„Z miłości? To współczuję. Opowieści z Omanu” - recenzja

Agata Romaniuk ukazuje kolejne oblicze świata muzułmańskiego, choć wydaje się, że wiele zostało powiedziane. Oprócz prawdziwych i szokujących historii znajdziemy również mnóstwo opisów dotyczących życia, zasad zawieranych małżeństw, obchodów świąt, a także kwiatów, z których jest układane oblicze władcy. Nie brakuje tu dystansu do tego świata i delikatnej ironii ukrytej pomiędzy zasadami. Jedną z nich jest zawieranie małżeństwa z kontraktem opisującym każde wynagrodzenie za urodzenie syna, miesięczną pensją, a także ilością biżuterii, którą zostaje obdarowana panna młoda. Jest to jej zabezpieczenie. Często bywały to potężne walizki pełne złotych ozdób.

Małżeństwo z miłości zasługuje na współczucie, rozsądniejsza jest chłodna kalkulacja. Tę zaskakującą prawdę poznajemy na samym początku. Historie „Z miłości? To współczuję. Opowieści z Omanu” ukazują świat odmienny od europejskiego. Postrzeganie kobiet, miłości, szczęścia i pozycji kobiety jest zupełnie inne.

Nie jest to kolejna powieść o bezmyślnej miłości niczym „Perska miłość” a przenikliwe reportaże jak „Miasto kłamstw. Cała prawda o Teheranie”. Agata Romaniuk nie omija tematu aranżowanych małżeństw i pokazuje świat w którym można kupić wszystko. Miłość za pieniądze, seks i posłuszeństwo za bezpieczeństwo. To świat w którym utrzymywanie prywatnej prostytutki jest tańsze niż posiadanie drugiej żony. Autorka obnaża „wycieczki zdrowotne” bogatych potentatów, które okazują się wyprawami po nieletnie, często 13-letnie żony. Pedofilia jest zakazana, ale istniejące prawo stwarza wiele furtek dla przestępców. Nie przemilcza również popularnych zabiegów „odnowienia” błony dziewiczej.

Każda z historii pokazuje, jak często samotne i nieszczęśliwe są kobiety w Omanie. Ale to samo prawo chroni je też przed zdradą i życiem bez środków finansowych, o ile są dowody na zdradę męża.

Początkowa teza o konieczności małżeństwa z miłości zostaje zachwiana, bo życie pisze własne scenariusze, a kobiety żyjące w Omanie mają podobne marzenia i wizje siebie w przyszłości. Pragną posiadać więcej wolności i czasem się to udaje, a czasem muszą zapłacić za te marzenia bardzo wysoką cenę. Agata Romaniuk opowiada o barwnym Omanie w którym można znaleźć miejsce na ziemi, ale pokazuje również, że to życie może być piekłem. To nie tylko szczery i rzetelny reporterski obraz Omanu, ale także złamane serce zamknięte w prawdziwej historii. Polecam.

Sylwia Wasin
(sylwia.wasin@dlalejdis.pl)

A. Romaniuk, „Z miłości? To współczuję. Opowieści z Omanu”, 2019, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań.