„Jestem jesieniarą” – recenzja

Karolina Wilczyńska zaprosiła mnie do świata, który miał pachnieć jesienią, ale zamiast tego został zamknięty za szklanym ekranem smartfona. Główna bohaterka, Zuzanna, prowadzi spokojne życie kieleckiej studentki. Jest cicha, nieśmiała i nie lubi wychodzić przed szereg. Najchętniej pozostaje niezauważona, nie przypuszczając, że pewnego dnia jej wizerunek stanie się przedmiotem zainteresowania tysięcy internautów.

Wszystko zaczyna się od niewinnego zdjęcia zrobionego w parku. Osoba prowadząca popularny profil Metropolity wykorzystuje fotografię Zuzanny w relacji o jej mieście, a tajemnicza „jesieniara” błyskawicznie podbija serca odbiorców. To o tyle zaskakujące, że Metropolita zwykle słynie z cynizmu i nie szczędzi swoim obserwatorom kąśliwych komentarzy. Tym razem internauci dostają jednak coś zupełnie innego – zagadkę, która pozwala im na chwilę oderwać się od codzienności. Chcą dowiedzieć się, kim jest dziewczyna ze zdjęcia, a kiedy sam Metropolita dostrzega w całej sytuacji szansę na dalsze zainteresowanie odbiorców, postanawia ją odnaleźć. Zuzanna, która nigdy nie zabiegała o uwagę innych, zostaje wciągnięta w rzeczywistość, na którą nie była przygotowana.

Największą zaletą powieści jest dla mnie obraz mediów społecznościowych i mechanizmów, które nimi rządzą. Karolina Wilczyńska przygląda się temu światu z różnych perspektyw: twórców internetowych, ich odbiorców oraz osób, które zupełnie przypadkowo stają się bohaterami sieciowych opowieści. Pokazuje, jak łatwo wzbudzić zainteresowanie, podsycić ciekawość i zamienić czyjąś prywatność w publiczne widowisko. Zuzanna nie potrzebowała mediów społecznościowych, by funkcjonować na co dzień, ale wystarczyło jedno zdjęcie, by znalazła się w samym środku internetowej burzy.

Szczególnie istotny jest przy tym problem publikowania wizerunku bez zgody osoby, która znalazła się na fotografii. Zdjęcie może wydawać się niewinne, a komentarze pod nim – życzliwe. Nie zmienia to jednak faktu, że osoba przedstawiona na zdjęciu niekoniecznie chce stać się obiektem powszechnego zainteresowania. Dobre intencje odbiorców nie sprawiają automatycznie, że przekraczanie czyichś granic przestaje być problemem. Powieść skłania więc do zastanowienia się nad tym, gdzie kończy się zwykła ciekawość, a zaczyna ingerowanie w cudze życie.

Podczas lektury zdarzały się jednak momenty, w których brakowało mi nieco większej dynamiki. Niektóre opisy były dla mnie zbyt rozwlekłe, a fragmenty, które można było przekazać w kilku zdaniach, zajmowały znacznie więcej miejsca, niż potrzebowały. Momentami trudno było mi utrzymać zainteresowanie i z niecierpliwością czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Myślę, że nieco bardziej skondensowana narracja sprawiłaby, że lektura byłaby dla mnie znacznie przyjemniejsza.

„Jestem jesieniarą” to powieść, której zdecydowanie nie mogę odmówić trafnych obserwacji na temat współczesnego internetu. Autorka dobrze pokazuje, jak działają media społecznościowe, jak buduje się zainteresowanie odbiorców i jak łatwo przypadkowa osoba może stracić kontrolę nad własnym wizerunkiem. Ten aspekt książki uważam za jej najmocniejszą stronę.

Opowieść skłania do zastanowienia się nad własną obecnością w sieci. Czy naprawdę musimy dzielić się z innymi każdym szczegółem naszego życia? Czy zanim opublikujemy zdjęcie lub opowiemy o czymś osobistym, zastanawiamy się, gdzie trafią te informacje i kto będzie mógł je wykorzystać? Warto pamiętać, że prywatność jest czymś, o co możemy i powinniśmy dbać. Nie wszystkim, co przeżywamy, musimy od razu dzielić się ze światem. To chyba najcenniejsza lekcja, jaką wyciągnęłam z tej powieści. 

Katarzyna Chober

Karolina Wilczyńska, „Jestem jesieniarą”, Wydawnictwo FLOW, Gdańsk, 2026.