„Co zrobi Frania? Wytrwałość” – recenzja

Od samych narodzin rodzice (przynajmniej ci świadomi) starają się tak pokierować rozwojem swojego dziecka, aby wychować go przede wszystkim na mądrego człowieka, o rozległych zainteresowaniach, biegle władającego kilkoma językami. Nic więc dziwnego, że właściwie już od przedszkola dzieci są posyłane na mnóstwo zajęć dodatkowych; wielu rodziców poświęca mnóstwo czasu na pogłębianie zainteresowań swoich pociech (podróżowanie, zabieranie ich do miejsc kultury czy własna praca z dzieckiem). Warto jednak, w tym edukacyjnym ferworze, pamiętać, że kompetencje społeczne są równie istotne i stanowią jeden z ważniejszych filarów, na których opiera się edukacja młodego człowieka. Od małego trzeba kształtować w swoim dziecku pewne postawy i cechy, które pomogą mu nie tylko w przyszłym rozwoju zawodowym, ale przede wszystkim we właściwym funkcjonowaniu społecznym.

Na całą serię „Co zrobi Frania?” składa się już 7 książeczek o wiele mówiących tytułach – „Współpraca”, „Życzliwość”, „Szczerość”, „Akceptacja”, „Oczekiwanie”, „Asertywność”, „Zaufanie” i „Samodzielność”. Teraz do serii dołączyła kolejna – „Wytrwałość”.

W dzisiejszych czasach mało mówi się o wytrwałości, a szkoda. Współczesny zabiegany świat, konsumpcjonizm, otrzymywanie wszystkiego „tu i teraz, zaraz”, wysoki stopień technicyzacji sprawiają, że ta cecha wydaje się niepotrzebna. A to nieprawda! Wytrwałość, cierpliwość, konsekwencja są fundamentem innych cnót, które w sobie kształcimy. Aby osiągnąć w czymś mistrzostwo, nie wystarczy sam talent. Niezbędna jest wytrwałość, konsekwentne dążenie do celu, niestrudzone powtarzanie tych samych czynności, działanie mimo pojawiających się przeszkód.

Bohaterka książki – Frania – ma 5 lat, starszego brata Ryśka i młodszą siostrę Anielkę. Dziewczynka prezentuje dzieciom różne sytuacje ze swojego życia, w których wykazała się właśnie wytrwałością. Pierwsza opowieść dotyczy nauki skakania na skakance. Dziewczynce nie udawała się ta trudna sztuka, ale dzięki pomocy taty udało się jej ujarzmić ten sport. Druga sytuacja dotyczyła budowy labiryntu z klocków domino, który ciągle się przewracał. Dziewczynka jednak zawzięła się i ukończyła swoją budowlę dzięki wskazówkom brata, który bardzo w nią wierzył. Ostatnia historyjka dotyczy zgubienia pluszaka, który odnalazł się dzięki temu, że Frania wytrwale szukała go, wywieszając ogłoszenia o jego zaginięciu.

Historyjki są bardzo przyjemne i krótkie, ale bardzo treściwe. Dzięki temu możemy mieć pewność, że dziecko się nie znudzi. To, co jest w nich warte podkreślenia to żółte kartki w środku opowiadań. Gdy, w każdej z historyjek dochodziło do momentu, że Frania nie dawała sobie rady i musiała podjąć decyzję, w książeczce pojawiała się żółta karteczka z napisem: „I jak myślicie – co zrobiłam?”. Pod pytanie zapisane są cztery odpowiedzi, a dziecko podczas czytania może starać się zgadnąć, co zrobiła główna bohaterka. To nadaje treści pewnej interaktywności, ale jest też doskonałym pretekstem do rozmowy z dzieckiem, które postępowanie jest właściwe, a które nie i dlaczego.

Bardzo wartościowe są też końcowe fragmenty książeczek, gdzie znajdują się dobre rady i praktyczne wskazówki odnoszące się do tematu książeczki, czyli wytrwałości. Naprawdę warto przeczytać, by uświadomić dziecku, jak niesłychanie ważne jest bycie wytrwałym.

Bardzo polecam tę książeczkę i żałuję, że wcześniej nie trafiłam na tę serię. Jestem przekonana, że szybko nadrobię zaległości w dziecięcej biblioteczce. Polecam!

Anna Stasiuk
(anna.stasiuk@dlalejdis.pl)

Barbara Supeł, „Co zrobi Frania? Wytrwałość”, Świetlik, Białystok, 2024.