Optymistka. Dziennikarka. Marketingowiec. Ale przede wszystkim Mama dwójki dzieci. Zarówno z pasji jak i z wykształcenia jestem dziennikarzem. Uwielbiam góry i morze, a także podróże do różnych miast. Kocham wszelkiej maści stworzenia czworonożne (a także latające). Odpoczynek w lesie, na łące, nad jeziorem, czyli reasumując: wszędzie tam gdzie natura jest blisko to dla mnie jak baza, która ładuje akumulatory do dalszego działania. Wieczorami, gdy grają świerszcze, lubię obejrzeć dobry horror czy serial kryminalny, albo zagłębić się w tajniki parapsychologii i świata duchów. Z kolei teatr jest dla mnie magicznym miejscem, w którym zawsze czuję się wyjątkowo. Obcowanie z tego rodzaju sztuką uważam za najcenniejszy wynalazek w historii ludzkości.
Kontakt do mnie: joanna.sieg-ulanowicz@dlalejdis.pl
Atak paniki potrafi nadejść jak niespodziewany sztorm – bez ostrzeżenia, w środku codzienności. W jednej chwili świat się kurczy, oddech przyspiesza, serce wali jak szalone, a my czujemy, że tracimy grunt pod nogami. To jakby ciało nagle zapomniało, że nic mu nie grozi. Panika jest iluzją zagrożenia – potężną falą, która zdaje się nie mieć końca, choć w rzeczywistości trwa tylko kilka minut.
Azjatyckie horrory są jak ciche burze – nie potrzebują huku, by przerazić. Zamiast krwi tryskającej na ekran, oferują coś subtelniejszego i bardziej niepokojącego: cień, który wydaje się oddychać; spojrzenie, które trwa o sekundę za długo; ciszę, w której słychać coś więcej niż tylko wiatr.
Obrączka ślubna – niegdyś symbol wieczności, dziś coraz częściej staje się przedmiotem wyboru, a nie obowiązku.
Andrzej Piaseczny – artysta, który przez lata śpiewał o miłości, nie zdradzając, jak bardzo ta miłość bywała dla niego trudna. Jego głos, ciepły jak bursztyn i delikatny jak jesienny deszcz, towarzyszy Polakom już od trzech dekad.
Howie Dorough to dusza o ciepłym sercu i łagodnym spojrzeniu – człowiek, którego życie przypomina spokojną melodię przeplataną dźwiękami pasji, wytrwałości i rodzinnego oddania.
Herbata jest jak cicha symfonia natury – delikatna, aromatyczna, a zarazem potężna w swoim działaniu. Każdy jej łyk przypomina mały rytuał, moment zatrzymania w codziennym zgiełku.
Smak nadziei z nutą goryczy – czyli jak w Teatrze Kwadrat degustuje się życie. „Degustacja” w Teatrze Kwadrat to spektakl, który zaczyna się jak lekka przystawka – pachnąca komedią obyczajową, a kończy jak danie główne o smaku intensywnym, gorzkawym i długo pozostającym na podniebieniu myśli.
Gdy otwierasz „Wykwintne zwłoki”, masz wrażenie, że przekraczasz próg katedry przesiąkniętej zapachami sprzeczności: kwiaty zapomnianych uczuć mieszają się tu z ostrym aromatem przemijania, a cisza między słowami krzyczy głośniej niż najbardziej przerażające sceny.
Gdy za oknem pojawia się mróz, a w domu pachnie jeszcze choinką, łatwo zatęsknić za czasami, kiedy największym problemem było to, czy zdążymy na ulubioną bajkę w telewizji.
Są myśli, które przychodzą cicho jak mgła o świcie. Są też takie, które wdzierają się do głowy jak burza z otwartymi drzwiami. Są też książki, które nie próbują tej burzy uciszyć, lecz uczą, jak w niej oddychać.
Zdzisław Beksiński to artysta, którego twórczość przypominała podróż po świecie snów przesyconych cieniem – pięknym, mrocznym, niepokojącym, a zarazem hipnotyzującym.
Jeż to nocny wędrowiec, mały rycerz w kolczastej zbroi, który przemierza ogrody, łąki i lasy z gracją i ostrożnością. Jego ciało pokryte jest gęstym pancerzem z kolców – niczym srebrzyste igły księżyca wbite w futrzany glob.
Cmentarze dla zwierząt to miejsca, w których cisza ma inny wymiar – miękki, ciepły, przesiąknięty wspomnieniami. To nie tylko ziemia, w której spoczywają czworonożni przyjaciele, lecz także przestrzeń, w której ludzie uczą się żegnać miłość w jej najczystszej postaci.
Asertywność jest jak taniec między sercem a rozumem – lekki, ale precyzyjny, wymagający równowagi i odwagi. To umiejętność, która pozwala mówić „tak” z przekonaniem i „nie” bez poczucia winy. W świecie, w którym często głośniej słychać tych, którzy żądają, a nie tych, którzy czują, asertywność staje się jak latarnia – pomaga nie zagubić się w cudzych oczekiwaniach.
Cukier – z pozoru przyjaciel, który dodaje energii i poprawia humor, bywa też jak podstępny iluzjonista. Karmi zmysły, a jednocześnie potrafi wpleść w nasze życie niewidzialne nici choroby.
Motyle to żywe poezje natury, delikatne jak muśnięcie wiatru i efemeryczne niczym sen o wiośnie. Ich skrzydła, mieniące się tysiącem barw, przypominają płótna malarzy, na których przyroda od wieków maluje własne arcydzieła.
Serce to dyrygent naszego życia – jego rytm wyznacza tempo dni, a każde uderzenie jest jak takt w symfonii istnienia. Gdy jednak batuta zaczyna drżeć, a muzyka przyspiesza, pojawia się niepokój. Nadciśnienie tętnicze to właśnie taki nieproszony gość, który początkowo szepcze cicho, by z czasem przejąć kontrolę nad całą orkiestrą.
Salvador Dali był jak błysk słońca odbity w krzywym zwierciadle – niemożliwy do przewidzenia, a jednak magnetyczny. Jego wyobraźnia nie znała granic, a rzeczywistość zdawała się jedynie punktem wyjścia do rozmowy ze snem.
Wiewiórka to mała iskra wśród konarów drzew, rudobrązowy płomień, który przemyka po pniach z lekkością wiatru. Choć wygląda jak delikatne stworzenie z bajki, w rzeczywistości jest niezwykle sprytna, szybka i zapobiegliwa.
Roman Polański to artysta, którego życie przypomina film, w którym granice między rzeczywistością a fikcją zacierają się jak w zamglonym kadrze.