„Café Chaos. Fasolowa katastrofa” - recenzja

Rodzinne biznesy rządzą się własnymi prawami, ale chyba nikt nie spodziewałby się, że jedna pomyłka przy składaniu zamówienia może doprowadzić do prawdziwej lawiny problemów. To właśnie jedno dodatkowe „0” w zamówieniu staje się początkiem kolejnej serii przygód Hope Kruszonki. Ten z pozoru błahy problem urasta do rangi prawdziwej katastrofy, kiedy to rodzina staje przed wyzwaniem wykorzystania i sprzedania tysiąca puszek fasoli w sosie w jedyne dwa miesiące.

Losy tytułowej kawiarni stają pod znakiem zapytania, a cała rodzina podejmuje próbę ocalenia biznesu. Kolejne pomysły na przepisy i marketing fasolowych produktów stanowią główne tło humorystyczne. Książkę czyta się bardzo szybko. Narracja przypomina momentami pamiętnik, a lekkie pióro autorki sprawia, że kolejne rozdziały dosłownie znikają. Oprócz wspomnianej katastrofy czytelnik poznaje problemy samej bohaterki związane z odkrywaniem siebie, swoich talentów czy odnajdywania się w grupie rówieśników.

Główna bohaterka, jedenastoletnia Hope Kruszonka, jest postacią, którą łatwo polubić. Ma w sobie odpowiednią dawkę nastoletnich emocji, niepewności i wrażliwości, ale jednocześnie potrafi celnie komentować rzeczywistość. Obserwuje świat, wyciąga wnioski i nie zawsze wie, jak odnaleźć się w sytuacjach, które ją spotykają. Dzięki temu wypada bardzo naturalnie, a jej problemy nie sprawiają wrażenia sztucznie dopisanych do fabuły.

Najbardziej przekonująco wypadają wątki związane z relacjami. Hope próbuje znaleźć równowagę między własnym życiem a potrzebami rodziny, odnaleźć się w grupie rówieśników, a przy okazji odkryć, w czym naprawdę jest dobra. To tematy bliskie wielu młodym czytelnikom, przedstawione bez moralizowania i nachalnych życiowych lekcji. Cała historia pokazana z perspektywy bohaterki dodatkowo wzmacnia autentyczność jej przeżyć.

Choć książka reklamowana jest jako humorystyczna, mnie bardziej urzekło coś innego. Catherine Wilkins stworzyła rodzinę, która mimo codziennych problemów naprawdę się wspiera. Nie znajdziemy tu sztucznie wyolbrzymionych konfliktów ani rodzeństwa, które wzajemnie uprzykrza sobie życie. Zamiast tego dostajemy obraz bliskich sobie ludzi, którzy popełniają błędy, ale mogą na sobie polegać. Kiedy jest taka potrzeba, są w stanie skarcić w zdrowy i wychowawczy sposób. Podobnie wygląda wątek przyjaźni – autorka przypomina, że czasem jedna szczera i oddana osoba jest więcej warta niż grupa przypadkowych znajomych.

To dobra propozycja dla czytelników w wieku około 9-13 lat, szczególnie tych, którzy lubią historie osadzone w codzienności i bohaterów mierzących się z problemami podobnymi do ich własnych. Dorośli też mogą odnaleźć w niej coś dla siebie – czy to lekką rozrywkę, czy przypomnienie, jak skomplikowany potrafi być świat jedenastolatka.

Po zamknięciu książki nie miałam poczucia, że przeczytałam historię, która zmieni moje spojrzenie na świat. To raczej przyjemna, niezobowiązująca lektura, która potrafi umilić jedno popołudnie. Jej największą siłą nie jest jednak tytułowa katastrofa, lecz ciepły obraz rodziny, wartość prawdziwej przyjaźni i przypomnienie, że dorastanie to nieustanne poszukiwanie równowagi między sobą a światem wokół nas.

W czasach, w których młodzi ludzie często mierzą swoją wartość liczbą obserwujących i znajomych, Catherine Wilkins przypomina, że czasem jedna prawdziwa przyjaźń znaczy więcej niż cała grupa płytkich relacji.

Ewa Jarosz

Catherine Wilkins, „Café Chaos. Fasolowa katastrofa”, Wydawnictwo Wilga, Warszawa, 2026.