„Nuta” – recenzja

Dawid Arher urodził się nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Wszyscy byli zdziwieni tym faktem, jednak nie pomagały ani zabiegi lekarzy, ani modlitwy Matki. Chłopiec nie płacze, nie odzywa się, z każdym dniem okazuje się jednak, że milczy dlatego, że pragnie słuchać innych i otaczającego go świata. Któregoś dnia do jego uszu dobiega dźwięk z oddali, za którym chłopiec postanawia podążyć. Dokąd zatem zaprowadzi go pragnienie odnalezienia melodii idealnej?

Już na samym początku intryguje nas sam tytuł książki i jej okładka. Jest to prosta historia chłopca, który ma niezwykły słuch. Dawid Arher to chłopiec, a następnie mężczyzna, multiinstrumentalista, wirtuoz i wrażliwy artysta. Życie Dawida nie jest proste, dorasta w otoczeniu niezrozumienia, braku miłości, zrozumienia. Kiedy trafia pod opiekę dyrektora szkoły muzycznej, jego życie się zmienia. Nie jest mu prosto funkcjonować w takim świecie, jednak nadal żyje i poszukuje idealnego dźwięku. Dawid słyszy bowiem to, czego nie słyszą inni; słyszy więcej i całym sobą odczuwa każdy dźwięk. Potrafi odróżnić dźwięki od siebie, nawet takie, które nie są słyszalne ludzkim uchem. Dźwięki, które słyszymy codziennie i wydają nam się niepotrzebne on uważa za wartościowe i interesujące. Jego talent muzyczny jest wybitny, jednak nie ma kompletnie zdolności językowych, dlatego boi się zabierać głos. Książka jest niewielka, ale jej akcja toczy się szybko, treść zmusza czytelnika do refleksji i pokazuje ciekawe aspekty związane z ludzką naturą. „Nuta” to opowieść o oryginalnym, nietypowym i bardzo utalentowanym dziecku, któremu nikt nie chciał pomóc, uważając go za dziwaka. Jest to opowieść również o chciwych i okrutnych ludziach, którzy potrafią posunąć się do wszystkiego, aby uzyskać dla siebie najwięcej. W takim świecie trudno żyje się osobom utalentowanym, wybitnym i wyjątkowym, którzy żyją głównie marzeniami. Książka jest określona jako literatura obyczajowa, ale można w niej znaleźć fragmenty groteski, gdyż czasem bilansuje na granicy absurdu. Czytelnikom może spodobać się również język oraz sposób prowadzenia narracji. Dzięki temu książkę czyta się bardzo szybko.

Ta krótka opowieść pokazuje nam, że wewnętrzne dobro, a także poszukiwanie ideału jest w każdym z nas i warto do niego dążyć. Jest to krótka ale treściwa opowieść o pięknym przesłaniu, które każdy powinien zobaczyć i zapamiętać.

Ewelina Makoś
(ewelina.makos@dlalejdis.pl)

Dariusz Lechański, „Nuta”, Wydawnictwo Novae Res, Gdynia, 2020.