„Czarny Mercedes” – recenzja

W okupowanej Warszawie jednym powodzi się dobrze, a inni umierają z głodu. Jedna z lepszych restauracji znajduje się w Getcie, w Cafe Sztuka można zjeść dobry posiłek, wystarczy zapłacić.

Na wycieczkę do Getta esesman Maximilian Graf von Fleckenstein zaprasza swojego znajomego adwokata Karola Holzera jedzą tam jedzenie, którego nie podaje się w restauracjach okupowanej Warszawy, a co dopiero w takim miejscu. Gdy jedni ludzie głodują i umierają, inni bawią się jakby nic się nie stało. Niemiecki żołnierz czerpie z tego przyjemność, polski adwokat nie mógł mu odmówić, sam działa w podziemiu.

Karol Holzer postanawia, pomimo wszystko, pozostać człowiekiem w tych trudnych czasach. Przygarnia do swojego domu młodą Żydówkę, którą kiedyś uczył. Pragnie „przechować” ją u siebie przez całą wojnę chociaż wie, że za pomoc Żydom grozi śmierć. Aneta Landau staje się żoną adwokata i przybiera dane jego prawdziwej żony, z którą mężczyzna się rozstał. Odtąd nazywa się Krystyną Holzer. Jednak zmiana tożsamości nie pomaga jej przetrwać wojny. Pewnego dnia zostaje zasztyletowana. Powstaje pytanie kto to zrobił? Czy ktoś zabił ją z zazdrości, bo zakochał się w Karolu Holzerze nieodwzajemnioną miłością i czy zrobiła to kobieta czy może mężczyzna z tych samych względów.

Sprawę tą musi rozwiązać nadkomisarz Rafał Król.

W „Czarnym Mercedesie” Janusz Majewski opisuję Warszawę i Lwów podczas drugiej wojny światowej. W tych trudnych dniach ukazuje ludzi w ich codziennym życiu, na które duże piętno wywarła wojna.

Janusz Majewski jest poetą, reżyserem oraz rektorem Warszawskiej Szkoły Firmowej.

„Czarny Mercedes” to książka dla osób zafascynowanych twórczością Majewskiego, każdy z nas jest ciekawy kto zabił, jednak nie każdego wciąga ta pozycja. Na pewno nie przejedziemy z jej powodu przystanku czy nie będziemy prowadzić na jej temat długich dyskusji w towarzystwie.

Agnieszka Krakowiak
(agnieszka.krakowiak@dlalejdis.pl)

Janusz Majewski, Czarny Mercedes, Warszawa, Wydawnictwo Marginesy, 2016