Egoizm do kieszeni

Raczej jestem sceptycznie nastawiona do wszelkiej maści poradników, których lektura, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ma zmienić życie zawsze na lepsze. Muszę jednak przyznać, że to, co zaserwowała w swojej książce Susan Asgodom, przemawia do mnie z ogromną siłą. I nawet wiem, dlaczego. Otóż autorka nie sili się na bycie za wszelką cenę mentorem potencjalnej czytelniczki, a jedynie zgrabnie sugeruje, co można zrobić, by zmienić to czy tamto. Staje się takim prywatnym coachem. A gwarantuję, że czas poświęcony na tą swoistą sesję terapeutyczną nie będzie stracony w żadnej mierze.

Susan Asgodon nie wtłacza na siłę do głowy rozmaitych powinności, które powinny być elementem naszego życia. Motywuje za to, by zwrócić większą uwagę na siebie i swoje potrzeby często przyćmione przez codzienność. Konkretnie sugeruje, by zacząć myśleć o sobie w kategoriach „mam prawo do”, bo to wzmacnia wiarę we własne siły i napędza do działania. Może stopniowego, ale działania. A to ogromny krok ku temu, by wcielić w życie to, co bardzo często odkładałyśmy w czasie na nieokreślone kiedyś tam.

Siła poradnika „Żyj dziko i zachłannie” tkwi w sposobie, w jaki Susan Asgodom przekazuje swoje rady. Traktuje czytelniczkę jak koleżankę, której od tak, niby od niechcenia rzuca jakąś wskazówkę przy popołudniowej kawie. A ta jakiś czas później przypomina sobie jej słowa, przetrawia je w kontekście własnego życia i coś tam przemyca z tychże rad, choćby mimochodem.

„Żyj dziko i zachłannie” to książka, do której powinno się wracać, kiedy w naszym życiu zapanuje marazm, a czarne myśli wypełnią głowę. To pompka napędzająca optymizm w każdą komórkę ciała. Grzech nie spróbować.

Katarzyna Stec
(kultura@dlalejdis.pl)

Sabine Asgodom, „Żyj dziko i zachłannie. Poradnik dla kobiet, które chcą więcej od życia”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2012