„Chodź za mną” - recenzja

Kryminały i thrillery to zdecydowanie mój ulubiony gatunek literacki. Niestety, ostatnimi czasy miałam niewiele szczęścia do wybieranych przeze mnie tytułów. Prawie każda kolejna powieść, która miała być wciągającym kryminałem, okazywała się mało interesującym obyczajem, które naprawdę mało mnie interesują. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać sięgając po najnowszą książkę Joanny Opiat-Bojarskiej, ponieważ nie czytałam żadnej z jej poprzednich powieści, choć oczywiście jej nazwisko nie było mi całkiem obce. Jest ona znana z poczytnych serii kryminalnych, a jej styl pisania jest określany jako tworzący iście filmowy efekt i tutaj nie sposób się nie zgodzić - po przeczytaniu pierwszego rozdziału miałam wrażenie, że właśnie obejrzałam scenę z całkiem dobrego filmu. Te uczucie zostało ze mną już do ostatniej kartki. Narracja Opiat-Bojarskiej wyjątkowo oddziałuje na wyobraźnię, sprawiając że każda scena z książki bez trudu wyświetlała się w mojej głowie niczym kadry filmowe.

„Chodź za mną” opowiada historię Ewy tak bardzo dbającej o swój profil na Instagramie, że aż sama zaczyna wierzyć w swoje idealne życie utkane z grubej sieci pozorów oraz Artura, niewidomego sąsiada młodej kobiety, którego intencje nie są zbyt jasne. Powieść wciąga i trzyma w napięciu, niełatwo jest się oderwać od lektury. Narracja jest lekka i książkę czyta się szybko, więc przeczytanie jej w jeden wieczór nie stanowi problemu. Problem leży za to gdzie indziej – powieść ta jest zdecydowanie za krótka. Po przeczytaniu ostatniego rozdziału poczułam straszny niedosyt, jakbym przeczytała tylko streszczenie świetnego thrillera, tyle potencjału na rozwinięcie wielu z wątków, na szersze pokazanie drugoplanowych i głównych bohaterów. Zdecydowanie mi mało.

Nie brak tutaj elementów thrillera psychologicznego, autorka świetnie prowadzi wielotorowo różne wątki, żonglując nie tylko narracją, ale też i bawiąc się emocjami czytelnika. Celowo zwodzi nas, kierując nasze podejrzenia to w jedną, to w drugą stronę, by raz po raz zaskakiwać nas tym jak akcja się rozwija. Barwni bohaterowie byli przedstawieni wyjątkowo plastycznie, w głowie samoistnie tworzyły mi się ich obrazy, a wyobraźnia sama dopisywała ich historie i motywy, którymi się kierowali. Podobało mi się zarówno ukazanie jak bardzo mylne są pozory po których oceniamy innych ludzi oraz jak łatwo możemy zostać zmanipulowani przez innych, nawet gdy wydaje się nam, że to my rozdajemy karty w danej relacji.

Mnogość wątków jednak może być tutaj także uznana za minus, poniekąd wygląda to tak jakby autorka miała zbyt wiele pomysłów na fabułę i nie potrafiła się zdecydować który z nich wybrać. Wątkami wykorzystanymi w tej powieści przez Opiat-Bojarską można by było obdzielić jeszcze przynajmniej jedną książkę i fabuła wcale nie straciłaby na dynamice, a być może zyskałaby, gdyż dzięki temu autorka rozwinęłaby lepiej niektóre wątki, które choć były interesujące, zostały przez nią ledwo użyte w kontekście całości. Zdaję sobie sprawę, że te zamieszanie z różnymi wątkami miało na celu zwiedzenie czytelnika na manowce i zapobiegnięcie przewidzenia przez niego rozwoju fabuły, jednak myślę, że zabieg ten został wykorzystany aż nadto obniżając nieco jakość książki.

„Chodź za mną” zdecydowanie robi dobrą reklamę autorce i skoro nie mogę już dłużej zostać z bohaterami jej najnowszej powieści to pozostaje mi sprawdzić czy inne książki Joanny Opiat-Bojarskiej spodobają mi się równie mocno.

Joanna Adamski
(joanna.adamski@dlalejdis.pl)

„Chodź za mną”, Joanna Opiat-Bojarska, Burda Książki, Warszawa, 2020