„Córka Izebel” - recenzja

Wilkie Collins uznawany jest za prekursora powieści detektywistycznej. Ciekawe jest to, że autor zazwyczaj głównymi bohaterkami czyni kobiety – te delikatne i słabe, ale także te charakterne, mocne, wyemancypowane. „Córka Izebel” pozwala nam poznać dwie wdowy: madame Fontaine, której największą miłością jest córka Minna oraz panią Wagner, która przejmuje wszelkie obowiązki po zmarłym mężu. Niespodziewanie ich losy połączy uczucie między dwojgiem młodych osób oraz wielobarwna postać Słomianego Jacka, byłego pensjonariusza domu dla obłąkanych.

Już sam tytuł jest bardzo wymowny. Izebel to pogańska królowa Izraela, biblijny symbol kobiecego zła, chciwości i okrucieństwa. Wilkie Collins, opowiadając historię kilku rodzin, przeprowadza  studium ciemnej strony ludzkiej natury. Granica między dobrem, a złem, koniecznością, a możliwością wyboru jest tutaj płynna. Już od początku zdajemy sobie sprawę z tego, kto jest negatywnym bohaterem. Czekamy tylko na ostateczne rozstrzygnięcie. Kto zatryumfuje, kto przegra, kto ocali, a kto straci życie?

„Córka Izebel” to przyjemna lektura, w której główną rolę odgrywa przypadek i tajemnice z przeszłości. Autor stara się przemycić w treści powieści próby równouprawnienia kobiet. Pani Wagner, jako wspólniczka w dużej firmie kupieckiej, stanowi chlubny wyjątek w XIX-wiecznej Europie. Madame Fontaine również bierze sprawy w swoje ręce, ale obie bohaterki stosują odmienne metody, by osiągnąć upragniony cel.

Wilkie Collins posiada własny styl i sposób prowadzenia narracji. Osobiście jestem wielką fanką jego twórczości, ale zdaję sobie sprawę, że czytelnicy przyzwyczajeni do nowoczesnej literatury, gdzie dynamika zdarzeń odgrywa dużą rolę, mogą być nieusatysfakcjonowani. Trucizny, klucze, podstępy i wielka miłość dwojga niewinnych osób. Jest klimatycznie, odrobinę demonicznie, ale do samego końca mamy nadzieję na pozytywne, bajkowe zakończenie. Czy faktycznie tak będzie? Warto się przekonać i sięgnąć po ten tytuł, zwłaszcza że ostatnie sceny dramatu rozegrają się w dość nietypowym miejscu – w domu pogrzebowym.

Anna Wasyliszyn
(anna.wasyliszyn@dlalejdis.pl)

Wilkie Collins, „Córka Izebel” , Kraków, Wydawnictwo MG, 2018