„Dopóki oddycham. Neven” – recenzja

Sara gotowa poświęcić wszystko, by ocalić życie ukochanego, trafia w ręce bezwzględnego prokuratora Rostowa. Jej decyzja prowadzi do dramatycznych konsekwencji zarówno dla niej, jak i dla Nevena, który po przebudzeniu ze śpiączki nie potrafi uwierzyć w jej poświęcenie. Zraniony, rozczarowany i pełen gniewu staje przed wyborem między nienawiścią a uczuciem, które mimo wszystko wciąż w nim tkwi.

Stilvoy umiejętnie buduje napięcie – akcja jest dynamiczna, a kolejne wydarzenia nie pozwalają na chwilę wytchnienia. Autorka nie unika trudnych tematów, takich jak przemoc, manipulacja czy psychiczna granica wytrzymałości. Jednocześnie dba o emocjonalny balans, wplatając w opowieść momenty nadziei, czułości i wewnętrznej walki bohaterów.

Najmocniejszą stroną powieści są postacie – wielowymiarowe, nieidealne i bardzo ludzkie. Sara to bohaterka, którą trudno jednoznacznie ocenić: z jednej strony krucha i poraniona, z drugiej – niezwykle silna i zdeterminowana. Neven natomiast to postać pełna sprzeczności, w której siła miesza się z bezradnością, a uczucia z gniewem. Ich relacja to emocjonalna sinusoida – pełna bólu, namiętności i wzajemnego niezrozumienia.

„Dopóki oddycham. Neven” to nie jest lekki romans. To historia o poświęceniu, zaufaniu i walce o siebie w świecie, w którym dobro i zło nie są jednoznaczne. Choć momentami emocje przytłaczają, a tempo wydarzeń może wydawać się zawrotne, książka wciąga i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.

To lektura, która zadowoli fanów intensywnych romansów mafijnych – tych, którzy szukają w literaturze silnych emocji, dramatyzmu i bohaterów z krwi i kości. M.W. Stilvoy po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o miłości w cieniu przemocy w sposób poruszający, ale nieprzesadzony. „Dopóki oddycham. Neven” to wciągająca, emocjonalna i momentami brutalna historia, która pokazuje, że nawet w piekle można odnaleźć iskierkę nadziei.

Dominika Poroszewska

M.W. Stilvoy, „Dopóki oddycham. Neven”, Wydawnictwo Novae Res, 2025.