„Mopsorożek i podwodna przygoda” – recenzja
- Recenzja
- 2026-09-06
Są takie książki, które nie potrzebują wielkich smoków, zamków z tysiącem wież ani wypraw na koniec świata, żeby otworzyć przed dzieckiem drzwi do krainy wyobraźni.
Joanna Sieg-Ulanowicz – optymistka, dziennikarka i marketingowiec, przede wszystkim mama dwójki dzieci. Z pasji i wykształcenia związana z dziennikarstwem, łączy ciekawość świata z miłością do słowa. Najlepiej odnajduje się blisko natury – w górach, nad morzem, w lesie i nad jeziorem, gdzie ładuje energię do działania. Uwielbia podróże, odkrywanie miast i ludzkich historii oraz towarzystwo zwierząt. Interesuje się paleontologią i skamieniałościami, fascynuje ją przeszłość zapisana w kamieniu. Muzyka i słuchawki towarzyszą jej zawsze. Wieczorami sięga po horror, kryminał i zgłębia parapsychologię. Teatr uważa za najcenniejszą formę sztuki.
Są takie książki, które nie potrzebują wielkich smoków, zamków z tysiącem wież ani wypraw na koniec świata, żeby otworzyć przed dzieckiem drzwi do krainy wyobraźni.
Jeszcze do niedawna idealny urlop kojarzył się z napiętym harmonogramem zwiedzania, tłumami turystów i obowiązkową listą atrakcji. Dziś coraz więcej osób wybiera miejsca, w których największym wydarzeniem dnia jest śpiew ptaków, szum drzew albo zachód słońca nad jeziorem.
Większość z nas porusza się po mieście niczym po dobrze znanej mapie. Znamy najkrótszą drogę do pracy, ulubioną kawiarnię i sklep za rogiem, ale rzadko zatrzymujemy się, by spojrzeć na otoczenie uważniej.
Manipulacja rzadko przypomina głośną kłótnię czy otwarte kłamstwo. Znacznie częściej pojawia się cicho.
Klub Sosnowy w Warszawie na chwilę przeniósł swoich gości do czasów, w których kasety magnetofonowe przewijano ołówkiem, plakaty idoli zajmowały ściany nastoletnich pokoi, a pierwsze dźwięki „Wannabe” czy „I Want It That Way” potrafiły natychmiast wywołać ekscytację.
Zdarza się, że już po kilku pierwszych dźwiękach ulubionej piosenki na ramionach pojawia się gęsia skórka, oddech na moment zwalnia, a oczy mimowolnie wypełniają się łzami.
Co roku, gdy nadchodzi początek lata, tysiące osób ruszają w podróż, aby choć przez chwilę stanąć pośród kwitnących pól lawendy.
Coraz więcej kobiet świadomie wybiera życie solo, a decyzja ta coraz rzadziej wynika z przypadku czy rozczarowania, lecz z przekonania, że szczęście nie musi mieć obrączki ani wspólnego adresu.
Wracamy do domu z nadzieją, że zostawimy za drzwiami stres, pośpiech i nadmiar bodźców. Nie zawsze jednak tak się dzieje. Zagracone wnętrza, ostre światło czy nieustanny hałas sprawiają, że organizm wcale nie przechodzi w tryb odpoczynku.
Kalendarz pęka w szwach, lista zadań wydłuża się szybciej, niż udaje się ją skracać, a odpowiedź „nie mam czasu” staje się najczęściej wypowiadanym zdaniem dnia. Współczesny świat nagradza produktywność, ale coraz więcej psychologów zwraca uwagę, że nieustanne bycie zajętym może prowadzić do przemęczenia, frustracji i utraty radości z życia.
Nie trzeba kupować biletu na drugi koniec świata ani planować dwutygodniowego urlopu, by poczuć dreszcz odkrywcy.
W dzieciństwie przyjaźnie rodziły się na placu zabaw, w szkolnej ławce czy podczas wakacyjnych wyjazdów. W dorosłości wszystko wydaje się znacznie bardziej skomplikowane.
Publiczność słyszy perfekcyjnie wyśpiewane dźwięki, ale rzadko zdaje sobie sprawę z tego, ile wysiłku kosztuje ich wydobycie.
Plastik otacza nas niemal z każdej strony. Znajduje się w opakowaniach żywności, kosmetykach, ubraniach, a nawet w przedmiotach, których na co dzień nie zauważamy.
Wystarczy subtelna woń pieczonego ciasta, mokrego lasu po deszczu albo perfum noszonych przed laty, by w jednej chwili przenieść się do dzieciństwa, pierwszej miłości czy wakacji sprzed wielu lat.
Są książki, które czyta się raz i odkłada na półkę, oraz takie, które wracają do rodzinnego życia niczym dobrzy przyjaciele, gotowi raz jeszcze rozbawić, wzruszyć i przypomnieć, że wyobraźnia nie zna granic.
Jarosław Gibas w książce „Pojednanie z cieniem. Jak zaakceptować mroczną stronę naszej osobowości i przejąć nad nią kontrolę” zaprasza czytelnika do miejsca, do którego zwykle zaglądamy niechętnie. Do wewnętrznej piwnicy, gdzie od lat stoją zamknięte skrzynie z emocjami, impulsami, lękami, wstydem, zazdrością, gniewem, ale też z talentami, które kiedyś uznaliśmy za zbyt głośne, niewygodne albo niebezpieczne.
Nie każdy marzy o wakacjach w rytmie festiwalu, hałasu i kolejek do atrakcji. Dla introwertyków podróż to nie pogoń za bodźcami, lecz poszukiwanie ciszy, przestrzeni i spokoju — miejsc, które nie krzyczą, lecz szepczą.
Gdy Teatr zamienia się w ocean.
Książka „Wąska ścieżka. Dlaczego odszedłem z kościoła” autorstwa Stanisława Obirka i Artura Nowaka nie jest zwykłym wywiadem rzeką ani kolejną publikacją próbującą szokować krytyką religii. To raczej spokojna, choć momentami bolesna, podróż przez krajobraz wiary, zwątpienia i osobistej odwagi.