"Noc, kiedy umarła" - recenzja

Evie skacze z klifu w noc swojego przyjęcia weselnego. W pięknej sukni ślubnej spada w otchłań pieniącej się wody wśród ostrych skał. Ciało jednak nie zostaje odnalezione. Zrozpaczony mąż nie potrafi zrozumieć dlaczego. Czy było to samobójstwo, czy może morderstwo? Świadkowie twierdzą, że przed skokiem kobieta się z kimś kłóciła. Czy Rebecca, jej najbliższa przyjaciółka, nic nie podejrzewała? Przecież nie miały przed sobą żadnych tajemnic. Śledztwo prowadzone w tej sprawie nic nie wyjaśnia, wręcz powoduje, że wychodzą na jaw kolejne sekrety z życia Evie. I te dziwne SMS -y, które dostaje Becky, rzekomo od swojej przyjaciółki. Co tak naprawdę stało się na klifie? Gdzie jest Evie? Czy jej życie nie było jednak perfekcyjne?

Mogło być bardzo dobrze. Ciekawy pomysł, świetny warsztat, dobre tempo akcji, ale było… średnio. Prawie od samego początku większość czytelników mogło się domyślić, co chodziło po głowie pisarce. Czytało się szybko i miło, ale to głównie zasługa stylu jakim posługuje się autorka po płaszczyźnie świata wykreowanego. Było kilka dobrych momentów budzących zaskoczenie, aczkolwiek za dużo było powieleń schematów z innych książek o podobnej tematyce.

Spodziewałam się czegoś lepszego, zwłaszcza po przeczytaniu „Czarownice nie płoną". „Noc, kiedy umarła" to przyjemna lektura, lecz na pewno nie thriller, na pewno nie wybitny i na pewno nie zaskakujący. Uznałabym ją za powieść obyczajową z elementem przerażającym. Bo czy nie budzą przerażenia czyny osób, które teoretycznie są nam najbliższe? Które są w stanie zrobić wszystko, żeby spełnić swoje marzenia? Jak często kompleksy, zazdrość i brak spełnienia powodują, że zostaje popełniona zbrodnia?

Sandra Kortas-Dorsz
(sandra.kortas@dlalejdis.pl)

Jenny Blackhurst, „Noc, kiedy umarła", Wydawnictwo Albatros, Warszawa 2019