„Botanika duszy” - recenzja

Alma Whittaker od najmłodszych lat uczona jest przez matkę, pragmatyczną Holenderkę z wysokiego rodu, wszystkiego, co wysoko urodzona dziewczynka umieć i wiedzieć powinna. Pięcioletnia Alma włada biegle kilkoma językami żywymi i matrwymi, posiada rozległą wiedzę z zakresu botaniki, retoryki i geografii. Sztuka nie jest mocną stroną Almy, jednak regularne doskonalenie umiejętności pozwala dziewczynce sprostać wymaganiom matki w stopniu zadowalającym.

Z biegiem lat Alma z pasją poszerza swoją wiedzę botaniczną, prowadzi własne badania. Ciężka praca wypełnia jej całe dnie, jednak Alma wciąż odczuwa pewną pustkę wewnątrz. Właśnie te mistrzowsko ukazywane przez autorkę dylematy młodej duszy sprawiają, że postać Almy nabiera wyrazu – przestaje być chodzącą encyklopedią botaniki, a zaczyna czuć, potrzebować i pragnąć... Tak rozpoczyna się rozwijajaca podróż Almy, dzięki której bohaterka zgłębi swą wiedzę jeszcze bardziej, ale też odkryje, czym jest miłość.

Burzliwe dzieje Stanów Zjednoczonych, nauki przyrodnicze, podróże i tęsknoty kobiecej duszy to nieodłączne elementy fabuły. Z początku Alma jest postacią pozbawioną wyrazu, z biegiem czasu jednak daje się poznać od zupełnie innej strony. Nie jest już tylko idealnie wykształconą i wychowaną dziewczyną z dobrego domu, lecz przede wszystkim kobietą. Powoli do głosu dochodzą dylematy i pragnienia duszy i ciała, które czynią ją bliższą dzisiejszej czytelniczce.

Elizabeth Gilbert stworzyła tło powieści tak rzeczywiste, a postać tak autentyczną, że „Botanikę duszy” czyta się jednym tchem.

Karolina Piejko
(karolina.piejko@dlalejdis.pl)

Elizabeth Gilbert, „Botanika duszy, Poznań, Dom Wydawniczy Rebis, 2014