Okruchy szczęścia

„Zanim przekwitną wiśnie” to wyjątkowa, wielowątkowa historia aż pięciu pokoleń kobiet, których losy determinuje nieustanna walka o przetrwanie i okruchy szczęścia.

Poznajemy kilka historii japońskich kobiet, których losy są zależne od wzajemnie podejmowanych decyzji i od sposobu poradzenia sobie z tym, co oferuje im codzienność. Wszystko zaczyna się od Miho, która mroźną nocą przybywa wraz ze swoją kilkuletnią córeczką do domu matki, z którego przed laty uciekła nie pozostawiając po sobie śladu. Kobieta pozostawia tam małą Yuki, zapowiadając, że gdy tylko płatki kwiatów wiśni opadną, wróci po nią i zabierze od babci. Starsza kobieta nie sądziła, że kiedykolwiek będzie jej jeszcze dane ujrzeć swoją córkę choćby na ułamek chwili.. Przyczyny i konsekwencje tej decyzji wyjaśniają opowieści historii kilku pokoleń kobiet, które zmagały się z cierpieniem, kochały i były kochane, a także próbowały się uporać z przepaścią między światem uczuć i pragnień, a zastaną rzeczywistością.

„Zanim przekwitną wiśnie” Aly Cha to książka, która w specyficzny, ale prosty sposób oddziałuje na emocje. I wydaje mi się właśnie, że ta swoista siła prostoty stylu, kompozycji językowej i fabuły samej w sobie jest esencją podkreślającą wartościowość tej pozycji, wydobywając przy tym jej siłę tkwiącą w oddziaływaniu na emocje i wyobraźnię. Powieść jest bardzo realna, rzeczywista. Czytając ją, ma się wrażenie, że czytamy relację z życia prawdziwych kobiet, które zmagały się z rzeczywistością, która niejako mimo że je przerastała i wcale nie była podobna do tego, czego oczekiwały od życia, to jednak potrafiły ją okiełznać.

Bohaterki zdają się być na wyciągnięcie ręki, jakbyśmy je znali. Przez co zapewne możemy się z nimi poniekąd utożsamiać w miarę rozwoju wydarzeń i prezentacji ich postaci. Powieść „Zanim przekwitną wiśnie” Aly Cha,  bez wątpienia, jest niezwykła i wzbudza wiele emocji. Zaskakujące jest tu zakończenie, które zdaje się być niedokończone. Jego otwarta forma obudziła we mnie lawinę wyobrażeń o przyszłości małej Yuki, a także refleksję nad tym, co w codzienności jest najważniejsze. Gdyż tak naprawdę spełnienie naszych najmniejszych marzeń przynosi najwięcej przyjemności. Podsumowując, pragnę ująć całą powieść w kilka istotnych dla niej przymiotników: subtelna, smutna, wartościowa.

Agnieszka Ziętek
(agnieszka.zietek@dlalejdis.pl)

Aly Cha, „Zanim przekwitną wiśnie”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2013