Fenomen telewizyjny

Ian Jackman dostał zielone światło na spotkania z wszystkimi ludźmi zaangażowanymi w produkcję serialu: od aktorów, przez producentów, scenarzystów, po ludzi z obsługi cateringowej. Dzięki czemu „Oficjalny przewodnik” jest naprawdę rzetelną próbą opisania serialu, zdecydowanie odbiegającą poziomem od tego typu produktów; skleconych byle jak z garści artykułów i kilku biogramów zaczerpniętych z Internetu. Autor gruntownie opisał proces powstawania serialu: od momentu narodzin samego pomysłu, przez żmudny proces castingu, aż do kręcenia pilotażowego odcinka. Dzięki jego pracy dowiadujemy się  jak Hugh Laurie dostał swoją życiową rolę, na ile serialowe diagnozy pokrywają się z rzeczywistością, jak buduje się szpital na planie filmowym i o co chodzi z jajkami z serem, o których wspominał Laurie, odbierając nagrodę Gildii Aktorów Filmowych.

Jackman skoncentrował się nie tylko na aktorach grających pierwsze skrzypce, ale dotarł także do zwykłych pracowników technicznych, a nawet ochrony, pokazując jak złożonym, i angażującym wielu ludzi, procesem jest produkcja „Dr House’a”.  Serial, jako wspólne dzieło wielu ludzi-potwierdza to także układ książki, gdzie każdy ma swoje odrębne miejsce. Nie ma tutaj miejsca na plotkowanie o życiu uczuciowym „Trzynastki”, ale za to dużo solidnej dziennikarskiej roboty, pozwalającej mniej więcej ogarnąć cały ten ogromny proces produkcyjny. Są także przemyślenia aktorów dotyczących granych przezeń ról, liczne anegdotki z planu, a także materiał zdjęciowy (szkoda tylko, że czarno-biały).

Jackman pokazał, że można rzetelnie i starannie opisać telewizyjny fenomen, bez uciekanie się do kompilacji kilku artykułów internetowych, czy też „faktów” rodem z „Pudelka”, jaką była choćby książka Paula Challena. Chyba nie ma nikogo, kto by się nie zgodził, że Gregory House zasługuje na nieco więcej szacunku, nawet jeśli jest „tylko” bohaterem serialu.

Małgorzata Tomaszek
(malgorzata.tomaszek@dlalejdis.pl)

Ian Jackman, “Dr House. Oficjalny przewodnik po serialu”, Dom Wydawniczy Rebis 2010