„Na początku był negatyw” – recenzja

Podczas oczekiwania na drugi tom „Dzienników” Agnieszki Osieckiej, Prószyński i S-ka proponuje książkę, która umili ten czas, podsyci jeszcze bardziej ciekawość i nie pozwoli zapomnieć o tej wspaniałej kobiecie.

„Na początku był negatyw” to książka na jedno popołudnie, ale jakże dobre popołudnie! Z utworami Osieckiej w tle (polecam płytę Katarzyny Nosowskiej - „Osiecka”) oraz jej tekstami i fotografiami w książce.

Osiecka we wstępie pisze o swojej fascynacji fotografią. Wypowiada słowa, które po raz kolejny przekonują mnie, jaki miała dystans do siebie: „Prawdę mówiąc, ludzie w ogóle fotografują za dużo. W albumach i w szufladach poniewierają się stosy kolorowych obecnie zdjęć, które przedstawiają szwagrów, wczasowiczki, piosenkarki, pszczoły, grzyby, premiery i Bóg wie, co jeszcze”, a potem… sama pokazuje czytelnikowi serię fotografii przedstawiających owe „Bóg wie, co jeszcze”.

Marek Hłasko, Zbigniew Cybulski, Magda Umer, Daniel Olbrychski… W tej książce nie są aktorami, piosenkarzami, poetami, jakich znamy. Są przyjaciółmi Osieckiej, których fotografowała. Agata Passent – nie jest tu dziennikarką, autorką felietonów, a bohaterką zdjęć, jakie robią mamusie swoim córeczkom: Agata-niemowlę, kilkuletni szkrab, dorastająca dziewczynka, studentka. Wreszcie Agnieszka Osiecka – na wakacjach w Turcji, w Nowym Jorku, w Paryżu, Warszawie, czy Gdyni.

Każde zdjęcie zamieszczone w książce jest podpisane: kto, co, kiedy; często są to bardzo zabawne anegdoty. Nie muszę chyba zaznaczać, że nawet poprzez te krótkie tekściki geniusz pisarski Osieckiej jest widoczny jak na dłoni. Przeglądając kolejne strony, przypomniałam sobie, że moja mama również opisywała zdjęcia – na ich odwrocie bądź na wolnym skrawku w albumie. Najczęściej bardzo lakonicznie, np. „Lato 1976”, ale często były to historyjki jakby zostawione dla potomnych, mówiące „poznaj mnie, taka byłam!”. Odnoszę wrażenie, że podobna chęć kierowała Osiecką, kiedy przygotowywała tę książkę. Nie chodziło o pochwalenie się talentem do fotografowania, a raczej o przekazanie emocji, ukazanie codzienności, bliskości. To jakby rodzinny album Osieckiej.

Nie ograniczajmy się do nazywania folderów ze zdjęciami i przechowywania ich na dysku w komputerze. Przecież oglądanie wywołanych fotografii z rodziną lub przyjaciółmi wzbudza tyle wspomnień i uśmiechów!

Hanna Kwaśna
(hanna.kwasna@kobieta20.pl)

Agnieszka Osiecka, „Na początku był negatyw”, Warszawa, Prószyński i S-ka (we współpracy z Fundacją Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej), 2014