„Lato w pionierskiej chuście” – recenzja

Kiedy otrzymałam pierwszy raz tę książkę, zwróciłam uwagę na jej autorki. Dwa niepolsko brzmiące nazwiska Malisowa i Silwanowa. Nie były one jak dotąd znane na polskim rynku książki, dlatego też nie było zaskakujące, że „Lato w pionierskiej chuście” jest ich debiutem.  Jelena Malisova, urodzona pod koniec lat osiemdziesiątych w radzieckim mieście, zaczynała jako młoda poetka publikująca swoje wiersze w lokalnych gazetach. Przeprowadziła się do Moskwy na początku XXI wieku. Katierina Silwanowa urodziła się zaś w Charkowie. Ukończyła Charkowski Narodowy Uniwersytet Rolniczy i zaczęła tworzyć literaturę w wieku 21 lat. Osiedliła się później w Niżnym Nowogrodzie, gdzie pracując, oddawała się pisaniu w wolnych chwilach, tam też poznała Jelenę. Poetki odkrywając w sobie zamiłowanie do pisania, dopiero po połączeniu sił, stworzyły powieść, która ujrzała światło dzienne.

O czym opowiada „Lato w pionierskiej chuście”? Szesnastoletni Jura wraca do „Jaskółki” na kolejny już turnus,. Chłopak jest znudzony i niechętnie spędza czas w tym miejscu. W grupie jednak zauważa nowego członka, Wołodię.  Osiemnastolatek zdaję się być bardzo nieśmiały, jest niepewny i zagubiony. Młodzi mężczyźni szybko nawiązują bliski kontakt, przekraczając granice przyjaźni. Jura odkrywa w sobie nowe uczucia, co wywołuje w nim mieszane emocje –  strach i ekscytację. Ich miłość musi jednak pozostać tajemnicą, ze względu na zakaz homoseksualizmu w ZSRR. Dwadzieścia lat później Jura wraca do „Jaskółki”, poszukując wspomnień. Co zdarzyło się z Wołodią i ich niespełnioną miłością? Czy ich drogi się jeszcze skrzyżują?

„Lato w pionierskiej chuście” jest według mnie wspaniałą opowieścią o miłości dwóch młodzieńców. Obaj chłopcy przestraszeni brakiem akceptacji wśród bliskich, tłamszą uczucia, wmawiając sobie, że są one niepoprawne i złe. Ta książka to podróż o poszukiwaniu siebie i własnej tożsamości, a także budowania poczucia własnej wartości. Opowiada o strachu, ale także o przyjaźni i niewinnej młodości, która rządzi się swoimi prawami i pozwala popełniać błędy, uczyć się na nich i wyciągać wnioski. Malisowa i Silwanowa piszą o poszukiwaniu szczęścia. Warto dodać (i zejść nieco na ziemię), że książka ta bardzo dobitnie pokazuje zmiany społeczno–gospodarcze zachodzące zarówno na wschodzie, jak i na świecie. Odmienne sposoby myślenia, poglądy i powolne otwieranie się globalnego społeczeństwa na coś – co do tej pory było nieakceptowalne.

Zwykle nie mam zastrzeżeń do technicznych stron recenzowanych przeze mnie książek, tym razem jednak muszę się przyczepić. Całe szczęście, że czar i urok rzucony na mnie przez Jelenę Malisową i Katierinę Silwanową nie zdołał przyćmić fatalnego druku tego wydania. Wydawnictwo Insignis ta mała czcionka jest za mała nawet dla osoby, która nie ma problemu ze wzrokiem. Przyznam, że „łyknęłam” tę powieść w niespełna kilka dni, hamowały mnie tylko zmęczone oczy. Książka jest dość długa, ponieważ liczy sobie prawie pół tysiąca stron. Gabarytowa jest więc pokaźnych rozmiarów lekturą. Nie mogę za to narzekać na okładkę „Lata w pionierskiej chuście”. Widać tam tytułowe lato, które urzeka mnie równie bardzo jak treść tej powieści.

Urzekła mnie ta historia. Pokochałam w niej klimat nostalgicznego lata, wczułam się w ogrom emocji, które niesie za sobą ta historia i przejęłam trudnościami jakie wynikają z prostej ludzkiej nietolerancji i braku akceptacji. „Lato w pionierskiej chuście” w jakiś podejrzany sposób poruszyło moim czytelniczym serduchem… nie mogę więc zakończyć tej recenzji inaczej – polecam gorąco!

Klaudia Dydymska
(klaudia.dydymska@dlalejdis.pl)

Jelena Malisowa, Katierina Silwanowa, „Lato w pionierskiej chuście”, Wydawnictwo Insignis,  Kraków 2023