Magiczny efekt końca

Stella ma kochającego męża i syna. Rodzina wiodłaby spokojne życie, gdyby nie odwiedziny Ivo. Z przybranym bratem wiąże bowiem Stellę trudna relacja z przeszłości. Ich wzajemna fascynacja, uzależnienie od siebie i targające nimi uczucia zmierzają do całkiem zaskakującego finału.

Książka „Mój łagodny bliźniak” została podzielona na dwie części. Wydaje się, że pierwsza z nich, ciągnąca się ponad 200 stron, dąży donikąd. Pierwsze wrażenie – autorka zapomniał,a do czego zmierza. Owszem, część z zawartych w niej informacji ma za zadanie uformować w czytelniku kształt relacji, jakie panują między bohaterami, ale czy do tego celu potrzeba zapisać aż tyle stron? Szczerze, mnie to czytanie bez celu znudziło. Całe szczęście, autorka przewidziała jeszcze drugą część w książce, w której nagle okazało się, że „Mój łagodny bliźniak” nie jest zwykłą obyczajówką z elementami erotycznymi. Po przekroczeniu, w tym przypadku, magicznej strony z nagłówkiem ”część druga”, z początku miałam wrażenie, że napisała ją inna osoba. Pojawił się wątek, ciekawość kolejnej strony, autorka w końcu zdecydowała się zdradzić czytelnikowi pomysł na tę powieść. Nie rozumiem jednak, dlaczego tak długo z tym zwlekała. Pozostaje mieć nadzieję, że miała w tym jakiś ukryty cel, którego niestety nie udało mi się wyłowić.

Jeśli miałabym odpowiedzieć na pytanie, czy żal mi czasu, który poświęciłam na przeczytanie „Mojego łagodnego bliźniaka”, to skłoniłabym się mimo wszystko do odpowiedzi negującej. Być może klasycznie zadziałał znany w psychologii efekt końca. Uważam jednak, że warto przebrnąć przez nijakość pierwszej części, by dostać na deser naprawdę smaczny kawałek literatury. Żałuję tylko, że autorka nie pomyślała również o efekcie dobrego początku, dzięki któremu z pewnością zyskałaby więcej zwolenników.

Iwona Bujak
(iwona.bujak@dlalejdis.pl)

Nino Haratischwili „Mój łagodny bliźniak”, MUZA SA, Warszawa 2013