Optymistka. Dziennikarka. Marketingowiec. Ale przede wszystkim Mama dwójki dzieci. Zarówno z pasji jak i z wykształcenia jestem dziennikarzem. Uwielbiam góry i morze, a także podróże do różnych miast. Kocham wszelkiej maści stworzenia czworonożne (a także latające). Odpoczynek w lesie, na łące, nad jeziorem, czyli reasumując: wszędzie tam gdzie natura jest blisko to dla mnie jak baza, która ładuje akumulatory do dalszego działania. Wieczorami, gdy grają świerszcze, lubię obejrzeć dobry horror czy serial kryminalny, albo zagłębić się w tajniki parapsychologii i świata duchów. Z kolei teatr jest dla mnie magicznym miejscem, w którym zawsze czuję się wyjątkowo. Obcowanie z tego rodzaju sztuką uważam za najcenniejszy wynalazek w historii ludzkości.
Kontakt do mnie: joanna.sieg-ulanowicz@dlalejdis.pl
Drugi tom serii: „Lili, mała czarodziejka. Zaklęcie deszczu” autorstwa Alicii Teba otwiera przed czytelnikiem drzwi do świata, w którym krople deszczu brzmią jak szeptane sekrety, a magia nie jest błyskiem fajerwerków, lecz cichym pulsem odwagi w dziecięcym sercu.
Arteterapia to przestrzeń, w której sztuka przestaje być estetyką, a zaczyna być mostem. Cichym, delikatnym przejściem między światem wewnętrznym a rzeczywistością.
Projekt obywatelski „Nauka ma głos” w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie to coś więcej niż tylko kolejna akcja edukacyjna. To realne włączenie społeczeństwa w proces pracy naukowej, który zmienia postrzeganie nauki i buduje zaufanie do badaczy. Głównym elementem projektu jest preparacja mastodonzaura, olbrzymiego prehistorycznego płaza, którego kości mają ponad 240 milionów lat. Dzięki wspólnej pracy naukowców i wolontariuszy mastodonzaur zaczyna odsłaniać swoje tajemnice.
„Lili, mała czarodziejka. Strażniczka lasu” to pierwszy tom uroczej opowieści fantasy dla najmłodszych czytelników, który wprowadza ich w świat magii, przygody i natury. Autorka, Alicia Teba, stworzyła historię, która jest jednocześnie ciepłą bajką i subtelną lekcją empatii wobec świata przyrody oraz potrzeby opieki nad zwierzętami czy dbania o środowisko.
Estetyka życia to nie filtr na Instagramie ani idealnie ułożona półka z książkami. To sposób przeżywania codzienności, w którym forma spotyka sens, a wygląd idzie w parze z doświadczeniem. To sztuka budowania dni, które są nie tylko ładne jak obraz, ale też prawdziwe jak oddech.
Trasa i rezydencja Backstreet Boys w latach 2025-2026 nie są tylko kolejną serią koncertów. To historyczne widowisko, które łączy emocje lat 90. z nowoczesnym spektaklem multimedialnym. Fani, którzy dorastali z „I Want It That Way”, odkrywają, że chłopaki, a w zasadzie dziś dojrzali mężczyźni, nadal potrafią rozniecić w nich iskry nostalgii i radości.
Książka „Psia chatka. Szczeniaki w potrzebie” autorstwa Ireny Małysy to opowieść, która pachnie sianem, ciepłym mlekiem i mokrym nosem wtulonym w dłoń.
Piękno nie jest tylko kwestią gustu. Jest językiem emocji, biologii i psychiki. Otaczanie się ładnymi rzeczami i estetycznymi wnętrzami to nie kaprys, lecz naturalna potrzeba człowieka, który szuka harmonii, bezpieczeństwa i sensu. Psychologia estetyki pokazuje, że to, co widzimy wokół siebie, realnie wpływa na to, co czujemy w środku.
Polska to mapa utkana z historii, natury i emocji, gdzie każde miejsce jest jak osobny rozdział tej samej opowieści. Podróżowanie po niej przypomina czytanie starej, pięknie ilustrowanej księgi. Im dalej, tym więcej sensów, symboli i zachwytów. Są jednak miejsca ikony, fundamenty tej opowieści, które warto zobaczyć choć raz w życiu, by naprawdę poczuć rytm kraju, jego pamięć i tożsamość.
Nie każdy wyjazd jest odpoczynkiem. Czasem zmiana miejsca to tylko zmiana dekoracji dla tego samego zmęczenia. Prawdziwy reset psychiczny zaczyna się tam, gdzie świat zwalnia, bodźce cichną, a przestrzeń działa jak balsam dla układu nerwowego.
W świecie, który działa jak ekspres do kawy – szybko, głośno i bez pauzy – coraz więcej osób marzy o życiu, które smakuje jak parzona powoli herbata.
W świecie, który nieustannie pędzi i mierzy czas w sekundach, warto czasem spojrzeć w stronę cykli natury, czyli pór roku, które płyną własnym rytmem, niespiesznie i konsekwentnie. Życie zgodne z naturą nie oznacza powrotu do jaskiń, lecz świadome dostosowanie własnego tempa do cykli, które przez tysiące lat kształtowały nasze biologiczne zegary. Jak to zrobić i jakie korzyści może to przynieść?
„Zrozum swój mózg. Skąd biorą się emocje i dlaczego są OK” to książka, która działa jak latarka w ciemnym labiryncie naszej psychiki. Nie daje prostych odpowiedzi, ale rozświetla ścieżki, którymi od zawsze podąża nasz umysł, często wbrew nam samym.
„Kora i inne zwierzęta” Kamila Sipowicza to książka, która nie tyle opowiada historię, ile rozchyla zasłonę między światem widzialnym a tym, co pulsuje pod skórą wspomnień.
W świecie, w którym jesteśmy w stałym kontakcie online, samotność może wydawać się paradoksalna niczym pustka w przepełnionej sali. Ciągłe powiadomienia, grupowe czaty, lajki i komentarze dają iluzję bycia w społeczności, a jednocześnie wiele osób doświadcza głębokiego poczucia osamotnienia. Jak to możliwe i co z tym zrobić?
W świecie, w którym „więcej, szybciej, lepiej” to mantra wielu ludzi, presja produktywności potrafi zamienić rozwój osobisty w ciężar, który zamiast wspierać, rujnuje zdrowie i spokój. Jak odróżnić zdrową motywację od toksycznej presji i jak znaleźć równowagę między rozwojem a akceptacją siebie?
Luksus nie zawsze musi oznaczać drogich zegarków, markowych torebek czy pobytów w pięciogwiazdkowych hotelach. W czasach, gdy konsumpcjonizm hałasuje głośniej niż reklamy, prawdziwy luksus często jest cichy, niewidoczny i intymny. Jak chwila spokoju w zatłoczonym świecie. Ciche luksusy to te elementy życia, które nie krzyczą o swojej wartości, lecz subtelnie podnoszą jakość naszej codzienności.
Powieść, która już samym tytułem wywołuje u czytelnika lekki dreszcz ciekawości. Brzmi jak coś pomiędzy czarnym humorem a kryminałem podszytym groteską. W dużej mierze właśnie taka jest ta książka.
Powieść, która wciąga czytelnika niczym wir wody pod starym mostem. Powoli, niepostrzeżenie, aż w końcu orientujemy się, że jesteśmy już głęboko w środku historii.
Jako milenials z lat 90. pamiętam świat, w którym życie toczyło się offline z definicji, a nie z wyboru. Nie było wi-fi, algorytmów ani powiadomień, a jedynym „trybem samolotowym” była podróż pociągiem bez zasięgu.