Joanna Sieg-Ulanowicz – optymistka, dziennikarka i marketingowiec, przede wszystkim mama dwójki dzieci. Z pasji i wykształcenia związana z dziennikarstwem, łączy ciekawość świata z miłością do słowa. Najlepiej odnajduje się blisko natury – w górach, nad morzem, w lesie i nad jeziorem, gdzie ładuje energię do działania. Uwielbia podróże, odkrywanie miast i ludzkich historii oraz towarzystwo zwierząt. Interesuje się paleontologią i skamieniałościami, fascynuje ją przeszłość zapisana w kamieniu. Muzyka i słuchawki towarzyszą jej zawsze. Wieczorami sięga po horror, kryminał i zgłębia parapsychologię. Teatr uważa za najcenniejszą formę sztuki.
Las to nie tylko drzewa. To też to, co pod nimi – miękkość mchów, szeleszczące liście, delikatne cienie paproci, punkty światła, które migoczą na kwiatach rosnących tam, gdzie słońce zagląda tylko na chwilę. Rośliny leśne są inne niż łąkowe, ogrodowe, miejskie. Są spokojne. Introwertyczne. Z natury ciche, ale w tej ciszy tkwi ich siła.
Czytając zbiór opowiadań Burrage’a, ma się wrażenie, jakby ktoś uchylił ciężką, skrzypiącą furtkę prowadzącą na cmentarz zapomnianej literatury grozy.
Nie błyszczy jak diament, nie chłodzi jak szmaragd, nie iskrzy jak rubin. A jednak bursztyn ma w sobie coś, czego inne kamienie nie mają – ciepło. Ciepło w kolorze miodu, zachodu słońca, karmelu. Ciepło, które powstało miliony lat temu, kiedy drzewa płakały żywicą, a świat wyglądał zupełnie inaczej. Bursztyn to nie kamień. To czas zamknięty w formie, który możemy trzymać w dłoni.
Gdy śnieg jeszcze nie do końca ustąpił, a ziemia dopiero budzi się z zimowego letargu, one pojawiają się pierwsze – jak kolorowe wersety poezji pisane bez słów.
Czytanie książki „ADHD. Jak to ogarnąć” Soli Lazarus jest jak… wchodzenie do własnej głowy w godzinach szczytu, kiedy każda myśl biega jak chomik w kołowrotku, a Ty próbujesz złapać je wszystkie. I wiesz co? W końcu ktoś zrobił mapę tego niekończącego się labiryntu.
Są takie kwiaty, które nie potrzebują wielkich zapowiedzi. Wystarczy jedno spojrzenie i wszystko staje się jasne. Ich obecność nie pozostawia miejsca na przypadek. Są intensywne, złożone, wyraziste. Takie są właśnie lilie – kwiaty, które od wieków przyciągają uwagę nie tylko ogrodników, ale i poetów, malarzy, projektantów, duchownych. Zmysłowe, a jednocześnie święte. Delikatne, ale z charakterem. Niby kwiat, a jednak cała historia.
Gdy słońce zaczyna tańczyć po porannej rosie, a wiatr niesie zapach lawendy i koniczyny, gdzieś między źdźbłami trawy i płatkami kwiatów rozbrzmiewa cichy, nieustanny koncert skrzydeł. To pszczoły – najmniejsi alchemicy świata, którzy od milionów lat przemieniają pyłek w złoto.
Lato ma swój zapach. To mieszanka świeżo skoszonej trawy, nagrzanej słońcem skóry, aromatu grilla i… niestety zapachu środka na komary. Te niepozorne owady od setek lat towarzyszą ludziom, nieustannie balansując na granicy irytacji i zagrożenia. Choć są mikroskopijne, potrafią skutecznie zniszczyć nastrój najbardziej romantycznego wieczoru czy przeszkodzić w spokojnym śnie przy otwartym oknie.
W świecie przyrody, jak w dobrej powieści, są bohaterowie, złoczyńcy i cisi obserwatorzy. Nie trzeba zaglądać w amazońską dżunglę ani oglądać dokumentów Davida Attenborougha, żeby natknąć się na fascynującą opowieść o przetrwaniu, walce i współzależności. Czasem wystarczy... spojrzeć na różę na balkonie.
W świecie kwiatów, gdzie delikatność miesza się z przetrwaniem, a piękno z użytecznością, rodzina astrowatych zasługuje na osobne rozdziały w zielniku, poezji i kuchni.
W czasach, gdy na ścianach pokojów królowały plakaty z „Bravo” i „Popcornu”, a słuchawki walkmanów plątały się w kieszeniach dżinsowych kurtek, istniał zespół, który rozpalał serca nastolatek niczym ognisko w środku nocy. Just 5 — pięciu chłopaków, jeden sen i setki tysięcy zakochanych spojrzeń w stronę sceny.
W sercu malowniczego leśnego terenu, gdzie słońce igra w koronach drzew, a ziemia pachnie wilgocią i żywicą, znajduje się niezwykłe miejsce – Dolina Dinozaurów w Jabłonowcu. To park, który pozwala na chwilę przenieść się miliony lat wstecz, do czasów, gdy ziemią władały potężne gady, a natura była jeszcze dzika i nieokiełznana.
Kiedy myślimy o owocach, często stajemy przed dylematem: sięgnąć po świeże owoce, czy może wybrać te suszone? Oba rodzaje mają swoje unikalne właściwości, smak i korzyści zdrowotne, ale które z nich zasługują na miano zdrowszych? Przyjrzyjmy się tym owocowym skarbom z bliska.
Byli jak letni wiatr w roku 1996 – nagle, głośno i z obietnicą, że zostaną na dłużej. Gdy pojawili się na muzycznym horyzoncie, świat jeszcze nie wiedział, że Backstreet Boys staną się symbolem całej epoki – pokolenia, które dorastało z walkmanem w kieszeni i złamanym sercem po każdej kolejnej piosence o miłości...
Wyobraź sobie, że masz klucz do tajemniczej skrzyni pełnej starożytnych opowieści. Każdy jej element to jak fragment układanki, która pozwala nam spojrzeć w głąb odległej przeszłości naszej planety. Polska, choć dziś pełna zielonych lasów, malowniczych jezior i tętniących życiem miast, kryje w sobie skarby, które przenoszą nas do czasów, gdy dinozaury jeszcze stąpały po Ziemi, a oceany rozlewały się na ogromnych obszarach kontynentu.
Wyobraź sobie, że masz własny kawałek ziemi, gdzie rosną kolorowe, smaczne warzywa – to jak naturalna skarbnica zdrowia i radości. Uprawa własnych warzyw to nie tylko satysfakcja, ale też sposób na codzienne dostarczanie sobie i bliskim pysznych, świeżych składników. Wśród nich jest kilka podstawowych warzyw, które królują na polskich grządkach i w naszych kuchniach. Poznajmy je bliżej!
To opowieść nie tylko o miejscu, ale o uczuciach, które rozkwitają pomiędzy zapachem lawendy a ciszą dalmatyńskiego poranka.
Nie tupią. Nie szeleszczą. Nie przyciągają pszczół, nie pachną kwiatami. Ale bez nich woda byłaby martwa. Bez nich każde jezioro zamieniłoby się w cuchnące bajoro, a każde bagno w pustkę.
Wyobraź sobie miejsce, gdzie ziemia nie daje wiele – piasek, sól, wiatr i słońce. Gdzie woda jest blisko, ale nie do picia, a korzenie muszą trzymać się ruchomego gruntu. Nadmorskie rośliny to nie delikatne, pachnące, łąkowe istoty. To pionierzy. Twardzi jak sól, wierni jak latarnia morska.
Na pierwszy rzut oka – chaos. Kolory, kształty, wysokości. Wszystko rośnie, jak chce, gdzie chce i kiedy chce, a jednak w tym dzikim porządku jest więcej harmonii niż w niejednym wypielęgnowanym ogrodzie.