Joanna Sieg-Ulanowicz – optymistka, dziennikarka i marketingowiec, przede wszystkim mama dwójki dzieci. Z pasji i wykształcenia związana z dziennikarstwem, łączy ciekawość świata z miłością do słowa. Najlepiej odnajduje się blisko natury – w górach, nad morzem, w lesie i nad jeziorem, gdzie ładuje energię do działania. Uwielbia podróże, odkrywanie miast i ludzkich historii oraz towarzystwo zwierząt. Interesuje się paleontologią i skamieniałościami, fascynuje ją przeszłość zapisana w kamieniu. Muzyka i słuchawki towarzyszą jej zawsze. Wieczorami sięga po horror, kryminał i zgłębia parapsychologię. Teatr uważa za najcenniejszą formę sztuki.
Tatry nie dają się oswoić. Surowe, majestatyczne, nieprzewidywalne – przypominają bardziej starych górali niż przyjazne wzgórza. Ale nawet tutaj, wśród skalnych grani, mgieł i świstów wiatru, życie nie tylko istnieje, ale rozkwita. Czasem skromnie, przy ziemi. Czasem z uporem godnym legend.
Las ma swoje piętra. Nie każde z nich rzuca się w oczy. Ale każde jest ważne. Podszyt – czyli to, co rośnie między ściółką a koroną drzew – to zielona arteria lasu. Czasem nieprzyjemna do przejścia, czasem kłująca, czasem zbyt gęsta. Ale bez niej las byłby pusty jak niedokończony dom.
Ogród to nie tylko przestrzeń między płotem a trawnikiem. To scena. A kwiaty? To aktorzy. Jedni dramatyczni, inni romantyczni, a jeszcze inni – zupełnie nieświadomi swojej urody, jakby przypadkiem trafili do świata piękna. I choć wszystkie razem tworzą symfonię barw i zapachów, każdy z nich gra tu swoją własną, niepowtarzalną rolę.
Wrzos nie pojawia się znienacka. On wchodzi powoli, jak mgła. Cicho przejmuje przestrzeń, kiedy inne kwiaty już więdną, liście zaczynają żółknąć, a świat szykuje się do snu. Gdy lato jeszcze próbuje udawać, że trwa – wrzos mówi: „Już wystarczy”. I zaczyna kwitnąć.
Rośliny, które dają orzechy, mają w sobie coś szczególnego. Ich owoce dojrzewają długo, są twarde, zamknięte, wymagają wysiłku. Ale w środku – skarb. Energia. Żywienie. Pamięć. Nie rosną dla ozdoby. Rosną po coś. I są w tym bardzo konkretne.
Porosty nie mają korzeni. Nie kwitną. Nie pachną. Nie przyciągają motyli, nie robią show. A jednak – to one były tu na długo przed nami i najprawdopodobniej zostaną jeszcze długo po nas.
Grzyby nie mają liści, kwiatów ani zapachu, który czuć z daleka. Nie kwitną. Nie pachną wiosną. Nie przyciągają motyli, ale mają w sobie coś, czego nie ma żadna inna forma życia – tajemnicę.
Czy można cofnąć się w czasie i stanąć oko w oko z tyranozaurem, nie wychodząc z muzeum?
„Jeżynka” to literacki klejnot, który dojrzewa na styku dziecięcej wrażliwości i dorosłego świata.
Łąka nie jest tylko dekoracją krajobrazu. To księga. Zapisana liśćmi, kwiatami i zapachami. Tyle że trzeba umieć ją czytać – powoli, z szacunkiem. Bo wśród traw, między jaskrami i koniczyną, żyją rośliny, które były tu zawsze. I leczyły, zanim pojawiły się apteki.
Las to nie tylko zieleń. To także bieguny energii. Jasność i cień. Lekkość i ciężar. Brzoza i dąb. Dwa drzewa, które od wieków rosną w pobliżu ludzi – nieprzypadkowo. Są jak dwie odpowiedzi na pytanie o życie: jedna mówi „odpuść”, druga – „wytrzymaj”.
Nie śpieszą się. Nie gonią sezonów. Trwają. Zielone nawet w styczniu, spokojne nawet podczas burzy. Dla wielu z nas to po prostu „drzewa z lasu”. Dla wiewiórek – dom. Dla ptaków – schronienie. Dla człowieka – skarbnica właściwości leczniczych, których nie da się podrobić.
Są jak zasłony z liści. Jak zielone wodospady, które spływają po półkach, szafkach i karniszach. Nie potrzebują wielkich donic ani sceny – wystarczy im miejsce do zwisu, trochę światła i spokój.
Róża nie jest jedną rośliną. To cała dynastia. Cała linia królewska – z odnogami, dalekimi kuzynkami. Są róże ogrodowe, które lubią być podziwiane. Są dzikie, które rosną na uboczu, nie pytając nikogo o pozwolenie. Są szlachetne, hodowlane – z nazwiskiem, historią i wymaganiami. Każda z nich ma inny temperament. Każda mówi coś innego.
Kiedy nadchodzi lato, świat przyrody zaczyna tętnić życiem, a w ogrodach i na straganach pojawiają się kolorowe owoce, które są niczym skarby czekające na odkrycie. Truskawki, maliny, borówki i jagody stają się symbolem słodkich, letnich dni, pełnych radości i beztroski.
Nie robią hałasu. Nie krzyczą kolorami, nie próbują być w centrum uwagi. Nie kwitną na pokaz, nie pachną jak wiosenny sad. A mimo to, gdy tylko się pojawią – zmieniają przestrzeń. Wprowadzają harmonię, tlen i coś jeszcze – coś, czego nie da się do końca nazwać. Zieloną obecność. Spokój. Strukturę.
Petunia nie jest rośliną, która siedzi cicho w kącie. O nie. To prawdziwa sceniczna gwiazda ogrodu – trochę jak artystka estradowa z lat 80., która nigdy nie schodzi ze sceny bez bisów. Kocha kolory, kocha uwagę i robi wszystko, żeby jej nie przeoczyć. Im więcej słońca i przestrzeni, tym bardziej rozkwita w całej swojej chwale i kolorowej nonszalancji.
Lawenda nie jest krzykliwą księżniczką ani egzaltowaną artystką. To raczej dystyngowana dama, która przyjechała z południa Francji z walizką pełną zapachu, elegancji i... własnych zasad.
Pelargonia jest damą z południa Francji, a surfinia to tancerka flamenco – zjawiskowa, dynamiczna, ale też dramatyczna i przewrażliwiona. Chcesz, by na Twoim balkonie unosiły się kaskady kwiatów jak wodospady z katalogu ogrodniczego? Musisz poznać ten temperament.
Jeśli kwiaty byłyby ludźmi, storczyk byłby księciem Monako – elegancki, dystyngowany i wiecznie obrażony na rzeczywistość. Ale nie daj się zwieść tej eterycznej urodzie!