„Długi Mars” – recenzja

Uciekamy? Chowamy się? Walczymy z nimi na wszelkie możliwe sposoby?

„Długi Mars” to trzecia część serii science fiction, tworzonej przez Terrego Pratcheta i Stephena Baxtera. Pierwszy to znany brytyjski autor tego właśnie gatunku, natomiast drugi z nich jest twórcą humoresek. Połączyli siły, aby stworzyć dzieło ambitne, wykraczające poza naszą wyobraźnię, wzruszające i bawiące nas do łez. Taki był zamiar, natomiast trochę inaczej z efektami pracy. Powieść posiada co prawda ciekawą fabułę, ale wartkość akcji pozostawia wiele do życzenia. Nie jestem fanką gatunku science fiction, co może być powodem tego, iż opisy krajobrazów, maszyn czy poszczególnych postaci były dla mnie po prostu nudne i jakby „na siłę” wydłużane. Filmy z tego gatunku lubię właśnie za to, że trwają kilka godzin i w ciągu tych godzin reżyser potrafi przedstawić wydarzenia zawarte w całym tomie. Książki natomiast są dla koneserów szczegółowych opisów, czasem zbyt szczegółowych. Ciekawym zabiegiem jest natomiast to, iż kilka wątków fabularnych przeplata się jednocześnie, co szczęśliwie skupia uwagę czytelnika.

W „Długim Marsie” ludzie ostatecznie decydują się na eksplorację najbliższej Ziemi planety, Marsa. Pokładają nadzieję w znalezieniu tam nowego domu. Na duży plus zasługuje udział autora Stephena Baxtera, ponieważ wydaje mi się, że to dzięki niemu treść utrzymuje świeżość i ton dobrego, czasem czarnego humoru.

Podsumowując, „Długi Mars” jest powieścią niezwykłą. Choć opowiada typową historię science fiction, czyli o wydarzeniach, które mają miejsce w przyszłości i wcale nie możemy być pewni, że nasza przyszłość nie będzie tak właśnie wyglądać, to autorzy pisali ją, posiadając poczucie humoru i dużą wiedzę, którą tylko czasami przytłaczali zwyczajnego, nie-fana science fiction, czytelnika.

Joanna Swojak
(joanna.swojak@dlalejdis.pl)

Terry Pratchet, Stephen Baxter, Długi Mars, Prószyński i S-ka, Warszawa 2015