmową. Kadm narusza przemiany metaboliczne wapnia, magnezu, żelaza, cynku i miedzi. Zatrucie kadmem powoduje bóle i zaniki mięśni, niedokrwistość, nadciśnienie tętnicze, uszkodzenia wątroby, nerek lub płuc. Uważa się, że kadm jest głównym czynnikiem nowotworowym zawartym w dymie tytoniowym.

Cynk
Cynk jest jednym z mikroelementów śladowych niezbędnych do życia roślin i zwierząt. Zarówno nadmiar cynku jak i jego niedobór są szkodliwe dla zdrowia. Do organizmu człowieka dostaje się zarówno drogą pokarmową, jak i oddechową. Jest niezbędny do syntezy białek i kwasów nukleinowych, utrzymania optymalnego stężenia witaminy A w krwi i jej zużycia przez tkanki. Cynk utrzymuje odporność skóry na infekcje, uczestniczy w detoksykacji alkoholu w wątrobie, zwiększa sprawność układu odpornościowego uczestnicząc w powstawaniu limfocytów T, oraz wykazuje działanie antywirusowe. Brak cynku może być powodem niedorozwoju mózgu, serca, oczu, płuc oraz narządów płciowych. Brak odpowiedniej ilości cynku w receptorach smakowych i węchowych powoduje ich dysfunkcję. Zbyt duży poziom cynku może obniżyć odporność, podnieść poziom cholesterolu, a zwiększone dawki siarczanu cynku powodują nudności i wymioty.

Aleksandra Kantorczyk
(aleksandra.kantorczyk@dlalejdis.pl)

^{Fot. pixabay.com}