„Klaśnięcie jednej dłoni” - recenzja

The Times określił powieść jako ”zniewalającą, robiącą ogromne wrażenie...” tak górnolotnie, że wyczuwa się pewien banał zachwalania powieści. Jednak już od pierwszych stron wyczuwa się wyjątkowość, która z każdą przeczytaną stroną daje pewność, że nie zanudzi czytelnika. Mimo łatwego czytania, historia jest trudna, bardzo emocjonalna, miejscami smutna, nie do uniesienia.

Richard Flanagan, jest jednym ze współczesnych pisarzy australijskich, który posiada niepowtarzalny sposób opowiadania historii o uczuciach, które powinny być proste, a jednak w najważniejszych etapach naszego życia bywają najbardziej niewyjaśnione. Flanagan jest laureatem Nagrody Bookera, autorem światowego bestsellera „Ścieżki północy”.

Akcja powieści rozpoczyna się w 1954 roku, w nieodkrytej i tajemniczej Tasmanii, na południowej wyspie od wybrzeży Australii. Gdy wokół panuje śnieżyca i nieprzeniknione ciemności, Maria Buloh zostawia męża i córkę Sonję. Nie wiadomo dlaczego porzuca rodzinne życie. Później, dorosła Sonja wybiera się w podróż do Tasmanii, by uporać się ze wspomnieniami z dzieciństwa, ale także by podjąć jedną z najważniejszych decyzji w swoim teraźniejszym życiu.

„Klaśnięcie jednej dłoni” to historia o trudnej przeszłości, o sztuce dokonywania wyborów, próbie wybaczenia, a także wymazywania wspomnień. W książce zawarte jest połączenie przeszłości ze współczesnością. Przeszłość Sonji łączy się z obrazami z czasu wojny, z całym okrucieństwem jakie niesie ze sobą śmierć niewinnych. Do tego został przedstawiony trudny los emigranta oraz wyciszanie rzeczywistości alkoholem.

Flanagan korzysta z mocnych środków wyrazu, bo historia jest opowiedziana tak prawdziwie, że zapada na długo w pamięć. Mocna, ale do głębi efektowna. To połączenie smutku i nostalgii, ale także miłości i tęsknoty za utraconym dzieciństwem i światem bez bólu i nienawiści.

Sylwia Wasin
(sylwia.wasin@dlalejdis.p)

Richard Flanagan, "Klaśnięcie jednej dłoni", Wydawnictwo Literackie 2016