„Milaczek” – recenzja

Tytułowa Milenka to bohaterka z krwi i kości. Kobieta po trzydziestce, która wciąż próbuje poukładać swój wewnętrzny świat, nieustannie lawirując między oczekiwaniami otoczenia a własnymi pragnieniami. Witkiewicz z niezwykłą lekkością buduje wokół niej galerię barwnych postaci. Mamy tu siedmioletnią dziewczynkę o ksywce Bachor, której niewyparzony język i zaskakująca przenikliwość rozbawią każdego; jest bezkompromisowa ciotka Zofia Kruk, czerpiąca z życia pełnymi garściami; wreszcie – Parys Antonio, pies z godnością większą niż u niejednego dorosłego. To właśnie ci bohaterowie sprawiają, że książka żyje własnym rytmem.

Największą siłą pióra Magdaleny Witkiewicz jest rzadki dar nadawania magii prozaicznym momentom. Autorka potrafi zainteresować czytelnika perypetiami, które z powodzeniem mogłyby przydarzyć się nam lub naszym sąsiadom. Zwykłe zakupy, rodzinne narady czy próby odnalezienia miłości w zawirowaniach współczesnego świata stają się pod jej piórem fascynującymi historiami. Pokazuje nam, że życie rzadko układa się według scenariusza, ale właśnie w tym tkwi jego największy urok.

„Milaczek” urzeka swoją szczerością. To ciepła, zabawna i momentami wzruszająca opowieść o kobiecie, która – choć czasem się gubi i podejmuje niezrozumiałe decyzje – niezłomnie idzie naprzód z wielkim sercem na dłoni. To książka idealna na jesienny lub zimowy wieczór, kiedy potrzebujemy uśmiechu i ukojenia.

Całość dopełnia przepiękne wydanie z barwionymi brzegami, które cieszy oko i sprawia, że książka staje się małym dziełem sztuki na półce. Gorąco polecam tę lekturę każdemu, kto szuka lekkiej, mądrej i krzepiącej historii oswajającej codzienne chaotyczne piękno.

Daria Konieczna

Magdalena Witkiewicz, „Milaczek”, Wydawnictwo Flow, Gdańsk, 2026.