„Dzikie łapy. Wyprawa przez las” – recenzja

„Dzikie łapy. Wyprawa przez las” to kolejna część historii, która pod uroczą, miękką, futerkową warstwą przemyca zaskakująco dojrzałe i psychologicznie celne refleksje o lęku, bezpieczeństwie i o tym, jak bardzo nasze doświadczenia wpływają na sposób postrzegania świata.

Po raz kolejny wracamy do Tryma i Lukasa – dwóch lisów, których dzieli właściwie wszystko. Trym wreszcie odzyskał to, o czym marzył: rodzinę, wolność i swoje miejsce w lesie. Oddycha pełną piersią, cieszy się naturą i tym, że znów może żyć zgodnie z rytmem dzikiego świata. Dla niego las jest domem, symbolem bezpieczeństwa i niezależności.

Tymczasem Lukas przeżywa dokładnie odwrotne emocje. Lis wychowany na fermie zderza się z rzeczywistością, która miała być spełnieniem marzeń, a okazuje się źródłem ogromnego stresu i zagubienia. Las go przytłacza. Hałasy, nieprzewidywalność, konieczność ciągłego reagowania, brak stałych punktów odniesienia – wszystko to sprawia, że zaczyna tęsknić za miejscem, które dla innych było więzieniem.

Autor bardzo subtelnie pokazuje coś, o czym rzadko mówi się głośno: że nawet trudne, ograniczające warunki mogą stać się dla kogoś źródłem poczucia bezpieczeństwa. Człowiek – i najwyraźniej również lis – przywiązuje się do tego, co zna. Nawet jeśli to, co zna, nie jest dobre. Lukas nie tęskni za fermą dlatego, że była idealna. Tęskni za przewidywalnością, swoimi nawykami i światem, który rozumiał.

Myślę, że wielu czytelników – nawet tych dorosłych – może bardzo mocno odnaleźć się w tym wątku. Przecież my również często kurczowo trzymamy się sytuacji, relacji czy schematów, które nas ograniczają, tylko dlatego, że są znajome. Strach przed nieznanym bywa silniejszy niż dyskomfort tego, co już znamy.

Komiks świetnie pokazuje też, że nasze doświadczenia nie muszą być wyłącznie ciężarem. To, co wydaje się słabością albo „skutkiem klatki”, może z czasem okazać się umiejętnością pomagającą przetrwać. Lukas, który nigdy wcześniej nie żył na wolności, posiada cechy i odruchy zupełnie inne niż Trym – ale właśnie one momentami okazują się przydatne. To bardzo mądra metafora. Nie wszyscy startujemy z tego samego miejsca. Nie wszyscy mamy taki sam zestaw doświadczeń, odporności czy możliwości. A jednak każdy z nas niesie w sobie coś wartościowego – nawet jeśli sam jeszcze tego nie dostrzega.

Ogromnym atutem tej serii pozostają ilustracje. Są przepiękne, miękkie, pełne emocji i detali. Potrafią jednocześnie otulać i budować napięcie. Bohaterowie mają w sobie tyle autentyczności, że bardzo szybko przestają być „tylko” lisami. Stają się odbiciem bardzo ludzkich emocji: lęku, tęsknoty, potrzeby akceptacji i szukania swojego miejsca.

Doceniam też to, że historia nie próbuje wciskać prostych odpowiedzi. Nie mówi: „wolność zawsze jest dobra”, „strach jest zły” albo „trzeba natychmiast wyjść ze swojej strefy komfortu”. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że czasem trzeba najpierw oswoić nowy świat małymi krokami. Odwaga nie zawsze wygląda spektakularnie. Czasem jest nią po prostu kolejny dzień przeżyty mimo lęku.

W komiksie pojawiają się też delikatne odniesienia do kwestii tożsamości płciowej i orientacji seksualnej. Są one jednak bardzo subtelne i stanowią niewielki fragment całej historii, ale warto o tym wspomnieć, by rodzice mogli sami zdecydować, czy i kiedy chcą podejmować takie tematy z dziećmi.

„Dzikie łapy. Wyprawa przez las” to jednak przede wszystkim piękna opowieść o różnorodności doświadczeń i o tym, że wrażliwość nie jest wadą. To historia dla dzieci, ale też dla dorosłych, którzy czasem sami czują się trochę jak Lukas – zagubieni w świecie, który miał wyglądać zupełnie inaczej.

Katarzyna Chober

Victor Nordahl, „Dzikie łapy. Wyprawa przez las”, Story House Egmont, Warszawa, 2026.