„Opowiedz mi, Dziadku. Książka do przechowywania wspomnień” – recenzja

Styczeń. Każdego roku Dzień Babci i Dziadka to okazja jednorocznych kwiatów doniczkowych, figlarnych skarpetek i czekoladowych bombonierek. Staram się co roku wymyślić coś bardziej… oryginalnego, ale Dziadkowe jak zwykle wszystko mają i niczego nie potrzebują.

„Opowiedz mi, Dziadku...” (oraz jego siostrzana wersja „Opowiedz mi, Babciu…”) to jeden z tych prezentów, które z pozoru są po prostu ładną książką, a w rzeczywistości okazują się czymś znacznie większym – pretekstem do rozmowy, mostem między pokoleniami i przepełnioną historiami kapsułą czasu. A więc… zamiast kolejnego przedmiotu, który po czasie trafi na zakurzoną półkę, możemy podarować (im, ale także i sobie – już sama nie wiem, kto na tym albumie bardziej skorzysta!) narzędzie do ocalania wspomnień, czyli czegoś, co jest najcenniejszą częścią rodzinnego dziedzictwa.

Album motywuje seniorów, by na kartkach papieru podzielili się historiami o dzieciństwie w zupełnie innych realiach, pierwszej pracy, wielkiej miłości, trudnych wyborach i małych, codziennych radościach – to wszystko zwykle pojawia się mimochodem, przy okazji świąt czy rodzinnych spotkań. Ten album daje przestrzeń, by wreszcie zebrać je w całość. Według mnie? Fantastyczny wynalazek XXI wieku!

Największą siłą tej publikacji jest jej prostota i przemyślana koncepcja. To nie jest książka do czytania – to książka do wypełnienia. Punkt wyjścia stanowią puste karty, które Dziadek lub Babcia stopniowo zapełniają swoją historią. Pomagają w tym dobrze skonstruowane pytania: o dzieciństwo, rodziców, szkołę, marzenia, pierwsze sukcesy i porażki, o to, jak poznali swoją drugą połówkę, co było dla nich najważniejsze w życiu. Dzięki temu nawet osoby, które twierdzą, że „nie mają talentu do pisania”, zaczynają snuć opowieść zupełnie naturalnie – krok po kroku, step by step…

Album ma duży format, twardą okładkę i solidną oprawę, co od razu sugeruje, że to projekt na lata. Gruby papier sprawia, że pisanie jest wygodne, a całość wygląda elegancko i trwale. To ważne – skoro utrwalać wspomnienia, to porządnie (wręcz pancernie!). W końcu za kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt lat ktoś będzie do tych stron wracał, wspominał, a może nawet się wzruszy!

Ogromnym atutem są także puste przestrzenie przeznaczone na zdjęcia, wycinki, rysunki czy inne pamiątki. Co druga strona daje pełną dowolność – można wkleić fotografię z młodości, fragment listu, starą pocztówkę. Dzięki temu album nie jest jedynie zbiorem odpowiedzi na pytania, ale staje się osobistą kroniką, jedyną w swoim rodzaju. Oryginalną! Ograniczeniem jest tu wyłącznie wyobraźnia i chęć podzielenia się swoją historią.

Co szczególnie cenne, z takiego prezentu najbardziej skorzystają… kolejne pokolenia. To one pewnego dnia otworzą album i być może znajdą odpowiedzi na pytania, których nie zdążyły zadać. Być może lepiej zrozumieją własne korzenie, rodzinne cechy, przekazywane z pokolenia na pokolenie wartości. W tym sensie to książka, która pracuje dla przyszłości.

„Opowiedz mi, Dziadku...” to nie tylko ładny upominek. To zaproszenie do rozmowy i zatrzymania się na chwilę w świecie, który pędzi coraz szybciej. To szansa, by powiedzieć naszym seniorom: „A wiesz co? Chciałabym wiedzieć, jak to było, jak byłeś młody!”.

Gorąco polecam – bo nie ma nic cenniejszego niż wspomnienia, zwłaszcza te zapisane własnoręcznie przez tych, których kochamy najbardziej.

Babciu, Dziadku, jesteście dla mnie ważni!

Klaudia Dydymska

Monika Koprivova, „Opowiedz mi, Dziadku. Książka do przechowywania wspomnień”, Wydawnictwo Loyal Solutions, Opole, 2015.