Joanna Sieg-Ulanowicz – optymistka, dziennikarka i marketingowiec, przede wszystkim mama dwójki dzieci. Z pasji i wykształcenia związana z dziennikarstwem, łączy ciekawość świata z miłością do słowa. Najlepiej odnajduje się blisko natury – w górach, nad morzem, w lesie i nad jeziorem, gdzie ładuje energię do działania. Uwielbia podróże, odkrywanie miast i ludzkich historii oraz towarzystwo zwierząt. Interesuje się paleontologią i skamieniałościami, fascynuje ją przeszłość zapisana w kamieniu. Muzyka i słuchawki towarzyszą jej zawsze. Wieczorami sięga po horror, kryminał i zgłębia parapsychologię. Teatr uważa za najcenniejszą formę sztuki.
Jako milenials z lat 90. pamiętam świat, w którym życie toczyło się offline z definicji, a nie z wyboru. Nie było wi-fi, algorytmów ani powiadomień, a jedynym „trybem samolotowym” była podróż pociągiem bez zasięgu.
„Hotel dla uczuć. Zeszyt ćwiczeń” autorstwa Lidii Branković to publikacja, która działa jak ciepłe światło zapalone w oknie w chłodny wieczór – zaprasza, by wejść do środka i na chwilę zatrzymać się przy własnych emocjach.
Kiedy pierwszy raz otworzyłam „Milczącą planetę”, poczułam, jakbym zanurzała się w oceanie ciszy, gdzie fale ekologicznej katastrofy rozbijają się o brzeg mojej świadomości z głośniejszym hukiem niż jakikolwiek koncert rockowy.
Social media stały się dla nas jak powietrze – niewidoczne, wszechobecne i absolutnie oczywiste. Scrollujemy odruchowo, sięgamy po telefon jak po kubek wody, a powiadomienia traktujemy jak bicie serca współczesnego świata.
Książka „Przewodnik po uważności dla dzieci” autorstwa Jowity Wowczak to niezwykle czuła, delikatna opowieść o świecie emocji widzianym oczami dziecka.
„Martwe kwiaty” to książka, która oscyluje na styku reportażu kryminalnego i literatury faktu, rekonstruując jedną z najbardziej wstrząsających zbrodni powojennej Warszawy.
Spektakl „Szalone nożyczki” w warszawskim Teatrze Kwadrat to przykład komedii kryminalnej, która od pierwszych minut wciąga widza w wir intrygi, humoru i nieprzewidywalnych zwrotów akcji.
Komiks „Lilo i Stitch. Klasyczne baśnie Disneya” autorstwa Grega Ehrbara z ilustracjami Massimiliano Narciso i Silvii Dell’Amore to poruszająca, ciepła i pełna emocji opowieść, która w piękny sposób nawiązuje do kultowego animowanego filmu Disneya.
Atak paniki potrafi nadejść jak niespodziewany sztorm – bez ostrzeżenia, w środku codzienności. W jednej chwili świat się kurczy, oddech przyspiesza, serce wali jak szalone, a my czujemy, że tracimy grunt pod nogami. To jakby ciało nagle zapomniało, że nic mu nie grozi. Panika jest iluzją zagrożenia – potężną falą, która zdaje się nie mieć końca, choć w rzeczywistości trwa tylko kilka minut.
Azjatyckie horrory są jak ciche burze – nie potrzebują huku, by przerazić. Zamiast krwi tryskającej na ekran, oferują coś subtelniejszego i bardziej niepokojącego: cień, który wydaje się oddychać; spojrzenie, które trwa o sekundę za długo; ciszę, w której słychać coś więcej niż tylko wiatr.
Obrączka ślubna – niegdyś symbol wieczności, dziś coraz częściej staje się przedmiotem wyboru, a nie obowiązku.
Andrzej Piaseczny – artysta, który przez lata śpiewał o miłości, nie zdradzając, jak bardzo ta miłość bywała dla niego trudna. Jego głos, ciepły jak bursztyn i delikatny jak jesienny deszcz, towarzyszy Polakom już od trzech dekad.
Howie Dorough to dusza o ciepłym sercu i łagodnym spojrzeniu – człowiek, którego życie przypomina spokojną melodię przeplataną dźwiękami pasji, wytrwałości i rodzinnego oddania.
Herbata jest jak cicha symfonia natury – delikatna, aromatyczna, a zarazem potężna w swoim działaniu. Każdy jej łyk przypomina mały rytuał, moment zatrzymania w codziennym zgiełku.
Smak nadziei z nutą goryczy – czyli jak w Teatrze Kwadrat degustuje się życie. „Degustacja” w Teatrze Kwadrat to spektakl, który zaczyna się jak lekka przystawka – pachnąca komedią obyczajową, a kończy jak danie główne o smaku intensywnym, gorzkawym i długo pozostającym na podniebieniu myśli.
Gdy otwierasz „Wykwintne zwłoki”, masz wrażenie, że przekraczasz próg katedry przesiąkniętej zapachami sprzeczności: kwiaty zapomnianych uczuć mieszają się tu z ostrym aromatem przemijania, a cisza między słowami krzyczy głośniej niż najbardziej przerażające sceny.
Gdy za oknem pojawia się mróz, a w domu pachnie jeszcze choinką, łatwo zatęsknić za czasami, kiedy największym problemem było to, czy zdążymy na ulubioną bajkę w telewizji.
Są myśli, które przychodzą cicho jak mgła o świcie. Są też takie, które wdzierają się do głowy jak burza z otwartymi drzwiami. Są też książki, które nie próbują tej burzy uciszyć, lecz uczą, jak w niej oddychać.
Zdzisław Beksiński to artysta, którego twórczość przypominała podróż po świecie snów przesyconych cieniem – pięknym, mrocznym, niepokojącym, a zarazem hipnotyzującym.
Jeż to nocny wędrowiec, mały rycerz w kolczastej zbroi, który przemierza ogrody, łąki i lasy z gracją i ostrożnością. Jego ciało pokryte jest gęstym pancerzem z kolców – niczym srebrzyste igły księżyca wbite w futrzany glob.