Abraham, miłość i prawo przyciągania

Wychodząc od tej zasady, autorzy przekonują, że mamy ogromny wpływ na własne życie, gdyż wszelkie prośby, myśli, pragnienia, jakie wysyłamy w przestrzeń mają ogromną moc sprawczą i jeśli pozostajemy w Wirze, to z całą pewnością zostaną zrealizowane.

Nauki Hicksów brzmią dość przekonująco, ale do pewnego momentu. Chyba każdy człowiek marzy o tym, żeby jego pragnienia materializowały się, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. „Wszystkie rzeczy, które występują w twoim życiu, pojawiają się z powodu próśb, które wysyłasz myślami”. Podobnie rzecz się ma z ludźmi, których spotykamy, przekonują autorzy. Jednak nieco wątpliwe, przynajmniej dla mnie, wydają się ciągłe odwołania autorów do Abrahama, czyli zbiorowej świadomości, Nie-Fizycznych nauczycieli cechujących się wysokim stopniem rozwoju, przekazujących Szerszą Perspektywę poprzez Esther. Rozmowy Jerry`ego z Abrahamem nasuwały mi podejrzenia o rozdwojenie jaźni bądź sprytny kamuflaż, mający na celu wywołanie złudzenia u „wyznawców”. Cała ta ideologia mnie kojarzy się z sektą, a jako taka odznacza się pejoratywnym nacechowaniem. Nie twierdzę, że moje odczucia po lekturze tej książki stanowią wykładnię dla innych. Absolutnie nie. Jeśli do kogoś przemawia ideologia Abrahama, to takie ma prawo.

Poza wskazanymi wyżej zarzutami, książka „Miłość i prawo przyciągania” Esther i Jerry`ego Hicksów jest za długa i zbyt zawiła. Momentami trudno się połapać w tych „mądrościach” autorów. A wraz z upływem żmudnego czasu, podczas lektury, przestawało mnie nawet obchodzić, co Hicksowie czy też Abraham mieli na myśli. To książka tylko dla miłośników tego typu „uduchowionych” poradników.

Jowita Kubiak
(jowita.kubiak@dlalejdis.pl)

Esther i Jerry Hicks, „Miłość i prawo przyciągania”, Studio Astropsychologii, Białystok 2010